‘సోల్” కబుర్లు/ కత్తి మహేష్

Rajesh and Sampoo

ఒక “బర్నింగ్ స్టార్” పుట్టిన వేళా..విశేషం!

ఓపన్ చేస్తే... 04-04-2014 ఉదయం 10 గంటలు ప్రసాద్ ఐమాక్స్ థియేటర్ స్క్రీన్ నెంబర్ -3 సినిమా మొదలయ్యింది.... తెరమీద ఒక కొత్త హీరో "బర్నింగ్ స్టార్" అంటూ ప్రత్యక్షమయ్యాడు. ప్రేక్షకుల్లో కోలాహల. ఒక్కసారిగా "జై సంపూ...జైజై సంపూ" అనే నినాదాలు. మల్టిప్లెక్స్ థియేటర్ మాస్ థియేటర్ అయ్యింది. పంచ్ పంచ్ కీ ఈలలు. ఫీట్ ఫీట్ కీ గోలలు. డైలాగ్ కి కౌంటర్ డైలాగులు. యాక్షన్ కి విపరీతమైన రియాక్షన్లు. నేను థియేటర్లో వెనక నిల్చున్నాను. నేను వింటున్నది, చూస్తున్నది నిజమోకాదో అనే ఒక సందేహం. నవ్వాలో ఆనందించాలో ఇంకా తెలీని సందిగ్ధ పరిస్థితి. బయటికి వచ్చాను. అక్కడ స్టీవెన్ శంకర్ అలియార్ సాయి రాజేష్ నిల్చుని ఉన్నాడు. మొదట అడిగిన ప్రశ్న "థియేటర్లో మనవాళ్ళు ఎంత మంది ఉన్నారు?" 'రెండు వరుసలు'అని ఒకరి సమాధానం. "గోలచేస్తోంది మనవాళ్ళేనా? " అనేది రెండో ప్రశ్న. "కాదు. మనవాళ్ళు సైలెంటుగా కూర్చుని విచిత్రాన్ని చూస్తున్నారు. ఎవరో కాలేజి స్టూడెంట్స్ లాగున్నారు. వాళ్ళు సంపూ ఫ్యాన్స్ అంట." అని మరో వైపు నుంచీ సమాధానం. స్టీవెన్ శంకర్ కళ్ళు మూసుకున్నాడు. కళ్ళు మూసుకున్నా, తన రెప్పల వెనకదాగున్న కళ్ళలో ఒక కలను సాకారం చేసిన ఆనందం అందరం అనుభవించాం. సెకండాఫ్ మొదలయ్యింది. అప్పటికి థియేటర్ యాజమాన్యం ఈ అరుపులూ కేకలకు భయపడి ఆ స్క్రీన్ దగ్గరికి వచ్చి ఏంజరుగుతుందో చూస్తున్నారు. సినిమాలోని కీలకఘట్టం. ఇక సినిమా అయిపోయిందేమో అని కొందరి లేస్తుంటే "ఇంకా ఉంది కూర్చోండి" అని మావాళ్ళు కొందరిని కూర్చోబెట్టడం కనిపిస్తోంది. తెరమీద ఒక మ్యాజిక్ జరిగింది. థియేటర్లో సగం మంది అధాట్టున లేచినిల్చుని చప్పట్లు. ఆడియన్స్ లో ఒకడు వెనక కుర్చీలవైపు తిరిగి "సంపూర్ణేష్ బాబూ....నువ్వు దేవుడయ్యా!" అని అరిచాడు. మాకు మతిపోయింది. ఒక స్టార్ జన్మించాడు. --------------------------- కట్ చేస్తే.... (ఫ్లాష్ బ్యాక్) మే నెల మిట్టమధ్యాహ్నం, 2013 ఫోనొచ్చింది. "మహేష్ గారూ మీతో మాట్లాడాలి." "రండి సర్ ఆఫీస్ లోనే ఉన్నాను." సాయి రాజేష్, కోడైరెక్టర్ చైతన్య చరణ్ (నా షార్ట్ ఫిల్మ్ తో దర్శకత్వ విభాగంలోకి అడుగుపెట్టింది) వచ్చారు. మా ఆఫీసులో నా రూంలో కూర్చున్నాం. "ఒక సినిమా అనుకుంటున్నాను. తక్కువ బడ్జెట్లో" అంటూ ఒక కథ చెప్పాడు. తను ఏంచెయ్యాలనుకుంటున్నాడో అర్థమయ్యింది. "తమిళంలో శాం అడర్సన్, పవర్ స్టార్, మళయాళంలో సంతోష్ పండిట్ … [ఇంకా చదవండి ...]

చిత్రయాత్ర / ల.లి.త.

Photo 4

ఒక శైవ క్షేత్రం, ఒక విలయం మరియూ ఒక Butterfly Effect

  డెహ్రాడూన్ లో మామూలుగానే వర్షాలు ఎక్కువ.  2013 జూన్ లో ఓ మూడు రోజులు తెగని వాన కురిసింది. అప్పుడు  మేము మరోసారి గంగోత్రి, గోముఖ్ వెళ్ళే ఆలోచనలో ఉన్నాం. ఇంతలోనే వాన మొదలైంది. నింగీ నేలా ఏకం.  ఇంకేం చేసేది లేక నీటి గొడుగుల్నీ, మడుగుల్నీ చూస్తూ, ఇంట్లోనే చేతులు కట్టుకుని కూర్చున్నాం.  మూసీ నదిలాగే మురికిగా బద్ధకంగా మా ఇంటి దగ్గర్లోనే ప్రవహించే రిస్పానా నది ఒక్కసారిగా ఒడ్డులొరిసి పారుతుంటే దానిని ఆనుకునున్న మురికివాడ భయంగా మేలుకునే ఉండిపోయింది.  నాలుగో రోజునుండి కేదార్ నాథ్ లోయ వరదల్లో కొట్టుకుపోయిందనీ, చాలా మంది యాత్రికులు చనిపోయారనీ వరసగా టీవీలో వార్తా ప్రసారాలు... ఊళ్లు తుడిచిపెట్టుకు పోయి, కుటుంబాలు ఛిన్నమై,  కొందరు కళ్ళముందే కొట్టుకుపోయి, ప్రాణాలతో మిగిలిన వాళ్ళు సైన్యం సాయంతో కొండలు దిగి... ఇలా ఆ ఉత్పాతం అంతా టీవీలో చూసి చూసి కళ్ళూ, మనసూ అలసిపోయాయి. అంతకు ముందటేడు మేము చేసిన కేదార్ యాత్ర సంరంభం మదిని వదలనే లేదు ఇంతలోనే ఈ ఘోరం.  తండోపతండాలుగా తనని దర్శించుకోవటానికి వచ్చే యాత్రికులను నిరామయంగా చూస్తూ వుండే కేదారేశ్వరుడు ఎందుకో విసుగ్గా కనుబొమ్మ ముడిచి తల విదిలిస్తే, జటాజూటంలోంచి ఓ పాయ విడివడి, మందాకిని ఉత్సాహంగా కిందకు దూకి పరవళ్ళు తొక్కి, లోయంతా విహారం చేసినట్టయింది.  శైవక్షేత్రం శ్మశానమయ్యింది... కార్చిచ్చుకు కాననమే లక్ష్యం. బడబాగ్నికి సలిలం లక్ష్యం. దేహాగ్నికి దేహమే లక్ష్యం. ప్రళయాగ్నికి ప్రపంచాలు లక్ష్యం. నీ మాయాగ్నికి నన్ను గురి కానీకు గుహేశ్వరా !    ---   అల్లమప్రభు.     కేదార్ నాథ్ ఆలయం వెనుక మహోన్నతంగా కనిపించే చౌరాబరీ గ్లేసియర్ మందాకిని జన్మస్థానం. గ్లేసియర్ సరస్సు వానలతో నిండి, మంచు కూడా కరిగి ప్రవహించటంతో తొణికి,  దూకి, అక్కడే పుట్టిన … [ఇంకా చదవండి...]

సంవేదన / జి.ఎస్. రామ్మోహన్

drought-hit-land-in-the-state-of-andhra-pradesh-in-2005

నేల మీద నమ్మకం వుంటే ఈ పుస్తకం చదవండి తప్పక!

