ముస్లింవాద సాహిత్య గమనం- గమ్యం గురించి ఈ చర్చ ముందుకు కొనసాగించండి. మీ అభిప్రాయాలకు మా ఆహ్వానం!

ఈ కథ 1943లో రాసినప్పటికీ నేటికీ ప్రాసంగికంగానే ఉంది. నేడు స్త్రీలకు చట్టపరమైన ఆస్తి హక్కులు, విద్య, ఉపాధి అవకాశాలు పెరిగినా, ఆర్థికంగా, సామాజికంగా బలహీనంగా ఉన్న అనేక మంది వితంతువులు ఇప్పటికీ అసురక్షిత...

మొదటి అర “ఝలాం జశోన్తే!” అరిచాను పెద్దగా.  నేనంతే. అరుస్తాను. బ్రష్ చేయడం మధ్యలో ఆపి శూన్యాలని వెతుకుతూ పోతాను. అన్నం తింటూ పెద్దగా కొరబోయేంతగా నవ్వుతాను. కూర్చున్న చోట నుండి అమాంతంగా లేచి తలుపు ధడేలని వేసి...

ఈ కథ గురించి చెప్పేముందు..ఈ కథ నేను మొట్టమొదటిసారి చదివినప్పుడు నా జీవితం ఎలా ఉందో ఒక చిన్న పరిచయం ఇస్తాను. ఈ కథ నా మీద చూపిన ప్రభావం తెలియాలంటే ఈ పరిచయం చాలా అవసరం. అది 2017.. ఏ నెలో సరిగ్గా గుర్తులేదు. కానీ...

సాదత్ హసన్ మంటో (1912–1955)  ప్రముఖ ఉర్దూ రచయిత, కథకుడు, నాటక రచయిత. భారత ఉపఖండంలోని సామాజిక వాస్తవాలను, మానవ స్వభావాన్ని, ద్వంద్వ ప్రవృత్తులను తన కథల్లో నిర్భయంగా చిత్రించినందుకు ఆయన ప్రసిద్ధి చెందాడు...

అది 2009. తెలంగాణ మలిదశ ఉద్యమం ఉప్పెనలా ఎగసిపడుతున్నది. ఊరూరా ధూమ్-ధామ్‌లు, సబ్బండ వర్ణాల గర్జనలతో తెలంగాణ ప్రాంతం అంతా ఉడికిపోతోంది. ఆ వాతావరణంలో మహబూబ్‌నగర్ నడిబొడ్డున భారీ బహిరంగ సభ జరుగుతోంది. వేదికపై...

ఉదారి నారాయణ గారి జీవిత విశేషాలు, సాహితీ ప్రయాణాన్ని పరిశీలించినప్పుడు ఆయన ఆదిలాబాద్ అడవుల ఆకుపచ్చని ఊపిరి పీల్చుకుని, ప్రతిష్టాత్మక ఉస్మానియా విశ్వవిద్యాలయంలో పిహెచ్‌డి పరిశోధనా స్థాయి వరకు సాగిన ప్రయాణం...

తలుపుల కోసం చూశాను తాళం ఎక్కడుందని వెదికాను వర్షం కురుస్తోంది నెగళ్ళు ఎగసిపడుతున్నాయి కూలిన పెంకుల్లోంచి రోదసి తొంగిచూస్తోంది ఆకాశం కుప్పకూలుతుందేమో మీద రోదిస్తున్న గాలి గట్టిగా చుట్టుకుంటోంది   బయటకు...

1. బంగారు తటిల్లతా..! నీ చూపులకు రెక్కలుంటాయి తేలిగ్గా గాల్లో తేలుతుంటాయి నీ నవ్వులకు మనసూ వుంటుంది. బ్రతుకులోకి యిట్టే మిళితమైపోతాయి దేవదూతల దూదిరెక్కలు నీ చూపులతోనే చేసుంటారు పూలబాలల రెక్కల రంగు నీ...

वह तारें तोड़ लाकर आसमाँ के चादर में काढ़ लेती है चाँद बनकर वह उसे  चाँदिनी बनाता है वह मोतियाँ चुन -चुन लाकर हौले से उसकी  अंजुरी भर देती है वह माला बन उसे सालंकृत करता है वह लहरों को लाद  लाकर नदी बन बहती है...

అక్కడ గోడలకు ఎర్రటి అక్షరాలతో నినాదాల వెల్ల వేశారు జనం కోసం రక్తతర్పణం చిందించడానికి రాసుంటారనుకున్నాను   ఆకుల అలసత్వం కింద కళ్ళు తేలేసిన కర్తవ్యాన్ని ఆ నిప్పురవ్వలు వేకువ నిద్ర లేపుతాయి   మైదానం మన...

ఒక మహిళ “వద్దు” అని చెప్పిన తర్వాత కూడా ఆమె జీవితంలో భయం ఎందుకు మొదలవుతుంది? వివాహం ప్రేమకు ప్రతీకనా? లేక సమ్మతిని గౌరవించాలనే బాధ్యతనా? భార్య అనే ఒక్క పదంతో ఆమె శరీరంపై, మనసుపై, జీవితంపై హక్కు...

 కవిత్వానికి కాలం చెల్లుతున్న సందర్భం. నీతులు, విలువులు కాటికి కాలు చాచుకున్న సమయం. మానవ సంబంధాలన్నీ మరణశయ్య మీద నిదిరిస్తున్న రోజులు. చరిత్రకు చదలు పట్టిన వేళ, సాహిత్యం తనను తాను వెతుక్కుంటుంది. సృజనాత్మకత...

