గాజు కెరటాల వెన్నెల/ మైథిలి అబ్బరాజు

MythiliScaled

పన్నెండు రూపాల ప్రేమ!

ఒకానొకప్పుడు ఫెయిరీల రాణిని ఎన్నుకోవటానికని పోటీ పెట్టారు. సుక్రాంటైన్, పరిడైమీ ఇని ఇద్దరు ఫెయిరీలు అన్ని విషయాలలో గొప్పవాళ్ళని తేలింది. వాళ్ళలో ఏ ఒక్కరిని రాణిగా చేసినా రెండోవారికి అన్యాయం జరిగేంత సమానం గా ఉన్నారు. అందుకని అంతా కలిసి ఒక నిర్ణయానికి వచ్చారు. చలికాలం లో మామిడి పళ్ళు కాయించటం, వానచినుకులకి మల్లెపూల వాసన తెప్పించటం...ఇలాంటి మామూలు ఇంద్రజాలాలు కాకుండా , ఇప్పటివరకూ లేని ప్రత్యేకమైన వింతని సృష్టించాలి. ఎవరి వింత ఎక్కువ విడ్డూరంగా ఉంటే వాళ్ళు రాణి అవుతారు. ఎంత కాలం పట్టినా సరే, చేసి చూపించాలి. ఈ లోపు నలుగురు ముసలి ఫెయిరీలు కలిసి రాజ్యం బాగోగులు చూసే ఏర్పాటు చేశారు. సుక్రాంటైన్ ఒక రాజకుమారుడిని పెంచుతుంది. అతనికి ఎప్పుడూ ఎందులోనూ కుదురు అన్నదే ఉండకూడదు. పరిడైమీ ఒక రాజకుమారిని పెంచుతుంది. ఆమెను చూసిన ఎవరైనా సరే ప్రేమలో పడిపోవలసిందే. ఇవీ వాళ్ళు చేసి చూపాలనుకున్నవి. రాజకుమారిని చూసి ప్రేమలో పడని వారెవరైనా ఉంటే పరిడైమీ ఓడిపోయినట్లు. రాజకుమారుడికి కుదురు వచ్చిందా, సుక్రాంటైన్ ఓడిపోయినట్లు పరిడైమీ ఒక రాజూ రాణీ లతో పరిచయం పెంచుకుంది. రాజు బార్డండన్ చాలా మంచివాడు. తన ప్రజలని ఎంతో బాగా చూసుకునేవాడు. రాణి బాలనీస్ కూడా అంతే. ఇద్దరికీ ఒకరంటే ఒకరికి గొప్ప ఇష్టం. వాళ్ళకి చిన్న కూతురు ఉంది. తన బుగ్గ మీద చిట్టి రోజా పువ్వు లాంటి పుట్టుమచ్చ ఉండటం తో ఆ పాపని ' రోజానెల్లా ' అని పిలిచేవారు. తను ఎంత చురుకైనదంటే, ఎంత తెలివిగా మాట్లాడుతుందంటే రాజసభలో అందరికీ ఆమె మాటలు కంఠతా వచ్చేవి. ఒక అర్ధరాత్రి రాణి ఉలిక్కిపడి నిద్ర లేచింది. తన చిట్టి పాప గులాబీపూలగుత్తి గా మారిపోయినట్లూ ఒక పక్షి దాన్ని తన్నుకుపోయినట్లూ ఆమెకి పీడకల వచ్చింది. వెళ్ళి చూస్తే రోజానెల్లా నిజంగానే మాయమైంది. ఎంత వెతికినా కనిపించనే లేదు.రాణి ని ఓదార్చటం ఎవరివల్లా కాలేదు. రాజు త్వరగా బయటపడే మనిషి కాదుగానీ ఆయనా దిగులుపడిపోయాడు. రాజధానిని వదిలి ఒక పల్లెటూళ్ళో ఉన్న ఇంటికి వెళ్ళారు ఇద్దరూ , కొంతకాలం ఉందామని. ఒక చల్లటి సాయంకాలం చెట్లనీడలో కూర్చుని ఉన్నారు అక్కడ. ఆ ప్రదేశం పన్నెండు కోణాల నక్షత్రం ఆకారం లో ఉంది. ప్రతి కోణం లోనూ ఒక కాలిబాట. ఒక్కొక్క బాట లోంచి ఒక యువతి, నవ్వు మొహంతో నడుచుకుంటూ వచ్చింది. ఒక్కొక్కరూ ఒక్కొక్క అల్లికబుట్ట తో వచ్చారు. '' రాణీ ! మీ పాప కనబడటం లేదు కదా, ఈ పాపను పెంచుకోండి '' అని వాటన్నిటినీ … [ఇంకా చదవండి ...]

సంవేదన/ జి ఎస్‌ రామ్మోహన్‌

rgv

వర్మ ప్రయోగం మసాలా సినిమాకి షాక్!