నేడే చదవండి.పల్లె బతుకు లోతుల్ని తవ్వి తీసిన విద్యాసాగర్ అపురూపమైన అక్షర చిత్రం పల్లెను మింగిన పెట్టుబడి. మాయా లేదు, మర్మం లేదు. గాలిమేడలు కట్టడం అసలే లేదు.నిద్రలో ఉన్నవారిని, నిద్రనటించేవారిని మేల్కొలిపే రాత యిది. ఈ నేల గురించి ఈ నేలను నమ్ముకున్న మనుషుల గురించి  ప్రేమ ఉన్న వారు, వారికోసం ఏమైనాచేయాలనుకునే వారు తప్పని సరిగా చదవాల్సిన పుస్తకం ఇది. మా రోజుల్లో అనే తలపోతల నుంచి, పల్లెలు కూడా చెడిపోతున్నాయి అనే వలపోతల నుంచి మనల్ని మనం కాపాడుకోవడానికి ఉపకరించే సాధనం ఈ పుస్తకం. పట్నవాసపు సౌఖ్యాలను అందుకుంటూ పల్లెగురించి తెలిసీ తెలీని రాతలు రాసే రచయితల వల్ల వ్యాపించిన రోమాంటిసిజమ్ అనే వ్యాధిని నయం చేసే కషాయం ఈ పుస్తకం. గ్రామీణ సమాజం,వ్యవసాయం,వృత్తులు,వలస, పెట్టుబడి, వాటి అంతస్సంబంధాల గురించి అధ్యయనం చేయాలనుకునే వారు అవశ్యం పఠించాల్సిన గ్రంధం. తిరోగామి వాదాన్ని పురోగామివాదంగా విప్లవకరంగా ప్రచారం చేస్తూ చరిత్రను, సామాజిక చలనాల్ని తలకిందులుగా చూపిస్తున్న మేధావులను సరిచేసి నిటారుగా నిలబెట్టే శక్తి కలిగిన అక్షరాయుధం. వామపక్ష రాజకీయాల్లో ఇటీవల తీవ్రస్థాయిలో సాగుతున్న  మోడ్‌ ఆఫ్‌ ప్రొడక్షన్‌ డిబేట్‌ని ప్రభావితం చేయగలిగిన సత్తా ఉన్న పుస్తకం. సాధారణ కార్యకర్తలకు సైతం సులభంగా ఆ అంశాలను వివరించగలిగిన పుస్తకం. ఆ రకంగా  సామాజిక రాజకీయ రంగాలకు విద్యాసాగర్‌ చేర్పుగా దీన్ని చెప్పుకోవచ్చు.   విద్యాసాగర్‌ ఏం చెప్పారు? గత కాలము మేలు వచ్చు కాలము కంటెన్‌ అనే పరమ చెత్తను మోసుకు తిరుగుతున్న వారి బండారాన్ని బయటపెట్టారు. గ్రామీణ సమాజంలో స్వర్ణయుగం అనేది ఏదీ లేదని అది కొందరి స్వకపోల కల్పితమని ఆధారాలతో సహా చూపించారు.శ్రీకాకుళం జిల్లాను నమూనాగా తీసుకుని ఊరూరూ తిరిగి గొడ్డుచాకిరీ చేసి మరీ నిరూపించారు. గతంలో సుందరయ్య లాంటి వారు చేసిన సర్వేల కంటే విసృతమైనది ఇది. ఉత్పత్తి, రవాణా మెరుగుపడని సమాజాల్లో జీవనం ఎంత దుర్భరంగా ఉండేదో నివేదికల సాక్ష్యంగా చూపించారు విద్యాసాగర్‌. గతం స్వర్ణయుగం కాదని తెలిసిన వారికి కూడా ఒళ్లు జలదరించే నివేదికలవి. బిడ్డలను 6 నుంచి 12 దినార్‌లకు అమ్మివేయడం దగ్గర్నుంచి బిడ్డల్నే చంపి తినేదాకా చరిత్ర పొడవునా దారుణమైన కరువులు. గుర్రాలు, ఏనుగుల మలంలో ధాన్యం కోసం వెతుక్కునే దగ్గర నుంచి కోటలోంచి ఒక గాడిద బయటకు వస్తే దానిమీద తోడేళ్ల మందవలెపడి కండరకండరాన్ని పీక్కుతినే ఉదంతాల … [ఇంకా చదవండి...]

వంగూరి జీవిత కాలమ్ / వంగూరి చిట్టెన్ రాజు

సత్తెమ్మ తల్లి కి నమస్కారం

మా సత్తెమ్మ తల్లీ, గుళ్ళూ, గోపురాలూ

మా చిన్నప్పుడూ, అప్పుడూ, ఇప్పుడూ, ఎప్పుడూ మేము శేరీ పొలం వెళ్ళినా, మొట్టమొదట చేసే పని, చెరువు గట్టు ఎదురుగా రావి చెట్టు క్రింద ఉన్న మా  సత్తెమ్మ తల్లికి మనసారా దణ్ణం పెట్టడం. ఆ తరవాతే పొలం లోకి అడుగుపెట్టినా, ఏ పనులు చేసినా. ఈ సత్తెమ్మ తల్లి  ని ఎవరు ఎప్పుడు ప్రతిష్టించారో ఎవరికీ తెలియదు కానీ మా లోకారెడ్డి వారి చెరువా ఇస్తువా పంపు అనే శేరీ 1920 లలో మా తాత గారు కొన్నప్పటి నుంచీ, గ్రామాలకి గ్రామ దేవతలా ఈ సత్తెమ్మ తల్లే మా పొలాలకి అధిదేవత. రాతి రూపంలో పసుపు కుంకుమల తో ఉన్న ఈ అమ్మ వారికి రోజూ దీపం పెట్టడం, పూజలు చెయ్యడం లాంటి పూజా పునస్కారాలు ఉండవు.  కానీ ఏడాది పొడుగునా జరిగే విత్తనాలు జల్లి నారు పొయ్యడం, నాట్లు వెయ్యడం, కలుపు తీత, ఎరువులు వెయ్యడం, కోతలు, గడ్డి  కుప్పలు వెయ్యడం, కళ్లం తయారు చెయ్యడం, కుప్ప నూర్పులు, ఆరబెట్టడం, కాటా వేసి రైస్ మిల్లర్లకో వర్తకులకో అమ్మకం చేసి డబ్బు రూపేణా ఫలసాయం పొందే దాకా జరిగే ఏ పని మొదలుపెట్టేటప్పుడైనా సత్తెమ్మ తల్లికి పూజ చేసి, కోడిని కోసి ఆశీస్సులు తీసుకోవడం మా తరతరాల ఆచారం. ఇక పండగల సమయంలో, ముఖ్యంగా పెద్ద పండగ అయినా, మా పాలికాపుల ఇళ్ళలో పెళ్లి లాంటి ఏ శుభకార్యం జరిగినా మేక ని కొయ్యడం కూడా మా పాలికాపుల ఆచారం.  ఇలా కొలిచిన దానికి  ప్రతిఫలంగా సత్తెమ్మ తల్లి మా పొలం లో ఏ విధమైన దొంగ తనాలు, తప్పుడు పనులు జరగకుండా కాపాడుతుంది అని ఆ చుట్టుపక్కల అన్ని గ్రామాలలోనూ, మా కుటుంబానికీ నమ్మకం. నాకు తెలిసీ ఇప్పటి దాకా ఒక్కటంటే ఒక్కసారి కూడా ఏ విధమైన దొంగతనం అనేది జరగ లేదు.  ఇటీవల నేను అక్కడికి వెళ్లినప్పుడు మా సత్తెమ్మ తల్లికి దణ్ణం పెడుతూ తీయించుకున్న ఫోటో ఒకటి ఇక్కడ జతపరుస్తున్నాను. ఈ ఫోటో అమెరికాలో పుట్టి పెరిగిన పిల్లలకి..మా పిల్లలతో సహా....ఎవరికైనా చూపిస్తే ..ఆ మాట కొస్తే కొంత మంది పెద్ద వాళ్ళు కూడా నవ్వుతారేమో నాకు తెలియదు. “నవ్విపోదురు గాక నాకేటి సిగ్గు.నా యిచ్చయే గాక నాకేటి ఎరవు?” అన్నాడు కృష్ణశాస్త్రి. మా సత్తెమ్మ తల్లికి సంబంధించి రెండు సంఘటనలు నాకు ఇంకా గుర్తున్నాయి. మా చిన్నప్పుడు వేసవి కాలంలో రాత్రి నూర్పులు అయ్యాక ధాన్యం కుప్పలు గా వేసే వారు. కుప్పకి సుమారు పాతిక బస్తాల చొప్పున చాలా కుప్పలే ఉండేవి. అప్పుడు నాకూ, మా తమ్ముడికీ, తన పెద్ద బావమరిది వెంకట్రావుకీ ఒక ప్రధానమైన డ్యూటీ వేసేవాడు. అదేమిటంటే ఆ కుప్పలన్నింటి మీదా ఆంజనేయ … [ఇంకా చదవండి...]

అక్షరాల వెనుక / అనిల్ ఎస్. రాయల్

10253024_10202317416069206_1368318419_o

ఒక ప్రశ్నలోంచి పుట్టిన కథ !

