రచ్చబండ/ అమెరికా తెలుగు కథకులు

imagesX3953B67

అమెరికా తెలుగు కథ ఎటు పోతోంది?

(ఈ వారం హ్యూస్టన్ లో అమెరికా తెలుగు కథ యాభయ్యేళ్ళ వార్షికోత్సవం సందర్భంగా)   నాస్టాల్జియా, నాస్టాల్జియా, ఇంకాస్త నాస్టాల్జియా: వేలూరి అమెరికా తెలుగు కథ అంటే, అమెరికాలో నివసిస్తున్న చాలా మంది తెలుగు వాళ్ళు రాస్తున్న కథలు అని అర్థం చేసుకుంటే, అమెరికా తెలుగు కథ, అటు తూరుపు దిక్కుకేసి, అంటే, అట్లాంటిక్ సముద్రం ఆంజనేయుడిలా లంఘించి, హుటా హుటీన ఆంధ్ర దేశం కేసి పోతూఉన్నది;   అక్కడ అచ్చయితే చాలన్న దుగ్ధతో! అదేవిధంగా, ఆంధ్ర దేశంలోనే ఉంటూ, అమెరికాలో తెలుగువాళ్ళ జీవనం గురించి కథలు రాస్తున్న చాలా మంది కథకుల కథలు బొంబాయిలో బోయింగు ఎక్కి  సరాసరి అమెరికా లో ఇ-పత్రికలకి చేరుతున్నాయి. కాదు కాదు. పొరపాటు. ఈ మెయిల్‌ ఎక్కి ఈ పత్రికల్లోకి చొరబడుతున్నాయి; ఇక్కడి వాళ్ళని ఉద్ధరిద్దామన్న మోజుతో! అయితే, అమెరికాలో  చాలాకాలంనుంచీ “ స్థిరపడ్డ” అమెరికా తెలుగు వాళ్ళు – అంటే ఇక్కడే బడికెళ్ళి, ఉద్యోగంకోసం నానాయాతనాపడి నలభై గంటల పని జీవితంతో అలవాటు పడినవాళ్ళల్లో కథలు రాసే వాళ్ళు—కొద్దిమందీ-- తమతమ నిజానుభవాలు,  అక్షరరూపంలో పెట్టటం మానుకున్నట్టుగా కనిపిస్తూన్నది. బహుశా అందుకు కారణం:   వాటి ప్రచురణకి ఆంధ్రాలో అవకాశం సున్న; అమెరికాలో  అరసున్న. ఎందుకంటే, అక్కడ ప్రచురించబడాలంటే -- వేడి వేడి సాంఘిక “సమస్య” వెతికి పట్టుకోవాలి. సదరు సమస్యని, ‘అపార్థం,’  లేకండా సాధించాలి; కనీసం సందేశం అన్నా ఇవ్వాలి. సమాకాలీన కథకుడిగా  ఒక ప్రత్యేకమయిన రంగుని ప్రోత్సహించాలి.  కథలకి అంతకన్నా విశిష్టమయిన  రంగు లేబిల్‌ తగిలించాలి. అమెరికాని, అమెరికా జీవనాన్ని, వీలుదొరికినచోటల్లా  అమెరికా “సామ్రాజ్యవాదాన్నీ” చెడా మడా ఖండిస్తూ రాయాలి. అది చేతకాకపోతే, కనీసం హేళన అయినా  చెయ్యాలి. ఇక్కడి జీవనాన్ని నికృష్టంగా చిత్రించగలగాలి. … [ఇంకా చదవండి ...]

కథా సారంగ/ కల్పనారెంటాల

coup1 (2)