వర్మకు అభినందనలు. సత్య, సర్కార్‌ తీసిన మనిషి ఐస్‌క్రీమ్ లాంటి సినిమాలు తీస్తున్నందుకు కాదు. సినిమా రంగాన్ని ప్రజాస్వామీకరించే దిశగా ఆలోచిస్తున్నందుకు. అతనొక సినిమా పిచ్చోడు. ఆయన సినిమాల మీద మనకు ఎలాంటి అభిప్రాయాలైనా ఉండొచ్చు. కానీ సినిమా ద్వారా వచ్చే పేరును సంపదను మాత్రమే కాకుండా సినిమాను కూడా ప్రేమించేవాళ్లు అవసరం. వర్మ సినిమాను వ్యాపారంగా మాత్రమే చూడకుండా అదే జీవితంగా ఎంచుకున్నవాడు. సినిమాను దానిద్వారా సంపాదించిన పేరును అడ్డుపెట్టుకుని సర్కారీ భూములు కొట్టేసి అందులో చట్టవిరుద్ధమైన స్టుడియో ఫ్లోర్లు, సినిమా ధియేటర్టు కట్టే బాపతు కాదు. అతను ఇప్పుడు చేపట్టిన ప్రయోగం సినిమా రంగాన్ని ప్రజాస్వామీకరించడానికి అవసరమైనది. చిన్న సినిమా నిర్మాతలు అనే పదం తరచూ వింటూ ఉంటాం. వాళ్లు ఇందిరాపార్కు దగ్గరో, ఫిల్మ్‌క్లబ్‌ దగ్గరో మరొకచోటో ఆందోళన చేయడం వగైరా చూస్తూ ఉంటాం. వారి మాటల్లో ఆ నలుగురూ అనే పదం కసికసిగా వినిపిస్తూ ఉంటుంది. స్టార్ల బలం లేకుండా సినిమా తీసే చాలామందికి ఆ నలుగురు సినిమా రిలీజ్‌ కాకుండా అడ్డుపడే సైంధవులు. ఆ నలుగురిపై ఎందుకంత మంట? వందలకొద్దీ థియేటర్లను చేతిలో పెట్టుకుని వారి పుత్రపౌత్రమిత్ర సినిమాలు మాత్రమే ఆడిస్తూ తమకు థియేటర్ ఇవ్వడం లేదనేది తరచుగా వినిపించే ఆరోపణ. సాధారణంగా సినిమా తయారీ ఆఖరి అంకంలో నిర్మాతకు సినిమా చూపించే దశలు రెండు ఉంటాయని చెపుతారు. ఒకటి పోస్ట్‌ ప్రొడక్షన్‌ స్టేజ్‌. ముఖ్యంగా 'లాబ్స్‌'లో డబ్బాలు ఆగిపోతుంటాయి. ఎవరికివ్వాల్సిన డబ్బులు వారికిస్తే గానీ అక్కడినుంచి డబ్బాలు బయటపడవు. అనుకున్న బడ్జెట్‌ కంటే డబుల్‌ చేశాడని దర్శకుడిని, అనుకోకుండా చేయిచ్చాడని ఫైనాన్సియర్‌ను తిట్టుకుంటూ ఉంటారు. అపుడపుడు పెద్ద పెద్ద నిర్మాతలు సైతం హుస్సేన్‌ సాగర్లో దూకి దాన్ని మురికి చేస్తూ ఉంటారు. ఏవో తిప్పలు పడి అక్కడినుంచి డబ్బాలు బయటకు తేగలిగినా ఆ తర్వాత అసలైన ఆఖరి అంకం మొదలవుతుంది. థియేటర్స్‌ ఎవరివ్వాలి? అన్ని థియేటర్లలో బాబుగార్ల సినిమాలే ఆడుతుంటాయి. చిన్నసినిమా మొకం చూసే వారుండరు. ఇక్కడ డిస్ర్టిబ్యూటర్స్ అనే వ్యవస్థ ఉంటుంది. అదొక పద్మవ్యూహం. ఇలా ఆరోపించే చిన్ననిర్మాతల్లో అన్ని రకాల చిన్న వారుంటారు. ఒంటిపై స్పృహ గానీ పట్టింపుగాని లేని ఇద్దరు వ్యాంప్‌ పాత్రలు, సినిమా పిచ్చి ఉన్న ఒక అబ్బాయి-అమ్మాయి అందుబాటులో ఉంటే బంజారాహిల్స్‌లో ఒక గెస్ట్‌ హౌస్‌ను నాలుగు రోజులు అద్దెకు … [ఇంకా చదవండి ...]

ఒక కప్పు కాఫీ/ వినయ్ జల్లా

Cover5.5X8.5Size

మా అమ్మమ్మ కథని ప్రపంచానికి చెప్పడం అంతే!