కథ ఎలా పుడుతుంది? ఒక్కో కథకుడికీ ఒక్కో విధంగా. నావరకూ అది ఓ ప్రశ్నలోంచి పుడుతుంది ‘ఇలా జరిగితే ఎలా ఉంటుంది?’ అనే ప్రశ్నలోంచి. 1898లో హెచ్.జి.వెల్స్ War of the Worlds రాశాడు. సైన్స్ ఫిక్షన్ సాహిత్యంలో అదో మైలురాయి. అంగారకవాసులు భూగ్రహమ్మీద దాడి చేసి దొరికినవారిని దొరికినట్లు చంపుకుతినటం ఆ నవల ఇతివృత్తం. మొదట్లో చెలరేగిపోయిన మార్స్ దళాలు, అనుకోనిరీతిలో భూమ్మీది బాక్టీరియా ధాటికి కుదేలవటం, దెబ్బకి తోకముడిచి తమగ్రహానికి పారిపోవటంతో ఆ నవల ముగుస్తుంది. ఆ నవల చదివినప్పట్నుండీ నన్నో ప్రశ్న తొలిచేది. ‘అలా పారిపోయిన మార్షియన్స్ రోగనిరోధకశక్తి పెంపొందించుకుని తిరిగి మన మీద దాడి చేస్తే? వాళ్లని కాచుకోటానికి ఉన్న ఒక్క ఆయుధమూ నిర్వీర్యమైపోతే మనుషుల పరిస్థితేంటి?’. నేను కథలు రాయటం ప్రారంభించిన తొలినాళ్లనుండి ఈ అంశంతో ఓ కథ రాయాలన్న ఆలోచనుండేది. అంటే, War of the Worldsకి సీక్వెల్ రాసే ఆలోచన అన్నమాట. 'నాగరికథ', 'మరో ప్రపంచం', 'కల్కి' తర్వాతో రెండున్నరేళ్లు విరామం తీసుకున్నాక, మళ్లీ కథ రాసే మూడొచ్చింది; సీక్వెల్ ఆలోచనకి దుమ్ము దులిపే వీలు కుదిరింది. అలా ఈ కథ మొదలయింది. దీనికి ముందు నేను రాసిన మూడిట్లో రెండు కథలు టైమ్‌ట్రావెల్ నేపధ్యంలో రాసినవే. అదే నేపధ్యంలో మరోటీ రాసేసి ‘ఇదిగిదిగో నా టైమ్‌ట్రావెల్ త్రయం’ అనాలనే దుగ్థ ఒకటి ఈ రెండున్నరేళ్లుగా తొలుస్తూనే ఉంది. అందుకే, War of the Worldsకి కొనసాగింపు రాయటానికి సిద్ధమైనప్పుడు దానికి అనుకోకుండానే టైమ్‌ట్రావెల్ నేపధ్యమై కూర్చుంది. నా కథల్లో జరిగిన/జరుగుతున్న చరిత్ర, ఎప్పుడో జరిగిపోయిన/జరగని పురాణాల ప్రస్తావన లీలా మాత్రంగా చొప్పించటం నాకలవాటు – వాటిక్కాస్త సైన్స్ పూతపూసి. 'రీబూట్' దానికి మినహాయింపు కాదు. 'మానవుల మధ్య కలహాలు ముదిరిపోయి ఒకరినొకరు సంహరించుకునే పనిలో మునిగితేలుతుంటే విసిగిపోయిన దేవుడు ప్రళయం ద్వారా మానవజాతిని మళ్లీ మూలాల్లోకి పంపటం' అనేదో ప్రపంచవ్యాప్త నమ్మకం. దీన్ని నా కథకి అనుగుణంగా వాడుకుందామనుకున్నాను. మూడో ప్రపంచ యుద్ధం, దాని తదనంతర పరిస్థితులు, మానవులు భూగృహాల్లో బతకటం, ఇలాంటివి అలా వచ్చి కథలో కలిశాయి. భవిష్యత్తులో జరిగే యుద్ధాల్లో మనుషుల బదులు మరసైనికులు పాల్గొనే అవకాశం ఉంది కాబట్టి (అది మరో విధంగా ఇప్పటికే జరుగుతుంది, నిజానికి), ఆ రకంగా కథలోకి రోబాట్స్ కూడా వచ్చి చేరాయి. మరమనిషి ప్రధాన పాత్ర అనగానే … [ఇంకా చదవండి...]

మరో వైపు / వంశీకృష్ణ

munemma

అతడు – ఆమె – ఓ బొల్లిగిత్త !

   తెలుగులో రచనని, సామాజిక మార్పుకోసం ఒక పరికరంగా మార్చుకున్న సృజనకారులలో కేశవరెడ్డి ప్రముఖుడు. అధోజగత్‌ సహోదరుల వ్యదార్ధ జీవితాఇన్న కేశవరెడ్డి ఎన్నో నవలల్లో ప్రతిభావంతంగా చిత్రీకరించారు. కేశవరెడ్డి తాజా నవల ‘మునెమ్మ’ మిగతా నవలల కంటే కొంత భిన్నమయినది. సహజంగానే కేశవరెడ్డి రచనలలో విజువల్‌ ఇమేజ్‌ ఎక్కువ. దీనికి మేజిక్‌ రియలిజమ్‌ కలగలవడంతో, మునెమ్మ ఒక అద్భుతమయిన పఠన, దృశ్య కావ్యంగా మారింది. శైలి, శిల్పము, వస్తువు ఈ మూడూ పడుగు పేకల్లా కలిసిపోతేనే ఏ రచనకయినా జవమూ, జీవమూ! ఈ మూడిరటిలో ఏది బ్యాలెన్స్‌ తప్పినా రచనలో ఏదో లోపించినట్లుగా వుండి పాఠకుడికి మేధోపరమయిన అసంతృప్తి ఏర్పడుతుంది. అసలు రచన అంటే ఏమిటి? రచయిత స్థల కాలాలకి అతీతుడా లాంటి ప్రశ్నల్లోకి వెళ్లాల్సిన అవసరం లేకుండానే ఎవరయినా రచన జీవితానికి రెండో వైపు అని చెప్పగలరు. ‘మునెమ్మ’లో కేశవరెడ్డి చూపిస్తున్న ‘రెండో వైపు’ ఎలా వుందో పరిశీలించడమే ఈ వ్యాసం. ‘‘స్థలకాల బద్దుడయిన సామాజిక వ్యక్తి కాకుండా రచయిత రచన చేయలేడు. అందుకనే రచయిత వ్యక్తిగానే రచన చేస్తున్నట్టు కనిపించినా సమిష్టి జీవితపు వేళ్ళు లేకుండా రచనా వృక్షం మొలకెత్తడానికి కూడా అవకాశం లేదు. రచయిత చుట్టూ వున్న సామాజిక జీవితం రచయిత మెదడులో ఆవేశ భావ రూపాల స్థితని పొంది క్రమబద్ధంగా రూపొందుతుంది. ఈ క్రమాన్నే సృష్టి అంటాం. మనిషి అంతరింద్రియ వ్యాపార క్రమాలకు, సామాజిక క్రమాలకు వుండే సంబంధం అవగాహన చేసుకోకపోవడం వలన సాహిత్య సృజన విషయంలో అనేక తప్పుడు అభిప్రాయాలు ప్రపంచానికి వచ్చాయి’’ ఇది కేశవరెడ్డి ‘‘ఇన్‌క్రెడిబుల్‌ గాడెస్‌’’ నవలకు ముందు మాట రాస్తూ త్రిపురనేని మధుసూధనరావు వెలిబుచ్చిన అభిప్రాయం. ఆయన యింకా యిలా అంటున్నారు. ‘‘ మానవులు తమ సంకల్ప శక్తితో తమ యిష్టం వచ్చినట్టు మానవ సంబంధాలు … [ఇంకా చదవండి...]