The couplet

“ రా రా స్వామి రా రా.. యదువంశ సుధాంబుధి చంద్ర “ పాట మంద్రంగా వినిపిస్తోంది.  అప్పుడే బయట నుంచి వస్తున్న మాయ కు లోపల ఏం జరుగుతోందో  తెలుసు కాబట్టి నెమ్మదిగా శబ్దం చేయకుండా తలుపు తెరిచి అక్కడే చూస్తూ నిలబడిపోయింది. వైష్ణవి డాన్స్ ప్రాక్టీస్ చేస్తోంది. ఆమె తన లో తాను లీనమైపోయి నృత్యం చేస్తోందన్న సంగతి ని అర్థం చేసుకుంది మాయ. చిన్న పాటి అలికిడి కూడా చేయకుండా తాను నిల్చున్న చోటనే ఉండి తదేకంగా వైష్ణవి ని చూడసాగింది. పదేళ్లుగా క్రమబద్ధంగా నృత్యం సాధన చేయటం వల్ల వైష్ణవి శరీరం చక్కటి అంగ సౌష్టవంతో ఉంది. వైష్ణవి ది ఛామన ఛాయ. ఆమె ధరించిన తెల్లటి సల్వార్ కమీజ్ ఆమె ఒంటికి పట్టిన చెమట తో తడిసి ముద్దైపోయి మరింత శరీరాన్ని అంటిపెట్టుకు పోయింది. ఒక్కో భంగిమ లో ఆమె వక్షోజాలు ఎగిరెగిరి పడుతున్నాయి సముద్రం లోని అలల్లాగా.  వైష్ణవి ఏ పాట కు నృత్యం చేస్తోందో ఆ పాట కు అర్థం ఏమిటో మాయ కు తెలియదు. కానీ వైష్ణవి ముద్రలు, భంగిమలు, కళ్ళతో పలికిస్తున్న భావాలు అన్నీ మాయకు  ఏదో అర్థమవుతున్నట్లే అనిపిస్తోంది. ఆమె హావభావాలు చూస్తున్న కొద్దీ  మాయ లో ఏదో అలజడి. పాట ఆగిపోగానే వైష్ణవి ఐ పాడ్ దగ్గరకెళ్ళి   మరుసటి పాట ప్లే కాకుండా పాజ్ చేసి మాయ వైపు తిరిగి సన్నగా చిరునవ్వు నవ్వింది. కౌచ్ మీద కూర్చొని  టవల్ తీసుకొని ఒంటి మీదున్న చెమట ను తుడుచుకుంటోంది. నృత్యం ఆపేసినా ఇంకా ఆమెకు ఆ రొప్పు తగ్గలేదు. ‘ హాయ్ బేబీ ‘ అంటూ వైష్ణవి ని పెదాల మీద చిన్న గా ముద్దాడి “ ఏమైనా తాగుతావా?” కిచెన్ లోకి వెళ్ళింది మాయ. రిఫ్రిజిరేటర్  తెరిచి అందులో నుంచి ఆరెంజ్ జ్యూస్ రెండు గ్లాసుల్లో పోసి ఒకటి  వైష్ణవి చేతికి ఇచ్చి మరొకటి కాఫీ టేబుల్ మీద పెట్టి   వైషు ని మళ్ళీ గట్టిగా దగ్గరకు లాక్కుంది . “ ఎంత బాగా చేస్తావో ఆ డాన్స్. … [ఇంకా చదవండి ...]

మరోసారి కా.రా. కథల్లోకి../ కరుణాకర్

kara_featured

తాత్విక ‘జీవధార’

నిర్వహణ: రమాసుందరి బత్తుల’జీవధార’ కారా కధలన్నిటిలోకీ విశిష్టమైనది. ఇది కేవలం ఒక కధ కాదు. కారా కధలన్నిటా అంతర్వాహినిగా ప్రవహించి వాటిని సుసంపన్నం చేసిన ఆయన ప్రాపంచిక దృక్పధం. ఇది ఆయన తాత్విక జీవధార. కారా తనకాలం విసిరిన సవాలును స్వీకరించి ప్రజలపక్షం తీసుకోవడంలో ఆయన నిబధ్దత ఉంటే , తను ఏ వైపు ఉన్నాడో ఆ ప్రజల జీవితాన్ని, వారి నిత్యజీవిత సంఘర్షణను అతి సమీపంనుండి నిశితంగా గమనించి అక్షరీకరించడంలో ఆయన సంవేదన ఉంది. నక్సల్బరిలో రాజుకొని దేశమంతా కార్చిచ్చులా అల్లుకుంటున్న విప్లవోద్యమానికి ఇరుసయిన వర్గ సంఘర్షణ తాలూకు ఆనవాళ్ళను తన చుట్టూ జీవితంలో కనిపెట్టగలగడంలోనే కారా అనన్య సామాన్యమయిన ప్రతిభ ఉంది. ఆయన ఎంచుకున్న వస్తువు నీళ్ళు. మనిషి ప్రాధమిక జీవనాధారం. అందుకే ఆయన ‘జీవధార’ అన్నాడు. అదే మానవ నాగరికతకు ఆలంబన. అందరికీ సమాన హక్కులున్న ఒక సహజ వనరు. నీరు పల్లమెరుగు. అది దాని సహజ ధర్మం. మరి పల్లానికి ప్రవహించాల్సిన నీరు బంగళాల మీది తోటల్లోకి ఎట్లా పరిగెత్తింది? ఏ శక్తి దానిని నడిపింది? దాహం గొన్న మనిషికీ దాన్ని తీర్చే నీటికీ మధ్య ఏ శక్తి అడ్డుగా నిలిచింది? దాన్ని దాచి కాపాడే శక్తి ఎక్కడుంది? ఇనుప గేటులోనా? యజమాని గొంతు లోని భావన్ని కనిపెట్టి మీదికి దూకే ’బేపి’ల్లోనా? యజమాని మాట మాత్రమే వినిపించే నరసింహులులోనా? వీళ్ళందరి మీదుగా కనిపెట్టి చూస్తున్న పోలీసులూ, చట్టాలూ, కోర్టుల్లోనా? కారా మనల్ని ఈ ప్రశ్నలు అడగడు. జవాబులూ చెప్పడు. ఆయన తన మానాన తాను ఒక జీవన చిత్రాన్ని ఆవిష్కరించి వెళ్తాడు. రక్తమాంసాలున్న మనుషుల్ని మన ముందుంచి వెళ్తాడు. వాళ్ళతో కలసి అన్వేషించడం మనపని. తొలి యవ్వన మాధుర్యం ’సిటం’ సేపు మైమరిపించినా జీవన కాఠిన్యతను మర్చిపోని అమ్మాజీ.. బతిమాలైనా, కొట్లాడయినా బ్రతకడం … [ఇంకా చదవండి ...]