ప్రముఖ రచయిత యండమూరి వీరేంద్రనాథ్‌ ప్రశంస పొందిన అనువాద నవల "నారాయణీయం" మూల రచయిత వినయ్ జల్లాతో - అనువాదకుడు కొల్లూరి సోమ శంకర్ జరిపిన ఈమెయిల్ ఇంటర్వ్యూ... *** హాయ్ వినయ్ గారు, మీ మొట్టమొదటి నవల "Warp and Weft"ని తెలుగులో ప్రచురించి ప్రపంచవ్యాప్తంగా ఉన్న తెలుగు పాఠకులకు అందుబాటులోకి తెచ్చినందుకు ముందుగా అభినందనలు. ఈ పుస్తకాన్ని అనువదించే అవకాశం నాకు కల్పించినందుకు వ్యక్తిగతంగా కృతజ్ఞతలు తెలియజేసుకుంటున్నాను. ఇప్పుడు కాసేపు మీ రచనల గురించి, కెరీర్ గురించి, వ్యక్తిగత, వృత్తిపరమైన సంగతులు మాట్లాడుకుందాం. ప్ర: మీ బాల్యం గురించి, విద్యాభ్యాసం గురించి కాస్త చెబుతారా? జ: గార్డెన్ సిటీ ఆఫ్ ఇండియాగా పేరుగాంచిన బెంగుళూరు నగరంలో నేను పుట్టి పెరిగాను. నాకు మూడేళ్ళ వయసులోనే మా అమ్మ చనిపోయింది. అప్పటి నుంచే బహుశా నాకు ఏకాంతమంటే ఇష్టం పెరిగిందేమో. నాదైన లోకంలో ఉండడం - జీవితం గురించి, ఇతర విషయాల గురించి ఆలోచించడానికి మార్గం చూపిందేమో. నాకు చిన్నప్పటి నుంచీ కూడా చదువంటే పెద్దగా ఆసక్తి లేదు. పరీక్షలు పాసవడం కోసమే తప్ప చదువుని ఎప్పుడూ సీరియస్‌గా తీసుకోలేదు. బడికెళ్ళే పిల్లాడిగా, నాకు చదువు తప్ప, మిగతావన్నీ ఎంతో కుతూహలాన్ని కలిగించేవి. నేను బాగా చదువుకుని పైకి రావాలనేది మా నాన్న కోరిక. ఆయన కోరిక (నాది కాదండోయ్) తీర్చేలా బిజినెస్ మానేజ్‌మెంట్‍లో డిగ్రీ పూర్తి చేయగలిగాను.   ప్ర: రచయితగా ప్రయత్నించాలన్న ఆలోచన మీకు ఏ వయసులో కలిగింది? జ: ఇంటర్మీడియట్ పరీక్షలలో ఫెయిల్ అయ్యాక, నాకు బోలెడు సమయం దొరికింది. రకరకాల పనులు చేయడానికి ప్రయత్నించాను. ఓ రోజంతా సేల్స్‌మాన్‌గా పనిచేసాను, కొన్ని నెలలపాటు కంప్యూటర్ ప్ర్రోగ్రామింగ్ నేర్చుకున్నాను... అంతే కాదు, మా కుటుంబం నడిపే 'పట్టు వస్త్రాల వ్యాపారం'లోకి ప్రవేశిద్దామని ఆలోచించాను. అయితే ఇండియన్ ఎక్స్‌ప్రెస్ దినపత్రిక నిర్వహించిన కాప్షన్ రైటింగ్ పోటీలో గెలవడంలో, నాలో ఓ రచయిత ఉన్నట్లు నాకు తెలిసింది. అప్పుడు నా వయసు సుమారుగా 18 ఏళ్ళు ఉండచ్చు. ప్ర: "Warp and Weft" కన్నా ముందు ఏవైనా రాసారా? జ: డిగ్రీ చదువుతున్నప్పుడు, వ్యాసాలు, చిన్న కథలు (పిల్లలకీ, పెద్దలకీ) వ్రాయడం ప్రారంభించాను. నా కథలు దేశవ్యాప్తంగా ప్రచురితమయ్యే దినపత్రికలు (డెక్కన్ హెరాల్డ్, ఏసియన్ ఏజ్, టైమ్స్ ఆఫ్ ఇండియా), పత్రికలలోనూ (ఎలైవ్, పిసిఎం.. మొదలైనవి) … [ఇంకా చదవండి ...]

కథా సారంగ/ రాధ మండువ

Kadha-Saranga-2-300x268

కులానికో వీ/వేడుకోలు

శ్రీ - ఇంతకు ముందు నీకు రాసిన ప్రతి ఉత్తరంలో నిన్ను ప్రియమైన శ్రీ అనో, ప్రియాతి ప్రియమైన శ్రీ అనో పిలుచుకునే దాన్ని కదూ! ఈ రోజు నాకు చాలా బాధగా ఉంది. అందుకే 'ఒట్టి శ్రీ' వి అయ్యావు. ఏమన్నావు నువ్వు నన్ను ఇవాళ మధ్యాహ్నం.... ఆఫీస్ నుంచి వచ్చి అలిసిపోయి సోఫాలో కూర్చుని అన్నం తింటున్నానని - 'తక్కువ కులపు అలవాట్లు ఎక్కడకు పోతాయి?' అన్నావు. ఎలా అన్నావు శ్రీ అలా... ఇంతకు ముందు మనం సోఫాలో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ ఒకరికొకరం తినిపించుకోలేదా? దానికే కులం పేరుతో అవమానిస్తావా? కులం, అలవాట్లూ, ఆచారాలు - వీటన్నిటి గురించీ మనం ఆలోచించామా అసలు ఎప్పుడైనా? ఏమయింది మనిద్దరి మధ్య? ఎందుకిలా నా మీద మాటల బాణాలని వదులుతూ నా నుండి దూరంగా జరిగిపోతున్నావు? ఎంత బావుండేవి ఆ రోజులు? ఆకాశంలోని చందమామని నా కళ్ళల్లో కొన్నాళ్ళు, గుండెల్లో కొన్నాళ్ళు దాచుకుని నీకు వెన్నెల ఉత్తరాలు రాసేదాన్ని. నింగి అంచులు వంగి పుడమితో మాట్లాడే గుసగుసల ఛాయల్ని ఉత్తరాలకి పులిమేదాన్ని. నువ్వు నక్షత్రపు కాంతిని నా కళ్ళల్లో నింపాలని ఎంత తపన పడేవాడివి? అడవి అన్నా అడవిలోని అందాలన్నా నీకెంతో ఇష్టం - నీ ఉత్తరాల నిండా పచ్చని అడవి నిటారుగా తల ఎత్తి చుక్కలతో మాట్లాడే వెలుగు భాష ఉండేది. నువ్వు మాట్లాడే ప్రతి మాటలో నన్ను అపురూపంగా చూసుకోవాలనే ఆరాటమే నాకు కనపడేది. 'పెళ్ళయ్యాక మన ఇంట్లో బియ్యం పప్పు ఉప్పు ఉన్నాయా అనుకునే స్థితిలో ఉండకూడదు - ఉన్నతమైన ఉద్యోగాలు చేస్తూ ఏ లోటూ లేకుండా ఉండాలి' అనే వాడివి. 'కష్టపడి చదువుకుని ఉద్యోగం సంపాదించి మీ ఊరు వస్తాను. సగర్వంగా అందరికీ చెప్పి నిన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటాను - అంతవరకు నువ్వు నా కోసం ఆగుతావు కదూ?' అని నన్ను అడిగావు. నా చేతిలో చెయ్యి వేశావు నీ చేతిలో నా చేత ఒట్టు వేయించుకున్నావు. మా ఇళ్ళల్లో పద్దెనిమిదేళ్ళకే 'ఎప్పుడు పిల్లకి పెళ్ళి?' అని ముఖాన్నే అడుగుతారు ఇంట్లో ఆడపిల్లలుంటే - 'నువ్వు ఇచ్చిన మాట ప్రకారం వచ్చి నన్ను పెళ్ళి చేసుకోకపోతే నా గతి ఏమిట'ని నేను అనుకోలేదు. అసలు నాకా ఆలోచనే రాలేదు. అందరికీ ధైర్యంగా, బాహాటంగా చెప్పాను 'మన కులం కాని అబ్బాయిని ప్రేమించాను - అతన్నే పెళ్ళి చేసుకుంటాను' అని. ఇంటర్ లోనే ప్రేమ వెలగబెట్టిందా? చూడు ఎలా చెప్తుందో సిగ్గూ ఎగ్గూ రెండూ లేకుండా - వాడెవడో పెద్ద కులపోడంట మోసం చేసి పోతాడు గాని దీన్ని చేసుకోవడానికి వస్తాడా? వాడు రాకపోతే ఎవడు … [ఇంకా చదవండి ...]