My Space / కూర్మనాధ్

Sketch56104048-2

పెరుగుతున్న గోడలు, కూలుతున్న పూదోటలు

    బిచ్డే అభీ తో హమ్ బస్ కల్ పర్సో జీయోంగీ మై కైసే, ఇస్ హాల్ మే బర్సో మౌత్ నా ఆయీ తేరీ యాద్ క్యో ఆయీ హాయ్ లంబీ జుదాయీ చార్ దినోంకా ప్యార్ హో రబ్బా బడీ లంబీ జుదాయీ, లంబీ జుదాయీ..... https://www.youtube.com/watch?v=hEejj51WJ7s ఈ పాట నాకెంత ఇష్టం అంటే కొన్ని వందల సార్లు వినివుంటా. టేప్ రికార్డర్లు వుండే రోజుల్లో పదేపదే పెట్టుకు వినేవాడిని. ఇప్పుడిక యు ట్యూబ్ కూడా వచ్చేసింది కాబట్టి ఎప్పుడు కంప్యూటర్ పెట్టుకున్నా ఈ పాట ఒకసారి విని తీరాల్సిందే. అందరిలాగే ‘హీరో’ సినిమాలో పాటలో ఒక విరహగీతం మాత్రమే అనుకునే వాడిని. కానీ, ఆ తర్వాత తెలిసింది ఆ పాట అసలు రేష్మాది అని. ఆ రస్టిక్, ముతక, గుండెల్ని పిండేసే ఆ గొంతు పాకిస్తాన్ గాయకురాలిదని. అయితే, ‘సోలిటరీ రీపర్’ ఎవరైతేనేం, ఆమె భాష ఏదైయితేనేం, నన్ను ఆ గొంతు వెంటాడింది. వెంటాడుతూనే వుంది. నేను ఆ పాటతో ప్రేమలో పడ్డ రోజుల్లో నాకు అసలు హిందీ ఒక్క ముక్క రాదు. ఆ తర్వాత ఎన్నో సంవత్సరాలు కూడా రాదు. హైదరాబాదు వచ్చేవరకూ అంతే. కానీ, ఏదో బాధని, ఇంకెంత మాత్రం భరింప రాని బాధని, పలికిస్తోందని అనిపించింది. అవధుల్లేని దుఖ్ఖం ఆమె హృదయంలోంచి ఉప్పెనలా వస్తోందని అనిపించింది. ఇక ఆ పదాలకి అర్ధం తెలిసేక ఆ పాట మీద, ఆమె మీద గౌరవం పెరిగిందే కాని తగ్గలేదు. ఏ కవి లేదా కవయిత్రి ఏ దుఖ్ఖాన్ని ఆవాహన చేసుకుని రాసివుంటారు? ఏ తెగిన బంధం గుండెల్ని బద్దలు చేస్తే బెంగటిల్లి వుంటారు? *** అలాటి ఒక రోజు, మళ్ళీ ఆపాట పెట్టుకుని చూస్తున్నా. ఆ పాటని, లేదా అలాటి కొన్ని పాటల్ని, జీవితాంతం పాడుతూ, పాడుతూ వడలిపోయిన రేష్మా ఎక్కడో స్టేజీ మీదకొచ్చింది. నాలాటి వాళ్ళు కొందరు, అక్కడ కూచుని వింటున్నవాళ్లు, లేచి నుంచుని ఆహ్వానిస్తున్నారు. ఆమె పాడటం మొదలుపెట్టింది. అందరూ పెదవులు కదుపుతున్నారు, తలలు ఊపుతున్నారు. సరిగ్గా అప్పుడే మా అయిదేళ్ళ పాప వచ్చింది. “నాన్నా, ఎవరు ఆమె,” అని అడిగింది. “రేష్మా. చాలా బాగా పాటలు పాడుతుంది. నాకు చాలా ఇష్టం,” అన్నాను. “ఆమెది ఏ ఊరు” “పాకిస్తాన్” “పాకిస్తానా? మరి పాకిస్తాన్ వాళ్ళు చెడ్డవాళ్లు కదా. మన మీద బాంబులు వేస్తారు కదా,” అంది, చాలా ఆశ్చర్యపోతూ. ఆ ప్రశ్న ఒక షాక్ నాకు. పాకిస్తాన్ మీద, ముస్లింల మీద స్టీరియో టైపు కామెంట్లు మనకి అలవాటే. అందులో మనకి కొత్తేముంది అందులో? కానీ నాకు ఆశ్చర్యం కలిగించిన విషయం … [ఇంకా చదవండి ...]

కథా చిత్రం / చిత్ర

khadeer babu

ఈ కార్పొరేట్ నేల మీద ఖదీర్ “డాక్టర్” గారు ఎవరి డాక్టర్?!

ఇంతకీ డాక్టరుగారి కష్టాలకి కారణాలేమిటి? అని ప్రశ్నించుకోవడం అవసరం. కత్తి, కొడవలి, గొడ్డలి, గునపం రూపంలో వ్యవసాయంలో ప్రవేశించిన పెట్టుబడి వుత్పత్తిని పెంచి "మిగులు"ని తయారు చేసి వినిమయం, మారకం లేదా అమ్మకం, కొనుగోలు రూపంలో బజారుని తయారు చేసిన తర్వాత అది అక్కడితో ఆగదు. ఈ మిగులు బ్రహ్మరాక్షసి. దాని పెరుగుదలకి ఒక క్రమం, ఒక విధానం, ఒక పద్ధతి వున్నాయి. ఆ వివరాల్లోకి ప్రస్తుతం వెళ్ళకుండా అవసరం మేరకే మాట్లాడితే పెట్టుబడిదారీ తను పెరిగే క్రమంలో ఒక రకపు శ్రమ విభజనను ప్రవేశ పెడ్తుంది. అదే సమయంలో అది "నైపుణ్యాలకి" పెద్ద పీట వేసి కీర్తనలు పాడి, ఆ నైపుణ్యాలని "సరుకు"గా మార్చి, క్రమంగా మింగేస్తుంది. వైద్యంలో దీన్ని చూస్తే డాక్టరుగారి తండ్రిలాంటి పరిమిత పరిజ్ఞానం గలవాళ్లు ఒక దశలో సరిపోతారు. వీళ్లు తమ బతుకుతెరువుకోసం ఒక మంగలి, ఒక చాకలి, కంసాలి, వడ్రంగి  వగైరా చేతి వృత్తుల వాళ్లలాగ గ్రామం మీద, సమాజం మీద ఆధారపడతారు. ఈ పరస్పర సహకారం ఇద్దరికీ అవసరంగా వుంటుంది. మార్కెట్ విస్తరించేకొద్దీ నైపుణ్యాలూ, శ్రమ విభజన పెరుగుతుంది. వైద్యంలో రకరకాల స్పెషలిస్టుల రాక ఇదే. ఆరోగ్యం అనే వుత్పత్తిని చెవుల,గుండెగా, ప్రసవంగా, ఎముకలుగా, వూపిరి తిత్తులుగా విడగొట్టి దానిలోని నిపుణుల్ని తయారు చేసింది. వ్యవసాయంలో నాగలి స్థానంలో ట్రాక్టరు వచ్చినట్టుగానే వైద్యంలోనూ రకరకాల యంత్రాలు రంగప్రవేశం చేసాయి. స్టెతస్కోపు, ధర్మామీటరుతో ఆగకుండా రకరకాల స్కానింగ్ మిషన్లు, మనిషి "చర్మం వొలిచి" లోపల ఏం వుందో చూపే యంత్రాలు వచ్చాయి. అయితే ఈ యంత్రాలు వుత్పత్తిదారుల చేతుల్లో వుండవు. డాక్టర్లూ, కంపౌండర్లూ,నర్సులూ.. వీటిని కొనలేరు. ఈ పద్ధతిలో వ్యవసాయంలో భూమికి యజమానిగా వున్న రైతు అది పోగొట్టుకుంటాడు. వృత్తికారులు, చేనేత కావచ్చు. జాలర్లు … [ఇంకా చదవండి ...]

కథన రంగం / రాధ రాజశేఖర్

KODAVATIGANTI-KUTUMBARAO

కురూపి భార్య: చిన్న కథలో ఎన్ని కోణాలు!?

'కురూపి భార్య' లో కథకుడి (అంటే తన కథ చెప్పుకున్నతనే) టోన్ నీ, ఆ నాటి సాంఘిక వాస్తవికతని వాచ్యంగా చెప్పిన దాని వెనక ఉన్న వ్యంగ్యాన్నీ అర్థం చేసుకోకపోతే ఆ కథ ప్రయోజనం నెరవేరలేదన్నమాటే. మామూలు మనుషుల మనసుల్లో సంఘం చేత ప్రోది చెయ్యబడ్డ (implant చేసి పెంచబడ్డ) కుహనా విలువలూ, మానవ సంబంధాలలో (ముఖ్యంగా కుటుంబంలో భార్యాభర్తల మధ్య) ప్రేమరాహిత్యం, డొల్లతనమూ - వాటి పరిణామంగా హృదయాలు పూర్తిగా "ఎండిపోయి" అసూయా క్రౌర్యాలతో విరుచుకుపడటమూ (సంఘం ఏర్పాటు చేసిన 'కట్ల" ని ఎవరెపుడు ఏ కొంచెం వదులు చేసుకోవాలని ప్రయత్నించినా) - ఇవన్నీ ఈ చిన్న కథలో ఇమడ్చగలిగాడు కొ.కు. ఆ నాటి పెళ్ళిళ్ళన్నీ "రాసిపెట్టి"నవే -- స్నేహం, ప్రేమ అనేదాని అర్థంతో కానీ అవగాహనతో కాని సంబంధం లేకుండా (బహుశా ఈ నాటికీనేమో!). అలా వచ్చి పడ్డ సంబంధాలలోనే ప్రకృతి సహజమైన సుఖం వెతుక్కునే "అల్పసంతోషి" అయిన కథకుడి మెదడులో అందచందాలకున్న ప్రాముఖ్యాన్ని చొప్పించింది సంఘం. ఆమెతో కాపురం చెయ్యడానికి అతనికి ఉన్న అభ్యంతరం - అతనిలోని సహజ ప్రకృతికీ, సంఘం తయారు చేసిన అతని 'అభిప్రాయానికీ' జరిగిన సంఘర్షణలోంచి వచ్చిందే. కథకుడు కూడా (మనందరిలాగే) సంఘంలోని మామూలు … [ఇంకా చదవండి...]