అనువాద నవల/ హువాన్ రుల్ఫో-చందూ

Pedro-Páramo-de-Juan-Rulfo

పెద్రో పారమొ-6

“ఆమెని అడిగాను, ఒప్పుకుంది. ప్రీస్ట్ అరవై పీసోలు అడిగాడు ముందస్తు పెళ్ళి ప్రకటనలగురించి పట్టించుకోకుండా ఉండేందుకు. వీలయినంత తొందర్లోనే ఇస్తానని చెప్పాను. దైవ పీఠాన్ని బాగు చేయడానికి కావాలన్నాడు. అతని భోజనాల బల్ల కూడా చివరిదశలో ఉందట. కొత్త బల్ల పంపిస్తానని చెప్పాను. నువెప్పుడూ ప్రార్థనకు రావన్నాడు. నువ్వొస్తావని చెప్పాను. మీనాయనమ్మ పోయనప్పట్నుంచీ దశకం చేయలేదన్నాడు. దానిసంగతి వదిలేయమన్నాను. చివరికి ఒప్పుకున్నాడు” “డలోరిస్ నుంచి అడ్వాన్స్ ఏమన్నా అడగలేదా?” “లేదయ్య అంత ధైర్యం చేయలేకపోయాను. నిజంగా. ఆమె సంతోషాన్ని చూసి అట్లాంటి పని ఏదీ చేయాలనిపించలేదు.” “మరీ పసిపిల్లాడిలా ఉన్నావు!” పసిపిల్లాడని అన్నాడా? నన్ను, యాభై ఏళ్ళ నన్ను పట్టుకుని? అతన్ని చూస్తే ముక్కుపచ్చలారలేదు, నేను కాటికి కాళ్ళు చాపుకుని ఉన్నాను. “ఆమె సంతోషాన్ని చెడగొట్టదలచలేదు.” “ఎంతయినా నువ్వింకా పిల్లాడివే!” “నువ్వేమంటే అదేనయ్యా!” “వచ్చే వారం ఆ ఆల్డ్రెట్ దగ్గరికి వెళ్ళు. అతని కంచెలు సరి చూసుకోమను. మన మెదియా లూనా లోపలికి జరిపాడని చెప్పు.” “కొలతలన్నీ పొరపాటు లేకుండా బాగానే కొలిచాడు. ఆ సంగతి నేను కచ్చితంగా చెప్పగలను” “సరే, పొరపాటు చేశాడని చెప్పు. లెక్కల్లో తేడా వచ్చిందను. అవసరమయితే ఆ కంచెలు పీకేయించు.” “మరి చట్టం?” “ఏం చట్టం ఫుల్గోర్? ఇకనుంచీ మనమే చట్టం. మెదియా లూనాలో పనిచేసే వాళ్లలో ఎవరన్నా గట్టివాళ్ళున్నారా?” “ఒకరిద్దరున్నారు.” “ఆల్డ్రెట్ సంగతి చూడ్డానికి వాళ్లను పంపు. నువ్వొక ఫిర్యాదు రాయి అతను మన నేలను ఆక్రమించుకున్నాడనో లేకపోతే నీ ఇష్టమొచ్చిందేదో. లూకాస్ పారమొ చనిపోయాడని అతనికి గుర్తు చేయి. ఇకనుంచీ వ్యవహారమేదో నాతోనే తేల్చుకోవాలని చెప్పు.” ఇంకా నీలంగా ఉన్న ఆకాశంలో కొద్ది మబ్బులే ఉన్నాయి. పైనెక్కడో గాలి రేగుతున్నట్లుంది కానీ కింద నిశ్చలంగానూ, వేడిగానూ ఉంది. అతను మళ్లీ కొరడా పిడితో తట్టాడు. తీయాలని పేద్రో పారమొకి అనిపించిందాకా వేరెవరూ తలుపు తీయరని తెలిసినా తనొచ్చినట్లు తెలియజేయడానికి. తలుపు పైన ఉన్న రెండు ముడులుగా చుట్టిన అలంకారాల్ని చూసి ఆ నల్ల రిబ్బన్లు బావున్నాయనుకున్నాడు, ఒకదానికొకటి. అప్పుడే తలుపు తెరుచుకుంది. అడుగు లోపలికి పెట్టాడు. “రా ఫుల్గోర్! ఆ టోర్బియో ఆల్డ్రెట్ సంగతి ముగిసినట్లేనా?” “ఆ పని అయిపోయిందయ్యా!” “ఇంక ఫ్రెగోసస్ విషయమొకటి ఉంది. ప్రస్తుతానికి అది వదిలేద్దాం. నా హనీమూన్ తో … ఇంకా చదవండి