‘పురా’ గమనం/ కల్లూరి భాస్కరం

pix02

విష్టరాగ్ని కన్యలూ…విస్టాల్ వర్జిన్సూ…

అజ్ఞానం అనను కానీ, జ్ఞానరాహిత్యం రకరకాలుగా ఉంటుంది. అలాంటిదే విశ్వాసం కూడా. మందిలో ఒకడిగా జీవించడానికి మనం అజ్ఞానాన్నో, విశ్వాసాన్నో నటించడం కూడా ఒక నిత్యావసరంగా మారుతూ ఉంటుంది. రాంభట్లగారు నాకు అప్పుడప్పుడు చెబుతూ వచ్చిన పాఠాలలో అది ఒకటి. ‘మనకు ప్రత్యేకమైన వ్యక్తిత్వాలు, దృక్పథాలు ఉన్నాసరే, మందికి మరీ దూరంగా ఉన్నట్టు కనిపించకూడదు. మంది మాట మాట్లాడుతూ ఉండాలి. వాళ్ళలో కలసిపోవాలి’ అంటూ తన గురించే ఉదాహరణలు ఇస్తూ ఉండేవారు. అందులో ఎంతైనా వాస్తవం ఉందని నాకు అనిపించేది. కానీ ఎంత ప్రయత్నించినా ఆ మెళకువ నాకు పట్టుబడిందని చెప్పలేను. నావరకూ ఎందుకు, రాంభట్లవారే తన పాఠాన్ని తను ఎంతవరకు జీర్ణించుకున్నారో అనుమానమే. దేశాలు, సంస్కృతుల మధ్య విపరీతమైన తేడాలను ఊహించుకోవడమూ; తన దేశం లాంటి దేశం, తన సంస్కృతి లాంటి సంస్కృతి మరెక్కడా లేదనుకోవడమూ జ్ఞానరాహిత్యానికి ఒకానొక ఉదాహరణగా నాకు కనిపిస్తుంది. కొన్ని కొన్ని ప్రత్యేకపరిస్థితులలో అలా అనుకోవలసిన అవసరం ఏర్పడుతుందని నేను కూడా అంగీకరిస్తాను. అయితే ఒక అవసరాన్ని జ్ఞానరాహిత్యం స్థాయికి సాగదీయడంలోని ఔచిత్యమే ప్రశ్నార్థకం అవుతుంది, పురాచరిత్రలోకి వెళ్ళినకొద్దీ దాదాపు ప్రపంచమంతా ఒకే సంస్కృతిని పంచుకుందనడానికి ఆధారాలు కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తూ ఉంటాయి. ఒక్క అగ్నినే తీసుకుంటే, అగ్నిహోత్రాలు, అగ్నికార్యాలు, అగ్నిసాక్షులు, యజ్ఞాలు మన ఒక్క సంస్కృతిలోనే ఉన్నాయని మనలో చాలామంది అనుకుంటారు. కానీ ప్రపంచంలో మనిషి ఎక్కడున్నా అగ్ని అతని జీవితంలో ఒకే విధమైన పాత్ర నిర్వహించింది. ఒకేవిధమైన పవిత్రతకు సంకేతంగా నిలిచింది. ఇలా అగ్ని గురించే చెప్పుకోవడం ప్రారంభిస్తే, కనీసం ఓ పది వ్యాసాల అవతల కానీ మనం తేలడం కష్టం. కనుక కొన్ని విశేషాలకే ప్రస్తుతం పరిమిత మవుతాను. అమెరికా ఆదివాసీ తెగ అయిన ఇరాక్యూల గురించి, వారి సమాఖ్య నిర్మాణం గురించీ మోర్గాన్ అందించిన సమాచారం ఇలా ఉంటుంది: పక్క పక్కనే ఉన్న బంధుగణాలు పరస్పర రక్షణ కోసం సమాఖ్యలుగా ఏర్పడేవి (మనం ఇంతకుముందు వ్యాసంలో చెప్పుకున్నట్టు గణాలు కొన్ని కలసి వ్రాతంగా ఏర్పడడం లాంటిదే ఇది కూడా). ఉత్తర అమెరికాను కనుగొనే నాటికి వివిధ ప్రాంతాలలో అనేక సమాఖ్యలు ఏర్పడి ఉన్నాయి. అలా సమాఖ్యలుగా ఏర్పడడం మేధా పరిణతికి సూచన. వీటిలో ఇరాక్యూ సమాఖ్య ఒకటి, అది అయిదు స్వతంత్ర తెగలతో ఏర్పడింది. ఈ అయిదు తెగలూ ఒకే ప్రభుత్వం కింద సమాన ప్రతిపత్తితో … [ఇంకా చదవండి ...]