చిన్న కథ / పాలపర్తి జ్యోతిష్మతి

chinnakatha

ధ్యానం

చిన్నప్పుడు మా పక్కింట్లో బిఎస్సీ విద్యార్థి ఒకతను ఉండేవాడు. 'అన్నయ్యా, అన్నయ్యా' అంటూ చుట్టుపక్కల పిల్లలమందరం అతని వెనకాల తిరుగుతుండే వాళ్ళం. ప్రతి ఆదివారం సాయంత్రం అన్నయ్య మమ్మల్నందర్నీ మా ఊరిని ఆనుకుని ప్రవహిస్తున్న యేటి ఒడ్డుకు తీసుకెళ్ళేవాడు. అక్కడ ఇసుకలో పిల్లమూకనంతా చుట్టూ కూర్చోపెట్టుకుని సైన్సుపాఠాలు, నోటిలెక్కలు, పొడుపుకథలు, వాళ్ళ కాలేజీ విశేషాలు చెప్తుండేవాడు. ఉన్నంటుండి ఒకరోజు "అందరూ మాట్లాడకుండా పద్మాసనంలో కూర్చుని ధ్యానం చెయ్యండి. రోజూ కాసేపు ధ్యానం చేస్తే తెలివితేటలు, జ్ఞాపకశక్తి పెరుగుతాయి. బాగా చదివుకో గలుగుతారు" అన్నాడు అన్నయ్య. "ధ్యానం అంటే ఏంటి?" అని అడిగాడొక పిల్లాడు. "మెడిటేషన్" అన్నాడు అన్నయ్య. "మెడిటేషనంటే?" అడిగిందింకో పిల్ల. "ధ్యానం" అన్నాడో కొంటె పిల్లాడు. అన్నయ్య వాడివైపు ప్రశాంతంగా ఒక చూపు వేసి "నిశ్శబ్దంగా కళ్ళు మూసుకుని కూర్చోవడం" అని చెప్పాడు. అందరం ఏం మాట్లాడకుండా 'అన్నయ్య ఎప్పుడు కళ్ళు తెరవమంటాడా' అని ఎదురుచూస్తూ కళ్ళుమూసుక్కూర్చున్నాం. మళ్ళీ ఆదివారం అన్నయ్య మమ్మల్ని ఏటి ఒడ్డుకు తీసుకెళ్ళేలోపల మేం ఏ ఇద్దరం ఎప్పుడు కలిసినా 'ధ్యానం చేసినప్పుడు ఎవరికి ఏం ఆలోచనలు వచ్చాయి?' అన్న విషయమే మాట్లాడుకున్నాం. ఏతావాతా తేలిందేంటంటే ఒకడు అమ్మ చేసి దాచిపెట్టిన అరిసెలు అమ్మకు తెలీకుండా ఎట్లా తినాలా అని ఆలోచిస్తే, ఇంకొకడు మాయచేసి తన హోంవర్కు అక్కచేత ఎట్లా చేయించాలా అని ఆలోచించాడు. ఒక అమ్మాయి అమ్మ చెప్పే పని ఎట్లా తప్పించుకోవాలా అని ఆలోచిస్తే, ఇంకో అమ్మాయి తెల్లవారుజామున లేచి చదువుతున్నట్టుగా నటిస్తూ ఎట్లా నిద్రపోవాలా అని ఆలోచించింది. అన్నయ్య మా ఊళ్ళో చదివు అయిపోయి పై చదువులకు వెళ్ళిపోయాక మా ఏటి ఒడ్డు సమావేశాలు ఆగిపోయాయి. … [ఇంకా చదవండి ...]

అద్దం లో నెలవంక /స్వాతి శ్రీపాద

10154100_747870085246738_1608587565_n

“ రాతి చిగుళ్ళ” మెత్తదనం

“ రాతి చిగుళ్ళ”  మెత్తదనం “గు౦డె పగిలిన దృశ్యాల”  సౌకుమార్యం, తన కవితకు  గుర్తింపు పత్రం ,చిరునామా అవసరం లేని కవయిత్రి శైలజామిత్ర . ఆవేదనా ప్రవాహం  ,ఆలోచన అంతర్ దర్శనం, అస్తిత్వపోరాటం, అలసిపోయిన ఆరాటం, ఎల్లలు లేని ఆకాంక్ష అన్నీ కలగలిపి కవితాత్మ రంగులద్ది ఆరవేసిన పట్టువస్త్రం శైలజ కవిత్వం. అలాంటి కవిత్వానికి ఈ సంవత్సరం ఉమ్మడిసెట్టి రాధేయ అవార్డు లభించడం సంతోషకరం. “ రాతి చిగుళ్ళు “ అక్షరాలా, అక్షరాల్లా యాభై ఆరు కవితల సమూహం. సమూహం అనడానికి కారణం ఏ రెండు  కవితలూ ఒక శీర్షికకి౦ద ఇమడని వ్యక్తిత్వాన్ని ప్రదర్శించటమే. ఆరంభంలోనే తనదైన స్వప్నాన్ని పరిచయం చేసారు శైలజామిత్ర “ఏదైనా ఒకటి మనల్ని నిత్యం పలకరిస్తోంది అంటే అది మనం వదిలి వచ్చిన బాల్యమే.... చిన్న చిన్న మాటలు అతిపెద్ద భావన. ఏదైనా ఒకటి ... అదేదో ముందు చెప్పరు. కాని అది చేసే పని వివరిస్తారు. మనల్ని పలకరించడంలో  చెప్పకనే చెప్పే ఆప్యాయత ,అనంత స్నేహభావం ,ఎక్కడో చిన్న తెలిసిన తనం లేకపోతె పనిగట్టుకుని రోజూ పలరి౦చరు గద, ఎవరబ్బా అంత చిరపరిచితులు ?  అది మనం వదిలి వచ్చిన బాల్యం. ఇక్కడా లోతుగా తరచి చూస్తే బాల్యాని మనం వదిలి వచ్చాం-మానను బాల్యం వదిలి వెళ్ళలేదు. ఎంత వారలైనా అప్పుడో ఇప్పుడో చిన్నతనం పోనీ పిల్లల్లా ప్రవర్తించడం మన రెండో స్వభావమా? ఇక్కడ బాల్యం మానవీకరి౦చ బడి౦ది. బాల్యం మనలను నిత్యం పలకరిస్తోంది, మనం దానిని పలకరించటం లేదు. వదిలి వచ్చినా విడవకుండా పలకరిస్తోంది. చిన్నప్పటి కళలు , అనుభవాలు , అనుభూతులు మనందరినీ … [ఇంకా చదవండి ...]

కథాసారంగ / హిమబిందు

pravaaham

ప్రవాహం !