గుప్పెడు అక్షరాలు/ వర్మ

ఇది మనిషి కాలం

పువ్వులు వాడిపోవడం చూసాం ఆకులు రాలిపోవడం తెలుసు చెట్టే చచ్చిపోవడం వయసు మించిపోవడం. ఒక సందర్భంలో పూవులు ఆకులు సంగతేమో కానీ అసలు చెట్టే బతికుందో లేదో తెలవకపోవడం విషాదం., అవును దానికి విపత్తని పేరు తుఫాను అనీ పిలుస్తారు హుద్ హుద్ అని నామకరణం కూడా చేసారు. పంచవర్ష ప్రణాలిక పేరు చెప్పో హరిత విప్లవం మాటునో దిగుమతి చేసుకొన్న ఎరువులు పారిశ్రామిక అభివృద్ది ప్రపంచీకరణ తెచ్చిపెట్టిన లెడ్ నిండిన విషమో అంతా తింటున్నదంతా పురుగు మందుల ఆహారం ఈ కాలానికీ ఓ పేరు పెట్టాలి కలియుగాన్ని మింగిన ఆకలికి ఆకలి ఎత్తుతున్న పలు అవతారాలకి ఇది మనిషియుగం అని సరిపెట్టుకోవాల్సిందేనా! ఎంత తినాలో ఏమి తాగాలో ఎప్పుడు పనిచేయాలో మరెప్పుడు పడుకోవాలో ఎన్నడు చావాలో తెలియని పుట్టుక రోజులివి పకృతికి మనిషికి సంభందాలు తెగిపోయిన వేరు కాపురాలివి పకృతి వికృతి ఏకీకృతాలైన వికటహట్టహాసాలివి కొబ్బరిమొక్కకి క్రోటన్సుకి వ్యత్యాసం తెలియని ఆది ప్రాసలివి ఇది మనిషి కాలం. ఇప్పుడు మొక్క మోడుకావడం వికృతి కాదు విపత్తులే నేటి ప్రాకృతం. క.నా.వెం.మ.వర్మ … [ఇంకా చదవండి ...]

అనునాదం/ ఆళ్వారుస్వామి/ ఎలనాగ

untitled

If Given a Chance….

                                  Origin (Telugu): Vattikota Alwaru Swamy                                  Translated from Telugu by:   Elanaaga     [Vattikota Alwar Swamy is undoubtedly a great storyteller. His mastery over short story is indeed commendable. He is not only a visionary, but also a robust optimist. His narrative depicts economy of space and characterization. Thus it stands out unique. As a vibrant writer, his creative canvas is full of social realism. The present story, “If Given a Chance”, embodies multiple shades of meaning and a wide spectrum of symbols and images. More particularly, the story has very crucial issues of human concern: 1.The inbuilt injustice in our societal values 2.There is a need for radical revision of criminology, penal code and jail administration 3. Subjugation of woman in a male-dominated society or gender bias 4. Man woman relation in the institution of family 5. War and human wastage Alwar Swamy tries to redefine … [ఇంకా చదవండి ...]

గాజు కెరటాల వెన్నెల/ మైథిలి అబ్బరాజు

glass mountain 3

గాజు కొండ మీద

అనగనగా ఒక గాజు కొండ. దాని మీద బంగారపు కోట. కోట ముంగిట్లో ఒక ఆపిల్ చెట్టు. దానికి బంగారు రంగులో  ఆపిల్ పళ్ళు కాసేవి.   కోట లోపల ఒక  వెండి గది. దాని గోడలకి ఆనించి పెద్ద పెద్ద భోషాణాలు, వాటినిండా  వెలలేని వజ్ర వైఢూర్యాలు. అలాంటి గదులు కోటలో చాలా ఉన్నాయిగాని ఈ గదిలో మాత్రం ఒక రాజకుమారి ఉండేది. ఆమె చాలా చాలా అందంగా ఉండేది. నేలమాళిగలనిండా బంగారు కాసులు రాసులు పోసి ఉండేవి. ఒక మాంత్రికుడు ఆమె తండ్రిమీద కోపంతో రాజకుమారిని అక్కడ బంధించి ఉంచాడు. గాజు కొండ పైకి ఎక్కి ఆపిల్  పండు ఒకటి కోసి పట్టుకెళితేనేగాని  కోట తలుపులు తెరుచుకోవని అతను శపించాడు. కోటలోకి ప్రవేశించి రాజకుమారిని పెళ్ళాడి ఆ సంపదనంతా సంపాదించుకోవాలని ఎందరో వీరులు ప్రయత్నించారు. కానీ ఎవరికీ అది సాధ్యం కాలేదు. ఎంత గట్టి పట్టు ఉన్న నాడాలని గుర్రాల కాలి గిట్టలకి తొడిగినా అవి  పైదాకా ఎక్కలేకపోయేవి. నున్నటి గాజుమీద వెనక్కి  జారిపోయి లోతైన లోయలో పడిపోతూ ఉండేవి. ఒక్క వీరుడు కూడా బతికి తిరిగి రాలేదు. కిటికీ దగ్గరే కూర్చుని ఉండే రాజకుమారికి ఇదంతా కనిపించేది. ఎవరైనా కొత్తగా కొండ ఎక్కబోతూ ఉన్నప్పుడు ఆమెకి విడుదలవుతానని ఆశ పుట్టేది. ఆ వీరులకీ ఆమెని చూస్తే ఉత్సాహం వచ్చేది. అయితే ఏమీ లాభం లేకపోయింది. అలా ఏడు సంవత్సరాలు ఆమె అలాగే ఎదురు చూస్తూ ఉంది. ఏడేళ్ళ తర్వాత ఇక ఆమె బయటికి రాలేదు, ఎప్పటికీ అక్కడే ఉండిపోవాలి. ఇంకొక మూడు రోజులలో ఏడేళ్ళూ పూర్తి అవుతాయనగా ఆ రోజున బంగారు కవచమూ శిరస్త్రాణమూ ధరించిన ఒక యువకుడు కొండ ఎక్కటం మొదలుపెట్టాడు. అతని గుర్రం బలంగా, చురుకుగా ఉంది. జారిపోకుండా ఉండేందుకు దానికి ప్రత్యేకంగా తయారు చేసిన నాడాలు తొడిగారు. సగం దూరం ఎక్కింది కానీ మరి చేతకాలేదు. అయితే జారకుండా జాగ్రత్తగా వెనక్కి వచ్చి ఆగింది. రెండో రోజు ఇంకా … [ఇంకా చదవండి ...]