దీపశిఖ/కుప్పిలి పద్మ

photo.php

అవును కదా గుల్జారే లేకపోతే -

అవును కదా గుల్జారే లేకపోతే - సంతోషానికి పర్యాయ పదమేదో  తెలిసేది కాదు. కన్నీటికి వుప్పుతనం వుందనీ  తెలిసేదే కాదు. ప్రేమకి స్పర్శ వుంటుందనీ  తెలిసేది కాదు. కోల్పోవటానికి వునికొకటి వుంటుందని తెలిసేది కాదు. రహస్య స్థావరాల్లో మెలుకువే ఆయువని  తెలిసేది కాదు. అవును ఆ 'పూలతోటే ' లేకపోతే హృదయం అత్యంత భావరహిత పేదరికాన్ని చవిచూసేదేమో  బహుశా!!! ఆ 'మకరంద హృదయమే' లేకపోతే - మంచువాలుల్లో పాటల పూలవనాన్ని  విరగబూయించేదెవ్వరు. ఆకాశాన్న వేలవేల అక్షర తారకల్ని  వెలిగించెదెవ్వరు. నదీమ ప్రవాహంలో పదాల పడవల తెరచాపల్ని రెపరెపలాడించెదెవ్వరు. నగర వీధుల్లో రణరణధ్వనులని జలపాతపు సవ్వడిలో నాట్యం చెయించెదెవ్వరు. పురాత సైధీల్యపు నిశబ్ధంలోంచి రెండు ప్రేమల గొంతుని వెలిగించెదెవ్వరు. అవును ఆ 'పరాగ రేణువే' లేకపోతే నిదురలేని రాత్రులల్లో భగ్న  ప్రేమికులకు ఆలపించేందుకు పాటలు మిగిలేవి కాదు కదా!!! ఆ 'శీతాకోకచిలుకే' లేకపోతే - ఆకుపచ్చని తోటల గాలినిండా శతసహస్ర రంగుల్ని మరెవ్వరు వెదచల్లేవారు. అడివి దారుల్లో పేరు తెలియని పువ్వుల సోయగాన్ని వేరెవ్వరు పోల్చుకునేవారు. లోయల వాలుల్లో మొలిచే గరిక … [ఇంకా చదవండి ...]

‘పాఠక’చేరి/ స్వాతీ శ్రీపాద

sasi2

స్త్రీ వాదిని కానంటూనే ……కాదు కాదంటూనే..

“ డార్క్ హోల్డ్స్ నో టెర్రర్ “ – చాలా అప్రయత్నంగా మరే పుస్తకమూ లేదు కదా ఏదో ఒకటి అన్న ధోరణిలో చదవడం మొదలు పెట్టాను. మొదటి రెండు పేజీలు  చదివేసరికే నన్నిలా గాలం వేసి లాగేసింది ఆమె రచనా సంవిధానం. ఆ ఆసక్తి తోనే వెళ్లి బెంగుళూర్ లో జయనగర్ లో ఆవిడను ఒకసారి చూసి వచ్చి చాలా కాలమే అయింది. అద్దం లాటి ఇల్లే కాదు అద్దంలాటి ఆలోచన వ్యక్తీకరణ ఆవిడ సొంతం. రచన వృత్తిలా ఉదయం నుండి సాయంకాలం వరకు ఫోన్ కాల్ కూడా తీసుకోకుండా రాస్తారని విని ఆశ్చర్యపోయాను. ఒక నవల కోసం దాదాపు 1500 పేజీలు  రాసి ఎడిట్ చేసుకుని ౩౦౦ పేజీల్లోకి కుదిస్తారని విన్నాక తెలిసి వచ్చింది ఆవిడ రచనలో చిక్కదనం రహస్యం. చదువుకున్న మధ్య తరగతి మహిళల సంఘర్షణ , నగర జీవనం, అస్తిత్వ పోరాటం ఆమె ఆయుధాలు. ఈ దశాబ్దం లోనూ చదువుకుని వివిధ రంగాలలో రాణిస్తున్న మారని మధ్య తరగతి స్త్రీ మనస్తత్వం చిత్రణ ఒక విధంగా రచయిత్రిని స్త్రీ వాద రచయిత్రిగా చిత్రీకరిస్తాయి. కాని ఎంత అభ్యుదయం సాధించినా ఇంకా భారతదేశ సమాజం అణువణువునా విస్తరి౦చిపోయిన పురుషాధిక్యత స్త్రీ నుండి ఏవిధమైన విధేయత ఆశిస్తొ౦ది, ఎలా చిన్నచూపు చూస్తోంది ఈ శతాబ్దంలోనూ మిగిలిపోయిన … [ఇంకా చదవండి ...]