ఘాట్ మెట్లపై కూర్చున్న రాఘవ తన అరిగిపోయిన చెప్పుల వైపు దీక్షగా చూస్తూ, “ఇంకా రాలేదు…చెప్పిన టైం అయింది.. ఇక్కడే ఉండమన్నాడు.. అతను ఇంకా రాలేదు. వస్తాడా ఈ రోజు?” అని గొణిగాడు రాఘవ.. ఆగొంతులో...

 ‘అమ్మూ! లే తల్లీ!’ కిటికీ నుంచి లోపలికి వస్తున్న సూర్యకిరణాలను చూస్తూ విశ్వనాథం మనవరాలిని లేపాడు.  ‘ఐదు నిమిషాలు తాతయ్య’ అంటూ అమ్ము దుప్పటి ముసుగేసింది. ‘అభి అప్పుడే తయారయ్యాడు చూడు. గుడ్ గర్ల్ కదా! లేవాలి...

II రెండో విదూషకుని రంగప్రవేశం కన్నులున్నవారికి దండాలు పెట్టి కన్నీళ్లను తుడుచుకొనును శవాలు బాబూ! శవాలూ! పిల్లలున్న, పెళ్ళాలున్న, తల్లులున్న, మొగుళ్ళున్న, నాన్నాలున్న శవాలు శవాలు బాబూ! శవాలూ! వీధి నిండా, ఊరి...

ఎంతో సన్నిహితమైన, నేలతో ముడిపడిన సంప్రదాయం క్రమంగా రద్దీ మధ్య తన నిశ్శబ్దాన్ని కోల్పోతున్నట్లు అనిపిస్తుంది. కానీ రద్దీలో భక్తి లేదని చెప్పలేం.

అర్ధరాత్రి  దేశాధినేత భారతమాత ఫోటో ముందు నిలబడి కన్నీరు మున్నీరౌతున్నాడు. భారతమాతకు వొక పక్కన గోమాత మరో పక్కన ఆయనకి బయలాజికల్  జన్మనిచ్చిన తల్లి బొమ్మలు కూడా వున్నాయి.  అతని దుక్కానికి కరిగి ఆ బొమ్మలు జీవం...

అది 1979వ సంవత్సరం. నా జీవితంలో మొదటిసారి భాగ్యనగరంలో అడుగుపెట్టిన అపురూపమైన కాలం. ఈరోజు మనం చూస్తున్న ఆకాశహర్మ్యాలు, ఫ్లైఓవర్లు, ఐటీ కారిడార్లు, నిరంతర వాహనాల హడావిడి ఉన్న ఈ కాంక్రీట్ జంగిల్ అప్పటి హైదరాబాద్...

భావజాలాలను, విగ్రహాలను ధ్వంసం చేస్తూ సంవాదానికి ద్వారాలు మూసేస్తున్న కాలంలో, మళ్ళీ కేవలం విగ్రహాలను నెలకొల్పడం కంటే సంవాద సంప్రదాయాన్ని బలపరచడం అత్యంత ప్రధానం. అదే నిజానికి విగ్రహ స్థాపన కన్నా ఎక్కువగా...

ఒక్కో సారి అనిపిస్తుంది. ఎన్నోవేల సంవత్సరాలకు చెందిన వాల్మీకి దేశమంతటా ఎలా విద్యుత్తేజంలా వ్యాపించారా అన్న ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. శ్రీరాముడనే కథానాయకుడిని దేశమంతటా విస్తరింపచేసిన వాల్మీకి రామాయణం రచించినప్పుడు ...

2004 వ సంవత్సరం ఫిబ్రవరి మొదటి వారంలో అనుకుంటాను. అప్పటి ప్రసారభారతి సి.ఈ.ఓ.గా ఉన్నటువంటి సీనియర్ ఐయ్యేస్ అధికారి కె.ఎస్.శర్మ గారు మా స్టేషన్ డైరక్టర్ మంగళగిరి ఆదిత్యప్రసాద్ గారికి ఫోన్ చేసి...

అప్పుడు త్యాగవీరుల చరిత్ర గుర్తు చేసుకునేవాళ్ళం . ఇప్పుడు దేవాలయ హుండీల్లో వున్న ప్రజాధనాన్ని కొల్లగొడుతున్న జాతిని చూడాలి. అప్పుడు ఉద్యమానికి సాహిత్యం తోడయ్యేది. ఇప్పుడు వున్నది లేనట్టు లేనిది వున్నట్టు...

    మగసాలలో నిలబడి  ఓ గవరపెద్దమ్మా, ఓ గవరపెద్దమ్మా  అని యాల కూత లేస్తా పిలస్తా ఉంది మా రమణక్క పెద్దమ్మను. ఈ పొద్దు మావిటాల నెల కంతుకు అప్పులిచ్చేవాళ్లు  వస్తారంట, వాళ్ళు ఐదైదు మందిని వొగ సంగం  చేసి మనిసికి...

గత సంచికలో ప్రారంభమైన "కొత్త కథలూ- కథనాలూ" శీర్షికలో ఈ పక్షం అనూష గుర్రాల రాసిన కథా విశ్లేషణ చదవండి.

పాపం చిన్న-పెద్ద, ఎవురు-ఏంది అనే తేడాలు పెన్సిలుకు ఏం తెలుస్తాది? స్నేహానికి ఏం తెలుస్తాది?