‘పురా’ గమనం/ కల్లూరి భాస్కరం

Rembrandt_-_Belshazzar's_Feast_-_WGA19123

ఈజిప్టులో ‘ఈశాని’ పూజ!

జూలియస్ సీజర్ తనను దేవుడిగా ప్రకటించుకుని, గుడి కట్టించుకోవడం; రోమ్ ను సామ్రాజ్య దశవైపు మళ్ళించడం ఒక దానితో ఒకటి సంబంధం లేనివి కావు. రెండింటిలోనూ ఉన్నది ఒకటే...అది వ్యక్తి ప్రాధాన్యం. వ్యక్తి రాజకీయ సామ్రాజ్యానికి అధికారకేంద్రం అయినట్టే, ఆస్తిక సామ్రాజ్యానికీ అవుతున్నాడు. గణతంత్రవాదులు సీజర్ ను చంపగలిగారు కానీ గణతంత్రాన్ని మాత్రం బతికించుకోలేక పోయారు. సీజర్ వరవడిలోనే రోమ్ క్రమంగా సామ్రాజ్యదశవైపు అధికారికంగా మళ్ళిపోయింది. అయితే ఇక్కడ కొంత తేడా ఉంది. సీజర్ దేవుడిగా అవతరించినా అప్పటికి అనేకమంది దేవీ, దేవతలలో ఒకడు మాత్రమే. కానీ రాజకీయ సామ్రాజ్యంలో మాత్రం చక్రవర్తి ఏకైకుడు. ఆస్తికరంగాన్ని కూడా అలాంటి సామ్రాజ్యంగా మార్చడానికి మరికొంత కాలం పట్టింది. అందులో రోమన్లు పోషించిన కీలక పాత్ర గురించి చెప్పుకోబోయే ముందు కొంత పూర్వచరిత్రలోకి వెళ్ళడం అవసరం. పురాచరిత్రలో ఒక ముఖ్యమైన తెగ అసీరియన్లు. వీరు మొదట్లో మెసపొటేమియాలోని బాబిలోనియా సామ్రాజ్యానికి ఉత్తర, తూర్పు దిక్కులలో సన్నని పీలికలా ఉండే టైగ్రిస్ నదీలోయలో ఉండేవారు. లోపలికి అంత తేలిగ్గా చొరడానికి వీలు లేని విధంగా ఆ లోయ చుట్టూ కొండలు. అసీరియన్లు క్రూరత్వానికి మారు పేరు. వీరి దేవుడు ఆసూర్. ఆ దేవుడి పేరు మీదనే వీరు ఆసూరు అనే నగరాన్ని, ఆ తర్వాత నినవే అనే నగరాన్ని కట్టుకున్నారు. మన పురాణ, ఇతిహాస ప్రసిద్ధులైన అసురులతో ముడిపెట్టుకుని అసీరియన్ల గురించి చెప్పుకోవలసిన ఆసక్తికరమైన విశేషాలు ఎన్నో ఉన్నాయి. వాటిని అలా ఉంచి ప్రస్తుతానికి వస్తే... కాలక్రమంలో గొప్ప సైనిక శక్తిగా ఎదిగిన ఆసీరియన్లు క్రీ.పూ. 745 నాటికి బాబిలోనియాను ఆక్రమించుకున్నారు. బాబిలోనియా అప్పటికి అత్యధిక జనాభాతో, నినవే కన్నా చాలా పెద్ద నగరం. అక్కడి ప్రధాన దైవం బెల్ మర్దుక్. … [ఇంకా చదవండి ...]