అనునాదం/ సాయిపద్మ

photo.php

వేకువతో వెంటాడే సున్నితత్వపు పాట – గుల్జార్

    ఇవాళ గుల్జార్ పుట్టినరోజు. ఎనభై వసంతాల నిత్య వసంతపు పాట కి, రోజూ ఎక్కడో ఒకచోట వినబడే గుల్జార్ కీ రోజూ పుట్టిన రోజే .. అసలు ఒక రోజేంటి ? అది కూడా విచిత్రంగానే అనిపిస్తుంది నాకు . ఆనేవాలా పల్ జానేవాలా హై' అని తెలిసిన గుల్జార్ అనబడే పంజాబీ పెద్దాయన కి మనం ఏం చెప్పగలం ? అతని పాట లేకపోతే ఎన్నో రాత్రులూ , కొన్ని చోటీ బాతోన్ కీ యాదేం ఎలా చెప్పాలో మనకి రాదనీ నిజాయితీ గా , నిర్మొహమాటం గా వోప్పుకోవటం తప్ప ..!! గుల్జార్ పాటల మీద ఎలా విపరీతమైన ప్రేమ ఏర్పడింది అని హిందీ పాటల ప్రేమికులని మాత్రం అడగమాకండి.. మనల్ని కొట్టినంత పని చేస్తారు .. అసలు అతని లిరిక్స్ లేకపోతే , హిందీ పాటకి సంపూర్ణత్వం లేదని అందరూ వొప్పుకొనే విషయం .. బడీ బెవజే జిందగీ జా రహీ హై .. అని ఆయన తన పాటలోనే చెప్పినట్టు ..! ఒక కవి తలచుకుంటే ఇంత ప్రభావితం చేయగలడా .. అది కూడా కమర్షియల్ స్ట్రీంలో పాటలు రాసి కూడా అనేది నాకొక ఆశ్చర్యకరమైన విషయం .. "చయ్య చయ్య " నుండీ జిందగీ న మిలేగీ దోబారా వరకూ ఆయన రాసిన పాటలే ఉదాహరణ. కానీ నాకొక ఉద్విగ్నభరితమైన జ్ఞాపకంగా గుల్జార్ మారిన సంఘటన కూడా జరిగింది . ఏదో పని మీద భోపాల్ వెళ్ళిన నేను అక్కడ ఉన్న ఒక మానసిక వికలాంగుల సంస్థ " అరుషి" ని చూద్దామని అనుకోవటం , చూడటం జరిగింది . వెళ్ళేదాకా తెలియలేదు, దానివెనుక ఉన్న దిల్దార్ గుల్జార్ అని . ఏం చెప్పను.. ప్రతీ మానసిక, శారీరక వికలాంగులైన పిల్లల నవ్వుల్లో , వాళ్ళ పాటల్లో , మాటల్లో ..గుల్జార్ ని చూడగలిగాను. పిల్లల చేత పాడించి , రికార్డ్ చేసేందుకు, అక్కడ ఒక రికార్డింగ్ స్టూడియో కూడా ఉంది. ఒక గుడిని దర్శించినట్టు నా గుండె కొట్టుకుంది. ఎంత గొప్ప బలహీనతనైనా , అవకరానైనా , జయించగలడు కవి .. అతని అక్షరాలు అని అర్ధమైన క్షణం అది. అరుషి … [ఇంకా చదవండి ...]

వీక్లీ సీరియల్/ కోసూరి ఉమాభారతి

egire-pavurama-7-revised

ఎగిరే పావురమా! -7

సమాచారం దాఖలు చేసి, ఉమమ్మ అందించిన కాగితాలు తీసుకుని నర్సు చేతికిచ్చారు డాక్టరుగారు. “గాయత్రిది జబ్బు కాదు. ఆమె స్థితిని అంగవైకల్యంగా పరిగణిస్తారు. ఆసుపత్రి చేయగలిగిందల్లా సులువైన పద్ధతిలో, కనీసం ఒక కాలైనా మోకాలు వరకు తీసేసి కుత్రిమ కాలు అమర్చవచ్చు. దానికైనా గాయత్రికి పద్దెనిమిదేళ్ళు నిండితేనే మంచిది,” అని ఓ క్షణమాగారు ఆయన. “ఇకపోతే, గాయత్రి మూగతనం పోయి మాట వస్తుందా? అని నిర్ధారించేవి మాత్రం, కొన్ని సున్నితమైన ‘స్వరపేటిక పరీక్షలు’. ప్రభుత్వాసుపత్రిలో అవి కుదరకపోవచ్చు. ఆ విషయంగా, ఇక్కడి పెద్ద డాక్టర్ గారు మిమ్మల్ని గుంటూరు లేదా హైదరాబాదులోని నిపుణల వద్దకు వెళ్ళమని సూచనలిస్తారు. ఎంతో సమయం, వ్యయం అవ్వొచ్చు,” అంటూ తాతకి నెమ్మదిగా వివరించారాయన. అందరం శ్రద్ధగా వింటున్నాము. క్షణమాగి మా వంక సూటిగా చూసారాయన. “పోతే గాయత్రికి వినికిడితో పాటు మిగతా ప్రమేయాలన్నీ మామూలుగా ఉన్నాయి. బాగానే చదువుకుంటుందని కూడా తెలిసింది. కాబట్టి, సరయిన పద్ధతిలో వైద్యం అందితే ఆమె స్థితి మెరుగవుతుందనే ఆశించవచ్చు, ఆశిద్దాము,” అన్నారు డాక్టర్ గారు. తాత ఉమమ్మ వంక చూసాడు. “అయితే మీరు ఏమంటున్నారో దయచేసి మాకు అర్ధమయ్యేలా చెప్పండి. ‘క్రచ్చస్’, అదే ‘ఊతకర్రలు’ వాడమంటున్నారు, మరి తరువాత జరపవలసిన పరీక్షలవీ ఎప్పుడు? ఎక్కడ?” అని ఆగింది ఉమమ్మ. “చూడండి ఉమాగారు, నేను ఇక్కడ ట్రైనింగ్ లో ఉన్న డాక్టర్ని. ముందు ‘ఊతకర్రల’ కి నర్సుని అవసరమైన వివరాలు, కొలతలు తీసుకోనివ్వండి. ఈ ఆసుపత్రి అనుబంధ సంస్థ ‘శ్రీ సత్య శారద చారిటీ’’ నుండి వారంలోగా గాయత్రికి వాడుకోడానికి ‘ఊతకర్రలు’ మీ చిరునామాకే వస్తాయి. ఇకపోతే, గాయత్రి విషయమంతా దాఖలు చేసి మా పెద్ద డాక్టరుగారికి పంపిస్తాను. మీరు మళ్ళీ కొంత ఆగి, ఇక్కడ ఆసుపత్రిలో ఆయన్ని కలవచ్చు,” అని ముగించాడాయన. ఆయన వద్ద సెలవు తీసుకొని, నర్సుకి కావలసిన కొలతలు, వివరాలిచ్చి బయటపడ్డాము. ** తాత కూడా తన విషయంగా వైద్యుడిని చూశాడు. ఆయన ఆరోగ్యం బాగా పాడయిందని, ఎక్సురే తీసి, రక్తపరీక్షలు చేసారు. కడుపులో ఆమ్లత ఎక్కువుగా ఉందని, దాంతో కడుపులో వ్రణాల ఉదృత వల్ల కూడా బాగా కడుపు నొప్పి, మంట, వాంతులు తరుచుగా అవ్వొచ్చని చెప్పారు. ఆమ్లతకి వెంటనే చికిత్సతో పాటు శ్రద్ధగా మందులు వాడకం, మంచి ఆహారం, విశ్రాంతి అవసరమని చెప్పారు. జాగ్రత్తలు చెప్పి మందులు రాసిచ్చారు. అవి తీసుకొని ఇంటిదారి … [ఇంకా చదవండి ...]