  కొత్త ప్రాజెక్టు, కొత్త ఊరు, కొత్త అపార్టుమెంట్! “కొత్త “ ల బారిన పడక తప్పని  పరిస్థితి !  నాలుగేళ్ల  కూతురు మహతి తో శాన్ ఫ్రాన్సిస్కో కి  దగ్గర లో ఉన్న ఓ ఊరికి  ఒచ్చారు వసుంధర దంపతులు. దేశాలు పట్టుకు రాగా లేనిది, ఊర్లు మారటం గురించి  అంతలా ఆందోళన  పడకని  భార్గవ్   పదే పదే  చెప్పినప్పటికీ, “రోజంతా ఆఫీసులో ఉండొచ్చే నీకు ఏం తెలుస్తుంది ?! పైగా మన వాళ్ళు తక్కువగా ఉండే ఊరిది .....“  అనే ధోరణిలో  వసుంధర.... కొంచెం కుదుట పడ్దాక, కూతురికో నేస్తాన్ని వెతికే పనిని అన్నిటి కన్నా ముందు పెట్టుకుంది. అపార్టుమెంటు మేనేజరు పక్క వాటాలోనే ఉండటంతో, ఈ విషయమై మాట కలిపింది. వాళ్ళ కాంప్లెక్సు లోనే ఓ చిన్నపిల్ల ఉన్నదనీ, వర్కింగ్ పేరెంట్స్...  వెరీ స్వీట్ కపుల్  అని చెప్పిందామె. ఓ రోజు ,  తలుపు తీసుకుని అల్లరి గా  బయటకు పరుగెత్తింది మహతి . ఆ పరుగుని పసిగట్టి  బయటకి వెళ్ళేటప్పటికి ,  పాటియో కి  దగ్గరగా మహతితో పాటు ఓ యువతి నిల్చొని ఉంది. “ హియర్ ఈజ్ యువర్ ప్రిన్సెస్ మామ్ !”  అంటూ నవ్వింది. కూతురి చెయ్యి అందుకుని, ఆమెకు ధ్యాంక్స్  చెపుతూ, తనని “వసు” గా పరిచయం చేసుకుంది. “నా పేరు లిండా ! నాకూ మీ అమ్మాయి వయసు కూతురుంది, ఇప్పుడే  తనని  ప్రీ స్కూల్ లో దింపి  వొస్తున్నాను ,  మీ అమ్మాయి పూల్ వైపు పరుగు పెడుతుండటం  చూసి  ఆపాను, ఈ వయసే అంత, తప్పేది , తగిలేది వాళ్ళకి అర్ధం కాదు “ అంది. ఆమె మాటలతో ఏకీభవిస్తూ, మీరు ఫలానా అపార్టుమెంటులో ఉంటారా ?! బహుశా  మీ అమ్మాయి గురించే మేనేజరు చెప్పిందని  ఉత్సాహపడిన వసుంధర , తాను కూడా మహతిని ప్రీ స్కూల్ లో  చేర్చాలనుకుంటున్నానని  చెప్పి  వివరాలు తెలుసుకుంది . లిండాని ఇంట్లోకి  రమ్మనమని అహ్వానించినప్పటికీ , తాను ఫార్మసిస్టుగా పని  చేస్తానని , తన వర్కింగ్  అవర్సు  మరి కొద్ది సేపట్లో మొదలవుతాయి కనుక మరెప్పుడయినా   వస్తానని  చెప్పి వెళ్ళిపోయింది. లిండా చెప్పిన  ప్రీ స్కూలుకి  కమ్యూనిటీలో మంచి పేరే ఉందని తెలుసుకున్న వసుంధర, మహతిని కూడా అక్కడే  చేర్పించింది. లిండా కూతురి పేరు ఏప్రిల్ ! భలే ముద్దుగా ఉండటంతో పాటు, స్నేహంగా కూడా ఉంటుంది.  త్వరలోనే ఏప్రిల్ , మహతిలు స్నేహితులయ్యారు! ప్లే డేట్లు కావాలంటూ మహతి డిమాండ్ లు చేస్తూంటే, వీలు చూసుకుని, లిండాతో మాట్లాడితే బావుండుననని  వసుంధర ఎన్నో సార్లు అనుకుంది. ఏప్రిల్ ని  స్కూల్ దగ్గర  లిండా … [ఇంకా చదవండి ...]

‘పురా’గమనం / కల్లూరి భాస్కరం

anton-chekhov-006

ఒక చెహోవ్ కథలోంచి ఐరిష్ కథలోకి….

    నాకు ఎంతో ఇష్టుడైన రష్యన్ కథారచయిత యాంటన్ చెహోవ్ రాసిన కథ ఒకటుంది... దాని ఇంగ్లీష్ అనువాదం శీర్షిక, THE MAN WHO LIVED IN A SHELL. ‘గుల్లలో జీవించిన మనిషి’ అని మనం అనువదించుకోవచ్చు. కొంచెం సంక్షిప్తం చేయాలనుకుంటే ‘గుల్ల మనిషి’ అన్నా అనచ్చు. పైకి చాలా సీరియస్ గా చెబుతున్నట్టు అనిపించే ఈ కథ అడుగడుగునా హాస్యాన్ని పండిస్తూ పోతుంది. ఆ హాస్యంలో అంతర్లీనంగా విషాదమూ, బీభత్సమూ ఉన్నాయేమో కూడా. ఇద్దరు మిత్రులు ఉబుసుపోకకు చెప్పుకునే కబుర్లనుంచి ఈ కథ మొదలవుతుంది. ప్రారంభమే చాలా ఆసక్తికరంగా ఉంటుంది. ‘ప్రకృతిరీత్యానే తమలో తాము ముడుచుకుపోయి జీవించేవారు చాలామంది ఉంటారు. నత్త తన గుల్లలో మొహం దాచుకున్నట్టు వీళ్ళు కూడా మొహం దాచుకుంటూ ఉంటారు. మనిషి సామాజిక జీవి కాకముందు గుహల్లో ఏకాంతవాసం చేసిన కాలానికి వీరు తిరోగమించేవారిలా కనిపిస్తారు. నేను నేచురలిస్టును కాదు కనుక, మనుషుల్లో ఇలాంటి జీవులు కూడా ఒక రకమా అన్నది చెప్పలేకపోతున్నాను’ అంటూ మిత్రుడు కథ ప్రారంభించి, తనకు తెలిసిన అలాంటి ఒక జీవి గురించి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. అతని పేరు బెలికోవ్. అతను ఓ గ్రామంలోని స్కూలులో గ్రీకు భాషను బోధించే ఉపాధ్యాయుడు. నడి వయసు మనిషి. బయటి వాతావరణం ఎంత బాగున్నా సరే అతను గొడుగు వేసుకునే వెడతాడు. మంచులో నడిచేటప్పుడు వేసుకునే బరువైన బూట్లే సర్వకాలాలలోనూ  వేసుకుంటాడు. పెద్ద కోటుతో ఒంటి నంతటినీ కప్పుకుంటాడు. కళ్ళకు నల్లని అద్దాలు ధరిస్తాడు. చెవుల్లో దూది పెట్టుకుంటాడు. గొడుగును అతను ఓ కేసులో ఉంచుకుంటాడు. అతని వాచీకి కూడా ఒక తొడుగు ఉంటుంది. పెన్సిల్ చెక్కడానికి చిన్నపాటి చాకును ఒక కేసులోంచి బయటకు తీస్తాడు. ఆయన ముఖం కూడా ఒక కేసులో ఉన్నట్టు ఉంటుంది. ఎందుకంటే, ఆయన కోటు కాలర్ ను ముడుచుకోడు,  పైకి తెరచిపెట్టి ఉంచుకుంటాడు. దాంతో ఆ కాలర్ అతని ముఖానికి ఓ తొడుగులా ఉంటుంది. ఆయన గుర్రబ్బండిలో ఎక్కడికైనా వెడుతున్నప్పుడు తప్పనిసరిగా గూడు వేయవలసిందే. ఆయన పడుకునే గది కూడా ఒక పెట్టెలా ఉంటుంది. గాలి కొంచెం కూడా చొరడానికి వీలులేకుండా తలుపులు బిగించుకుంటాడు. పాదాల నుంచి మొహంవరకూ దుప్పటి కప్పుకుంటాడు. చివరికి తన ఆలోచనలను కూడా ఆయన ఒక కేసులో పెట్టుకుంటాడు. స్కూల్లో అప్పుడప్పుడు వచ్చే సర్క్యులర్లలోనూ, వార్తాపత్రికల్లోనూ కనిపించే నిషేధాల సమాచారం మీదే ముందస్తుగా ఆయన దృష్టి పడుతూ ఉంటుంది. … [ఇంకా చదవండి...]