వీక్లీ సీరియల్/ కోసూరి ఉమాభారతి

egire-pavurama14

‘ఎగిరే పావురమా!’ – 16

నేను కళ్ళు తుడుచుకొని బాబాయి వంక సూటిగా చూసాను... ‘చూడు రాంబాబాయి’ అన్నట్టు అతని చేతిని వేళ్ళతో తట్టాను.. కమలమ్మని, గోవిందుని చూపిస్తూ – ‘మూడేళ్లగా వీళ్ళతో కలిసున్నానని, బాగానే ఉన్నానని’ సైగ చేసాను.... జేమ్స్ ని చూపించాను...’అతని వద్ద క్యాంటీన్ లో ‘వంటా-వార్పు’ చేస్తున్నానని’ చెప్పాను... ‘ఆ కొలువు చేయబట్టే, నా కాలి చికిత్స జరిగిందని, ఇంకా నాలుగే వారాల్లో చికిత్స కూడా పూర్తవుతుందని’ తెలియజెప్పాను. నేనిప్పుడు చాలా మెరుగ్గా కదలగలుగుతున్నానని చెప్పాను...   తాత ఉత్తరం తీసుకొని గుండెలకి హత్తుకున్నాను. తాత మీద ప్రేమ, బెంగా ఉన్నాయని తెలియజేశాను.... ఆయన రాసిందంతా నేను అర్ధం చేసుకున్నానని తాతకి చెప్పమన్నాను. నా చదువు కూడా కొనసాగిస్తున్నానని,   నేను అన్నీ ఆలోచించి   మళ్ళీ ఉత్తరం రాస్తానని తెలియజేయమన్నాను. తాతని, పిన్నిని అడిగానని చెప్పమన్నాను.   ఆఖరికి, చేతులు జోడించి, ఇక బయలుదేరమన్నాను... రాంబాబాయి కూడా నాతోపాటే ఏడ్చేశాడు... నాచేతులు తన చేతుల్లో పట్టుకుని, “సుఖంగా ఉండు గాయత్రి. నీవన్నవన్నీ తాతకి చెబుతాలే,” అని వెనుతిరిగాడు.. బాబాయిని సాగనంపడానికి, గోవిందు వెంట నడిచాడు. కన్నీళ్ళతో   మసకబారిన   చూపుతో వెళ్లిపోతున్న ఆయన్ని చూస్తుండిపోయాను........ ** కిచెన్లో - పొయ్యిల మీద గుండిగలో కుర్మాకూర కలుపుతున్నాను. వెనుక నుండి జేమ్స్ గొంతు వినవచ్చింది.... కాసేపటికి నా పక్కకొచ్చాడు. “నీలో మునుపు లేని ఉషారు, ముఖంలో ఓ వెలుగు కనబడుతున్నాయి గాయత్రీ. పోయిన వారం నీ కాలు వైద్యం ముగిసిందని, డాక్టరమ్మ మన జలజ మేడంకి సమాచారం ఇచ్చారు... ఇకపోతే, రేపటిరోజున మళ్ళీ ఒక్కసారి వెళతావంటగా! చికిత్స కొనసాగింపు కాగితాలమీద నీ సంతకాలు కావాలన్నారంట,”... … [ఇంకా చదవండి ...]

దృశ్యాదృశ్యం / కందుకూరి రమేష్ బాబు

drushya drushyam-54

అనాది సంభాషణా రూపకం ఆమె!