దృశ్యాదృశ్యం / కందుకూరి రమేష్ బాబు

DRUSHYA DRUSHYAM 45

ఉద్యమాలకూ అవే పనిముట్లు!

ఒక్కోసారి కొన్ని చిత్రాలు అసలు వాస్తవికతను సరిపోల్చి పిదప వచ్చిన ప్రతీకలను పూర్వపక్షం చేస్తయి. అది సుత్తీ కొడవలి కావచ్చు, ఇంకొకటి కావచ్చును. పనిముట్లే. కానీ, ఉద్యమ ప్రతీకలే అయ్యాయి. విచారం ఏమిటంటే, ఉద్యమాలకూ అవే పనిముట్లు కావడం. వీళ్లా వాళ్లా అని కాదు... అందరికీ పనిముట్లే కావాల్సి వచ్చాయి. చిత్రమేమిటంటే, కెమెరా ముందు ఎవరైనా, ఏదైనా ఉన్నది ఉన్నట్లు కనిపిస్తుంది. ఏది బతుకో ఏది సమరమో అర్థమయ్యి కానట్లు కానవస్తుంది. తెరతీయ వలసిందేమీ లేనంతటి చిత్రం బహుశా ఛాయాచిత్రణం వల్ల కానవస్తుంది. అదొక అదృష్టం. +++ అది ఎవరైనా కానీ, ఉద్యమం 'ముందు'. మనుషులు ఆ 'తర్వాత' అన్నట్లు చేశారు. 'ప్రజలు' కాదు, 'నాయకులే' ముందు అన్నట్లూ చేశారు. కానీ అచ్ఛమైన జీవితం ఇట్లా తారాడుతుంది. పనిముట్టుగా. ఈ చిత్రం ఎవరి పని వారిదే అని కూడా చెబుతుంది. అది సుత్తికొడవలి కావచ్చు ఇంకొకటి కావచ్చు.. ప్రజల చేతుల్లోంచి తీసుకున్న ఆయుధాలు ఎవైనా కావచ్చును. అవి ఎక్కడికి పోయినా ఉండవలసిన వాళ్లకు ఉండనే ఉన్నయి. అది కూడా చెబుతుంది చిత్రం. నిజం. నిజం. జీవితం మాత్రం ఎక్కడిదక్కడే ఉన్నది. పనిముట్టుగా... - కందుకూరి రమేష్ బాబు … [ఇంకా ...]

My space/కూర్మనాధ్

myspace

చిన్న విషయాలు కూడా పెద్ద బాధ్యతే!