వీక్లీ సీరియల్ / రామా చంద్ర మౌళి

ekkadi-April10

ఎక్కడి నుంచి ఎక్కడి దాకా? -16 వ భాగం

ముందురోజు రాత్రి హైద్రాబాద్‌లో 'జింఖానా గ్రౌండ్స్‌'లో జరిగిన 'జనసేన' అవగాహన బహిరంగ సభ ఎంతో విలక్షణంగా, విజయవంతంగా జరగడం రామంకు, గోపీనాథ్‌కు, క్యాథీకి, శివకూ.. ప్రధానంగా సలహాదారులుగా ఉండి వెన్నుతట్టిన 'అగ్ని' ఛానల్‌ అధినేత మూర్తిగారికి, ఆంధ్రప్రదేశ్‌ రచయితల సంఘం అధ్యక్ష, కార్యదర్శులకు, రాజీవ్‌శర్మ , జగన్నాథంలకు, మానవ హక్కుల సంఘం రాములు సార్‌కు, వేదికపై మాట్లాడిన యితర బాధ్యులకు .. ఎంతో ఆత్మతృప్తినీ, ఉత్తేజాన్నీ కలిగిస్తోంది. రాజకీయ వర్గాల్లో, ప్రజల్లో, మౌనంగా పరిస్థితిని గమనిస్తూ కూర్చున్న పరిశీలకుల్లో, భవిష్యత్తును అంచనావేస్తున్న వ్యూహకర్తల్లో ఒకరకమైన ఉత్సుకతను రేకెత్తించింది. భారత స్వాతంత్య్ర పోరాటం కొనసాగుతున్నపుడు గాంధీ ఉన్నట్టుండి 'అహింస' సిద్ధాంతంతో ప్రతిఘటనను, సహాయ నిరాకరణను ప్రకటించిన రోజు తలలుపండిన రాజకీయ పోరాట యోధులు అందరూ పెదవివిరిచి, ఒకింత దాన్ని ఒక పనికిరాని వెకిలిచేష్టగా వ్యాఖ్యానించి, అబ్బే.. గీ గిచ్చుడు చర్యతో ఏనుగు మాటవింటుందా, అంకుశం పోటుపడాలిగాని.. పద్దతిలో వెటకారం చేసి గేలిచేశారు. కాని తర్వాత్తర్వాత.. ఊహించని నిప్పురవ్వ మహారాజ్యాన్ని భస్మీపటలం చేసి రవి అస్తమించని బ్రిటిష్‌ సామ్రాజ్యాన్ని గడగడలాడిస్తుంటే విస్తుపోయి తమ తప్పుడు అంచనాలకు సిగ్గుపడి తలలువంచుకున్నారు. నిన్న జరిగింది అదే.. దాదాపు నెలరోజుల క్రితం ఒక ఊహకందని, ఊహిస్తే నమ్మశక్యంగాని, అహింసాయుతమైన 'ప్రక్షాళన' కార్యక్రమాన్నీ, జనాన్ని ప్రశ్నించే పదునైన ఆయుధంగా మార్చి అవినీతి రాక్షసిపైకి ప్రయోగించే ఒక మహత్తర సాధనంయొక్క స్వభావాన్ని రామం తన ఆలోచనగా ప్రకటించినపుడు చాలామంది దాన్ని ఒట్టి అపరిపక్వ ఆలోచనగా కొట్టేశారు. అదసలు సాధ్యమయ్యేదేనా ఇది. అని కొందరు పరిహసించారు కూడా. చీమ ఏనుగును కుట్టి ఏం సాధిస్తుంది.. అని పెదవి విరిచారు. సాయుధులైన నక్సలైట్లు, అనేక ప్రజాసంఘాలు, సామాజిక ఉద్యమకారులు గత నలభై, యాభై ఏళ్ళుగా ప్రతిఘటిస్తూ ఈ ఘనీభవించిన అవినీతి పర్వతాన్ని ఒక ఇంచ్‌కూడా కదిపి పెళ్ళగించలేంది.. ఈ ప్రజాచైతన్య, ప్రక్షాళన వంటి సున్నిత కార్యక్రమాలతో ఏం జరుగుతుందిలే అని హేళన కూడా చేశారు కొందరు. కాని మనిషి దుఃఖించాలంటే ఒంటిని గాయపరిచి హింసిస్తే లాభంలేదు. వాని హృదయం చలించి కరిగినప్పుడు మాత్రమే కన్నీటి చుక్క పొటమరిస్తుంది. అది ఎంతో గూఢమైన, సత్యమైన పరమ రహస్యం. ఆ రహస్యం నిన్న లక్షలమందిని ఏకకంఠంతో కదిలించే … [ఇంకా చదవండి...]

అనువాద నవల /శారద

veelunama11

వీలునామా – 33వ భాగం

    అడిలైడ్ నగరానికి దాదాపు ఇరవై మైళ్ళ దూరంలో- రహదారికి పక్కనే వున్న ఒక ఇరుకు హోటల్లో, ఆ సాయంత్రం ఒకావిడా, ఒకతనూ కూర్చుని ఉన్నారు. అంద చందాల సంగతటుంచి కనీసం శుచీ శుభ్రతా లేక మురికి ఓడుతూ ఉన్నారు. వాళ్ళెప్పుడైనా ఆనందంగా, గౌరవప్రదంగా వుండి వుంటే అది పూర్వ జన్మలో అయి వుంటుంది. ఆ స్త్రీకి కాస్త కను-ముక్కూ తీరుగానే వున్నట్టున్నవి. అయితే ఆ ముఖం మీద వయసు వల్ల వచ్చిన ముడతల కంటే అశ్రధ్ధా, నియమాలు తప్పిన జీవన సరళీ తెచ్చిన మార్పులే ఎక్కువ. ఆమె బట్టలూ ఆమెలాగే అశ్రధ్ధగా మురికిగా వున్నాయి. నెరుస్తున్న జుట్టును దువ్వడాని క్కూడా ఓపిక లేనట్టు అంతా ఒక టోపీలోకి దూర్చేసింది. ఆమె కళ్ళల్లో ఒకలాటి నీచత్వమూ, క్రౌర్యమూ వున్నా, మెరుస్తూనే వున్నాయి, ఏదో భయంకరమైన ఆలోచన చెయ్యబోతూన్నట్టు. చేతులూ గోళ్ళూ కష్టపడి పనిచేయడంకంటే జేబు దొంగతనాల్నే ఎక్కువ నమ్ముకున్నట్టున్నాయి. ఆమెకంటే మురికిగా వున్నా, నిజానికి ఆ పురుషుడు అంత ప్రమాదకరమైన వ్యక్తిలా అనిపించడంలేదు. అప్పుడే పోస్టాఫీసు నించి ఒక ఉత్తరం తెచ్చి ఆమె ఒళ్ళో పడేసాడతను. దానిపైన “మిసెస్ పెక్” అని రాసి ఉంది. ఆమె ఆత్రంగా ఉత్తరం చించి చదివింది. "హమ్మయ్య! నువ్వెదురు చూస్తున్న ఉత్తరం వచ్చేసింది. అంతా అనుకున్నట్టే జరిగిందా?" “నా బొంద. వాడిల్లు తగలెయ్య. దీనికోసమా ఇంతసేపు ఎదురుచూసింది. వాడి చేతులిరిగిపోనూ!” ఉత్తరం చించి కింద పడేసి నోటికొచ్చిన తిట్లు లంకించుకుందామె. “ఏం జరిగింది? డబ్బివ్వడటా? లిజ్జీ! ఏమన్నాడో చెప్పసలు? నీగురించి వాకబు చేస్తాడా? ఏమంటున్నడు నీకొడుకు?" "కొడుకా వాడి బొందా! ఈ ఉత్తరం వాడి దగ్గర్నించి కాదు. వాడసలు నా ఉత్తరాలకి జవాబిస్తే కదా? ఇప్పటికి కనీసం మూడు ఉత్తరాలు రాసి ఉంటా. ఒక్కదానికైనా జవాబిచ్చాడా? ఊ..హూ..నిమ్మకి నీరెత్తినట్టు కూర్చున్నాడు. అయినా నేను వాణ్ణి ఒదిలేది లేదు. కన్న కొడుకైనా సరే కనికరం చూపించే అలవాటు నాకు లేదు.” “యెహె! నోర్ముయ్యి! అడిగిందానికి చెప్పకుండా రంకెలేస్తావెందుకు? ఈ ఉత్తరం నీ క్రాస్ హాల్ రాజకుమారుడు కాకపోతే, మరి రాసిందెవరు?” అతను చిరాకు పడ్డాడు. “ఇంకెవరు? ఆ లాయరు టాల్బాట్!” “లాయరా? ఏం రాసాడు?” “ఏముంది! మనం మెల్బోర్న్ వైపు తిరిగి చూడకుండా ఇక్కడే పడి వుంటే ముచ్చటగా మూడు పౌండ్లిస్తాడట. కాదని తెగించి మెల్బోర్న్ వెళ్తే మల మలా మాడి చస్తూన్నా ఫిలిప్స్ నించి ఒక్క పైసా రానివ్వడట. బెదిరిస్తూన్నాడు. వాడి మొహం మండ! అయినా వాణ్ణనేదేమిటిలే, నా ఖర్మ ఇలా కాలింది. ఇద్దరు పిల్లలు నాకు, ఇద్దరూ డబ్బులో మునిగి తేలుతూ ఉన్నారు. నాకు మాత్రం పస్తులు తప్పడం లేదు.” “నీ పిల్లలా?” వెటకారంగా నవ్వాడతను. “నీ వాలకం జూస్తే నువ్వసలు వాళ్ళ తల్లిలాగున్నావా?” “ఇద్దరికిద్దరూ- ఫ్రాన్సిస్ హాయిగా క్రాస్ హాల్ ఎస్టేటులో డబ్బు ఖర్చు చేసుకుంటూన్నాడు. ఇహ ఈ లిల్లీ గారి రాజభోగాలైతే చెప్పనే అక్కర్లేదు. గుర్రపు బగ్గీలూ, నౌకర్లూ, వంటమనుషులూ, హబ్బో! ఇహ ఈ అమ్మ దానికళ్ళకెందుకు ఆనుతుంది!” అక్కసుగా అంది ఆమె. “పోనిలే లిజ్జీ! దక్కిందే చాలనుకుని ఈ అడిలైడ్ లోనే పడి వుందాం. మెల్బోర్న్ కంటే ఇక్కడే చవక కాబట్టి మూడు పౌండ్లతో వెళ్ళదీసుకోవచ్చు....” “ఛీ నోర్ముయ్యి! వాడెవడు నన్ను ఎక్కడుండాలో చెప్పడానికి? నా ఇష్టమొచ్చిన దగ్గర, ఇష్టమొచ్చినట్టుంటా. అది సరే, హఠాత్తుగా మెల్బోర్న్ రావొద్దంటున్నాడు, వాళ్ళందరూ మెల్బోర్న్ నించి వచ్చే ఆలోచనలో వున్నారేమో. అందుకే నన్ను అక్కడకి రావొద్దంటున్నారు. అయినా, నా తల్లి ప్రాణం ఊరుకుంటుందా, నా కూతుర్ని చూడకపోతే. అసలు స్టాన్లీని పెళ్ళాడమని సలహా ఇచ్చిందే నేనయితే! ఆ రోజు, స్టాన్లీని కలిసే రోజు ఎంత … [ ఇంకా చదవండి]

ఇతర / భరద్వాజ వెలమకన్ని

1609865_10202268640051518_1868149718_n

హాయ్ రే హాయ్ .. క్రేజీబాబు రోయ్!