ఒకానొక దృశ్యం మనం దైనందిన జీవితంలో ఇమిడిపోయి, అదృశ్యంగా ఉండిపోయిన జీవన ఖండికను మళ్లీ యాది చేస్తుంది. టీకాతాత్పర్యాలు కోరుతుంది. వ్యాఖ్యాన సహిత ప్రవచనం డిమాండ్ చేస్తుంది. మరొక దృశ్యం ఏమీ చెప్పదు. రంగులతో మెరుస్తుంది. సుహాసినిగా దర్శనం ఇస్తుంది. ముక్కెరలా మెరుస్తుంది. గంతే. అది కిరసనాయిల్ స్టవ్ లేదా బ్యాచిలర్ స్టవ్. ఇక్కడైతే అది స్టవ్ కాదు. చిన్న ఇడ్లీ బండీ నడిపే ఆమె జీవన సమరం. కానీ, కాదు. ఆమె పోస్తున్నది కిరసనాయిలూ కాదు. ప్రేమ. అభిమానం. తల్లి ఆమె. భార్య ఆమె. ప్రేయసి ఆమె. స్నేహిత ఆమె. వదిన, మరదలు. పిల్ల. మనిషి. నీకూ నాకూ మధ్య ఏ గోడలు లేని, మరే ప్రవర్తనా నియమాలు అడ్డురాని, ఏకైక మాధ్యమంలో ఆమె ఒక నిండు మనిషి. మొబైల్ సంభాషణ వినాల్సిన అవసరం లేదు. ఆమె నిఖార్సయిన ఇండివిడ్యువల్. లైఫ్. అలవోకగా చెవికి మొబైల్ ఆనించుకుని స్టవ్ లో కిరసనాయిలు పోస్తున్నఆమె 'నీ- నా' కాదు. తన. మమత. సమత. దయ. అనురాగ పారవశ్యం. జీవన లాలస. పోక రంగు. నీలి రంగు. ఆకుపచ్చ. నలుపు తెలుపు. ఆఖరికి మీరొప్పుకున్నా ఒప్పుకోకపోయినా జీవనచ్ఛాయ. +++ ఒక దరహాసం. సంభాషణ. దృశ్యాదృశ్యం. ఆమెను చూశారా? మళ్లీ మళ్లీ చూశారా? నేను చూశాను. వందలు వేల చిత్రాలు తీసి చూశాను. సంభాషణలో ఆమె సాధించేది, సామకూర్చుకునేది, పొందేది ఎంతో. చిత్రం వాస్తవం. అమె ఇప్పుడు పరధ్యానంలో లేదు. ధ్యాసతోనే రెండు పనులూ చేస్తోంది. సముఖం. స్వయంవరం. +++ జీవన వ్యాపకాల్లో ఇప్పుడు ఆమె ఆమెనే కాదు, అతడు అతడే కాదు, వారు వారే కాదు. మనిషి ఇప్పుడు ఏకవచనం కానేకాదు. నిజం. మనిషిప్పుడు సహవాసి. ఎవరి జీవన వ్యాపకాల్లో వారు ఎంత నిమగ్నమైనప్పటికీ, మరెంత ఒత్తిడిలో ఉన్నాగానీ మనిషి మరొక మనిషి సన్నిధిలో ఉండటం ఇప్పటి దృశ్యం. దృశ్యాదృశ్యం. +++ ఆమె సామాన్యురాలే. తనది సామాన్యమైన సంభాషణే అనుకుంటాం. కానీ, సరసం, పరిహాసం. సహృదయత, సౌశీల్యం. సమర్థన, ప్రోత్సహాం. కోపం, తాపం. ఇంకా ఎన్నో. మాట్లాడి చూడండి. మీరు ఎరిగిన మనిషి మీకెంత కొత్తగా అర్థమౌతాడో, లేదా అర్థం చేయిస్తుందో. తన. తనతో  మాట్లాడారా?- అదే సంభాషణలోని సౌలభ్యం. మొబైల్ ఇప్పుడు మానవ సంబంధాలని మానవీయం చేస్తున్న అపురూన వైనం. ఆమె రంగులు చూడండి. ముక్కెర మెరవడం చూడండి. పనిలో ఉంది. పాటలోనూ ఉంది.ఏదీ ఆగదు. జీవితాన్ని క్షణం క్షణం అనుభవంలో వుంచుకోవడం ఒక్క … [ఇంకా ...]

ఈవారం కబురు/ అమెరికా తెలుగు కథకి యాభయ్యేళ్లు

10614218_300362290152515_8326601315087796337_n

అమెరికా తెలుగు సాహితీ సదస్సు ఈ వారమే!

  అక్టోబర్ 25-26, 2014 (శనివారం, ఆదివారం) రెండు రోజులూ  ఉదయం  8 నుండి సాయంత్రం 5 వరకూ హ్యూస్టన్ మహా నగరంలో జరుగుతున్న ఉత్తర అమెరికా మొట్టమొదటి తెలుగు కథ స్వర్ణోత్సవాలు & 9వ అమెరికా తెలుగు సాహితీ సదస్సు కు ఇప్పటికే చాలా మంది సాహితీవేత్తలు అనేక నగరాల నుండి నమోదు చేసుకున్నారు. వారందరికీ ధన్యవాదాలు తెలుపుకుంటూ, మిగిలిన వారందరినీ మరొక్క సారి సకుటుంబ, సపరివారంగా ఆహ్వానిస్తున్నాం. ఉత్తర అమెరికా ఖండం నుండి మొట్టమొదటి తెలుగు కథ 1964 లో అప్పటి ఆంధ్ర సచిత్ర వార పత్రికలో ప్రచురించబడి యాభై సంవత్సరాలు  గడిచిన  సందర్భంగా, ఉత్తర అమెరికాలో తెలుగు సాహిత్య ప్రారంభానికి అదే తొలి అడుగుగా గుర్తిస్తూ ఆ అర్ధ శతాబ్ది ఉత్సవాలు ప్రధాన అంశం గా ఈ   “తొమ్మిదవ అమెరికా తెలుగు సాహితీ సదస్సు”  నిర్వహించబడుతోంది. ఈ అద్వితీయమైన అమెరికా సాహితీ సదస్సులో పాల్గొనడానికి ఇతర నగరాల నుండి వస్తున్న అమెరికా సాహితీ వేత్తలు కిరణ్ ప్రభ, వేమూరి వేంకటేశ్వర రావు, వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు, చెరుకూరి రమా దేవి, అఫ్సర్, కల్పనా రెంటాల, శారదా పూర్ణ, విన్నకోట రవి శంకర్, ఎస్. నారాయణ స్వామి, గొర్తి బ్రహ్మానందం, చంద్ర కన్నెగంటి, మెడికో శ్యాం, శ్యామలా దేవి దశిక, సత్యం మందపాటి, యడవల్లి రమణ మూర్తి, అపర్ణ గునుపూడి మొదలైన వారు. ఇంతటి అమెరికా హేమాహేమీలని అందరినీ ఒకేసారి కలుసుకోవడం, ఒకే వేదిక పై వారి అభిప్రాయాలని వినడం ఒక అపురూప అవకాశం. అంతే కాక భారతే దేశం నుంచి పాపినేని శివశంకర్, డా. యార్లగడ్డ లక్ష్మీ ప్రసాద్, డా. ముక్తేవి భారతి, ప్రొ. జి. కృపాచారి (దళిత విశ్వవిద్యాలయ ఉప కులపతి), ఆకెళ్ళ రాఘవేంద్ర, కస్తూరి అలివేణి, జి. భగీరధ మొదలైన వారు అక్కడి సాహిత్య పురోగతిని (???) ఇక్కడ మనకి వివరించనున్నారు   ఈ సదస్సులో … [ఇంకా చదవండి ..]