గమనిక: సింధూరం "హాయ్ రే హాయ్" ట్యూన్లో పాడుకోవలెను! హాయ్ రే హాయ్ .. క్రేజీబాబు రోయ్ హాయ్ రే హాయ్ .. క్రేజీబాబు రోయ్ సామాన్యుడి పార్టీ పెట్టెరోయ్ కొత్తగా ... ఏం హంగురా, ఏం ఢంగు రా ... ఏం హంగురా, ఏం ఢంగు రా ... గెలిచిపోతే అంతకన్నానా అయ్యబాబోయ్ .. హాయ్ రే హయి .. క్రేజీబాబు రోయ్ హాయ్ రే హాఇ .. క్రేజీబాబు రోయ్ చరణం 1: దానవీరశూరకర్ణ ఎన్ టీ ఆరు లా సిపాయి చిన్నయ్య ఏయన్నారులా ప్రతీకార జ్వాల రగిలే శోభన్ బాబులా అల్లూరి సినీమాలో సూపర్ స్టారులా ఫైటుసీన్లలో చిరంజీవిలా ... తొడలుగొట్టే బాలకృష్ణలా ... యయయ యయయ యయ్యయాయ యయయ యయయ యై యయయ యయయ యయ్యయాయ యయ్య యయ్య యై లక్ష్మి వెంకీలా, బాస్ నాగ్ లా ఢిల్లీ బాబుల తాటతీసెరో పోరగాడు హాయ్ రే హాయ్ .. క్రేజీ బాబు రోయ్ .. చరణం 2: SMS ల పేరుతోటి Govt ఇలా మెజారిటీ లేకున్నా form చేసే అలా .. 50 డేసు ఆడలేని ఫ్లాపు బొమ్మలా నలభై తొమ్మిది రోజులు మాత్రం ఉండెనే కలా ప్రభుత్వానికీ ప్రతిపక్షానికీ.... తేడా తెలియని కార్యకర్తలా .. యయయ యయయ యయ్యయాయ యయయ యయయ యై యయయ యయయ యయ్యయాయ యయ్య యయ్య యై పుణ్యకాలమూ రెబెల్ స్టారులా ధర్నాలతో వెళ్ళబుచ్చెరో సారువాడు హాయ్ రే హాయ్ .. … [ఇంకా చదవండి ...]

దృశ్యాదృశ్యం / కందుకూరి రమేష్ బాబు

drushya drushyam-27

The God of Small Things

చూడటానికీ, దర్శించడానికీ ఉన్న తేడా గురించి చాలా చర్చ చేయవచ్చు. కానీ, చూడండి. ఇప్పుడు ఇక్కడే ఆ ఎములాడ రాజన్న సన్నిధిలో ఉన్న ఈ తల్లిని చూడండి. అది నిజంగా దర్శనమే.నిజం. మనుషులను దైవానికి మోకరిల్లగా చూడాలి. అదీ దర్శనమే. ఎంత నిండుదనం. ప్రేమా, శాంతీ. తపస్సూ! +++ విశేషం ఏమిటంటే, దైవ సన్నిధిలో కనిపించినంత నిండుగ మనుషులు మరెప్పుడూ ఇట్లా కనిపించరు! సకలాంగులూ వికలాంగులూ అని కాదు, ఎవరైనా సరే, దేవుడి ముందు దీపమై వెలుగుతారు. దీపం కింది చీకటి గురించిన బెంగ లేదు. దాన్ని ఆ భగవంతుడు చూసుకుంటాడనే ఈ ముద్ర. నిమగ్నత. లీనం. కదలకుండా అట్లా ఆ కాసిన్ని క్షణాలు నిశ్చలమై నిలవడం. మళ్లీ కదిలితే జీవితం. భక్తి ఆవిరైపోయి మళ్లీ మామూలే. మామూలు చిత్రమే. అందుకే అనిపిస్తుంది, ఆరిపోని జీవితంలో రెండు చేతులారా ఆ భగవంతుడికి నమస్కరించడంలో ఒక ఆత్మశాంతి. కానీ, ఒకటి మాత్రం నిజం. ఆ దైవ సన్నిధిలో ఎవరైనా అసంపూర్ణమే. బహుశా అందుకే ఆ నిండుదనం కావచ్చును! +++ నిజానికి దైవ సన్నిధిలోనే కాదు, ఎవరైనా సరే, కళ్లు మూసుకుని తమలోకి తాము చూసుకునే ఏ చిత్రమైనా గమనించి చూడండి. అది ఆ మనిషి స్థాయిని పెంచినట్లే ఉంటుంది. ఒక అలౌకిక స్థితిని దర్శనం గావిస్తుంది. కారణం, లోపలికి చూసుకోవడమే! వెలుపలి నుంచి లోపలికి చేరుకోవడమే. తమ పరిమితిని దర్శించడమే. అందుకే కాబోలు, కళ్లు మూసుకోగా జీవితం విస్తరించి కనబడుతుంది, ఇక్కడ విస్తరణ, వాకర్. +++ అవును. వాకర్. ఆ తల్లి మోకరిల్లడంలో భగవంతుడే కాదు, ఆ వాకర్ పక్కనున్నది. చూడండి. మూడు కాళ్ల ముసలమ్మకు ఆ వాకరే నాలుగోకాలు. పంచభూతాల్లో కలిసేదాకా కన్నబిడ్డలు వెంటున్నా లేకున్నా ఇప్పుడు ఆ వాకరే తనకు ఆలంబన. గుడి దాటాకా దేవుడు. ఆమె కళ్లు మూసుకుని దండం పెట్టుకుంటున్నప్పుడు ఆమె నుంచి ఆ వాకరే కంట పడుతున్నది. ఆమె స్థితీ గతీని ఆవిష్కరిస్తున్నది. తన పేదరికానికి చిహ్నం అది. అతుకులు వేసుకుని తన రైక కుట్టుకున్నట్టే ఆ వాకర్నీ ఆమె జాగ్రత్త చేసుకున్న తీరు ఒక మహిమ. జీవన లాలస. మానవ ప్రయత్నం. ఉన్నదాన్ని తనతో పాటు ఉంచుకుని ఈ జీవన సమరాన్ని జయించేదాకా బహుశా అదే తన ఆధారం. అందుకే కాబోలు, ఆమె ఎంత శ్రద్ధగా దాన్ని చూసుకుంటున్నదో చూడండి. దాని కాళ్లు చూడండి. ఆమె కాళ్లూ చూడండి. ఒక జత ప్రాణాలనిపించవూ అవి! సరిగా లేవు. అయినా సరి చేసుకున్న తీరు చూడండి. ఆ ప్లాస్టర్ అతికింపులూ...ఆ సుతిల్ తాడు ప్రయత్నం, అంతా ఒక శక్తిమేరా ప్రయత్నం. ఒకప్పుటి ఆమె ధారుడ్యానికి చిహ్నంగా ఉన్న తన చేతులు... వాకర్ చేతులూ, బాహువులూ చూడండి. అతుకులు పడ్డవన్న భయం లేదు. ఆమె జాగ్రత్తగా ఉందని చెప్పే ఆ చిన్న చిన్న రిపేర్లనూ చూస్తుంటే మానవ ప్రయత్నం ముందు ఆ దేవుడు చిన్నబోడూ... లేదూ హమ్మయ్య...తన ప్రయత్నం అక్కర్లేదని ఆనందించడూ! నిజమే కాబోలు. భగవంతుడి సన్నిధిలో ఆమె కళ్లు మూసుకుని ఉన్న ఆ దృశ్యం... అనివార్యంగా తనకు రక్షణగా నిలిచిన ఆ వాకర్ తో కలిసి ఒక అపూర్వ సన్నివేశాన్ని వ్యక్తం చేస్తున్నది. చూడటం కాదు, దర్శించడం. కనిపించేది ఒక్కటి కాదు, రెండు. అదీ విషయం. ఒక కన్ను మూసుకుని వీక్షించే ఛాయా చిత్రకారుడి ధ్యానమంతా ఇటువంటి చిత్కళను ప్రదర్శించడమే కదా! దృశ్యాదృశ్యం అంటే ఇదే మరి! మరి చిల్లర దేవుళ్లకు వందనం. వారికి ఊతమిచ్చే వాటన్నిటికీ అభివందనం! … [ఇంకా చదవండి...]