కైఫియత్/ సంగిశెట్టి శ్రీనివాస్

mukta-1

నియ్యత్‌కు నిదర్శనం ‘ముక్త ‘

‘గతానికి-వర్తమానానికి’ మధ్య వంతెన చరిత్ర. ఈ చరిత్రను ఇన్నేండ్లు ఆధిపత్య భావజాలం ఉన్నోళ్లు రాసిండ్రు. దాంతోటి అండ్ల తప్పులు దొర్లినయి. ఇప్పుడు తప్పులు సరిజేసి నియ్యత్‌గా నిజమైన విషయాల్నే చెప్పాలె. మొత్తం తెలంగాణ చరిత్రలో అందరికి తెలిసిన సంగతులు చాల తక్కువ. ఇగ స్త్రీల విషయానికొస్తే చరిత్రలో, వివక్ష, విస్మరణ రెండూ ఎక్కువే! ఎనుకట ‘మనకు తెలియని మన చరిత్ర’ పుస్తకం కొంత చరిత్రను, జీవితాల్ని రికార్డు చేసింది. ఇప్పుడు ‘మనకు తెలిసిన చరిత్ర’ కనుమరుగు కాకుండా ఉండేందుకు ‘ముక్త’ సంస్థ ‘‘ ‘అనుభవాలు-దృక్పథాలు’ విముక్తి ఉద్యమాల్లో తెలంగాణ స్త్రీలు’’ పేరిట ఒక సంచిక తీసుకొచ్చిండ్రు. తెలంగాణ మహిళల ఉద్యమ చరిత్ర, సంస్కృతి, సాహిత్యం, కళలు ఇట్ల తీరొక్క పూలతోటి బతుకమ్మను పేర్చినట్టు విషయాల్ని అమర్చిండ్రు. నిజాయితిగ పన్జేసిండ్రు. హైదరాబాద్‌ తెహజీబ్‌ని పట్టిస్తూ తెలుగు, ఇంగ్లీషు, ఉర్దూ, హిందీ భాషల్లో ఇందులో రచనలున్నాయి. ‘ముక్త’ ఎ తెలంగాణ విమెన్స్‌ కలెక్టివ్‌ ` పేరుకు తగ్గట్టుగానే తెలంగాణ సమాజంలోని అన్ని వర్గాల వారి అనుభవాలను, సాహిత్యాన్ని రికార్డు చేసింది. జైలు డైరీలు పేరుతోటి తొలితరం ఉద్యమకారిణి,

కార్టూ”నిజం”/ మృత్యుంజయ్

10729110_4824236820903_2046762477_n

టెక్నాలజీ మోసం!

ప్రకటన/ కారామాస్టారు@90

Kalipatnam_Ramarao

కారామాస్టారు@90

ఒక కధ కధాశిల్పానికి నమూనాయై  చరిత్రలో మిగిలి పోతుంది. ఒక  కధ కధా సౌష్టవానికి వ్యాకరణం అందిస్తుంది. ఒక  కధ కధా సాహిత్యంలో మైలురాయిగా మిగిలిపోతుంది. ఒక  కధ చదువరుల  ప్రాపంచిక దృక్పధాన్ని మార్చివేస్తుంది. కొత్త రచయితలు ఒకానొక  కధ చదివి, ఆ కధా బలానికి గౌరవవందనం చేసి, పెన్ను మూసేసి, తను కొనసాగించదలచిన కధా ప్రక్రియకు తాత్కాలిక  విరామం ప్రకటించి ఉత్సాహం స్థానంలో శ్రద్ద పెట్టాలని అనుకొంటారు. “కధలు ఎలా ఉండాలి? ఎలా రాయాలి?” అనే చర్చ సర్వత్రా జరుగుతున్న ఈ  సందర్భంలో వర్ధమాన రచయితలు ఈ ప్రశ్నలకు జవాబులు … [ఇంకా చదవండి ...]