నా అమెరికా ప్రయాణాలు-2 కొత్తగా జర్నలిజంలోకి వచ్చినవాళ్ళకి, లేదా కొత్తగా ఓ ‘బీట్’ వచ్చిన రిపోర్టర్ కి వార్తా ప్రపంచం కొత్తగా కనిపిస్తుంది. అన్నీ వార్తగా మలచదగ్గ అంశంగా  కనిపిస్తాయి. ఇక్కడినుంచి వెళ్ళిన వాళ్ళకి సరిగ్గా అలానే కనిపిస్తుంది -- ముఖ్యంగా అమెరికా వ్యతిరేక క్యాంపు నుంచి వెళ్ళేవాళ్ళకి. అమెరికా ఓ అసంబంధ అంశాల పుట్ట. ఎవ్వరైనా బతకదగ్గ మార్గాలుంటాయి. Dignity of labour వుంటుంది. నిన్న ఓ కంపెనీకి సీయీఓగా పనిచేసే ఆయన ఏదైనా రిటైల్ స్టోర్ లో హెల్పర్ గా దర్శనమివ్వొచ్చు మీకు. ఏదైనా టెక్నాలజీ కంపెనీకీలకమైన పదవిలో వున్న మహిళ అప్పటిదాకా తను చేసిన పనికి అస్సలే సంబంధంలేని, తక్కువ డబ్బులు వచ్చే పనిలో చేరవచ్చు. పిల్లల చదువులో సాయం చెయ్యడానికి చేస్తున్న వుద్యోగం నుంచి విరామం తీసుకునే లేదా పిల్లల కాలేజీల్లోనే చేరే తల్లిదండ్రుల్నీచూస్తాం. కానీ, పిల్లల్ని అలా రాత్రికి రాత్రికి వదిలేసి వెళ్లిపోయే వాళ్ళనీ చూస్తాం. ఎక్కువసార్లు తల్లికే, ఆమె రెండు మూడు సార్లు పెళ్లి చేసుకున్నా సరే, ఆ బాధ్యత పడుతుంది. అన్ని పెళ్లిళ్ల ద్వారా కలిగిన పిల్లల బాధ్యత కూడా ఆమెదే. పిల్లల నుంచి, ఆపదలో వున్న వారినించి వచ్చే ఫోన్లు విని నిమిషాల్లో వాలిపోయే పోలీసులూ వుంటారు. ఒకసారి, న్యూయార్కు హోటల్ లోంచి బయటకు ఫోన్ చేసినపుడు పొరపాటున 911 (హోటల్ బయటకు 9, లోకల్ నంబర్ కి 1, మళ్ళీ అనవసరంగా 1) డయల్ చేశాను. తప్పు తెలుసుకుని, నంబర్ కరెక్ట్ గా డయల్ చేసి ఫ్రెండ్ తో మాట్లాడుతున్నా, ఈ లోపల డోర్ బెల్ మోగింది. ఎవరా, అని చూస్తే పోలీసులు! నేను చేసిన పొరపాటును చెప్పినా కూడా, రూమ్ లోకి వచ్చి చూసి “Are you sure? Are you okay?” అని తరచి తరచి అడిగిగాని వెళ్లలేదు. కానీ, వాళ్ళు నిన్ను అనుక్షణం వెన్నాడుతున్నారని తెలుసు. నిన్నే కాదు … [ఇంకా చదవండి ...]

అక్కడి మేఘం/ ఎలనాగ

African Kadhalu_title

దారిలో కాఫీ

                   అలెక్స్ లా గ్యూమా పరిచయం     అలెక్స్ లా గ్యూమా (1925 – 1985)సౌతాఫ్రికా దేశపు నవలాకారుడే కాక, South African Coloured People’s Organisation (SACPO)కు నాయకుడు. ప్రభుత్వం పట్ల ద్రోహం కేసులో నిందితుడైన యితడు చేసిన రచనలు వర్ణ / జాతి వివక్ష (Aparthied) కు వ్యతిరేకంగా జరిగిన ఉద్యమాన్ని బాగా ప్రభావితం చేశాయి. స్పష్టమైన శైలి, ప్రత్యేకమైన సంభాషణలు, పీడిత వర్గాల పట్ల నిజమైన సానుభూతిపూర్వక దృక్పథం ఇతణ్ని సౌతాఫ్రికా దేశంలోని ఇరవయ్యవ శతాబ్దపు ప్రముఖ రచయితల్లో ఒకనిగా నిలబెట్టాయి. 1957 లో మొట్టమొదటిసారిగా Nocturn అనే కథను రాశాడు. 1966 లో స్వంత దేశాన్ని వదిలి శేషజీవితాన్ని ప్రవాసంలో గడిపాడు. ఇతని రచనలు: A Walk in the Night and Other Stories (1962) And a Threefold Cord (1964) The Stone-Country (1967) In the Fog of the Season’s End (1972) A Soviet Journey (1978) Time of the Butcherbird (1979)       1969లో ఈయనకు Lotus Prize for Literature వచ్చింది.                                                  అనువాదం: ఎలనాగ            వాళ్లు మొక్కజొన్న తోటల్ని దాటి, చదునైన ప్రదేశాలూ ఏటవాలు భూములూ వున్న సగం ఎడారి లాంటి ప్రాంతాన్ని చీలుస్తూ పోయే రోడ్డుమీదుగా కార్లో ప్రయాణం చేస్తున్నారు. దక్షిణం వైపు పరచుకుని వున్న ఆ భూమి,ముళ్లపొదలు నిండిన చిన్నపాటి అడవి లాగా, ఊడ్వని అతిపెద్ద తివాచీలా ఉంది. కుడివైపున చాలా దూరంలో గాలిమరల లోహపు రెక్కలు ఉదయపు గాలుల తాకిడికి బడలికతో పిసినారి భూమిలోంచి నీళ్లను తోడే డ్యూటీని చేయటంకోసం అయిష్టంగా మేల్కొన్నాయా అనిపించే విధంగా తిరుగుతున్నాయి. తారురోడ్డు మీద గర్జిస్తూ కారు వేగంగా సాగిపోతోంది. “నాకు యింకో సాండ్విచ్ కావాలి ప్లీజ్” అన్నది జైదా. వెనుకసీట్లో సూట్ కేసుల మధ్య, బ్యాగుల మధ్య ఒదిగి కూచున్నది ఆమె. ఆరేళ్ల వయసున్న ఆ అమ్మాయి కారులో ఆ దూరప్రయాణం చేస్తుంటే అలసిపోయింది. బయటి దృశ్యాల పట్ల ఆమెకు మొదట వున్న ఆసక్తి మాయమైంది.వెనక్కి పరుగెత్తుతున్న ఎండిపోయిన వాగులనూ గిడచబారిన చెట్లనూ చూడకుండా, తలగడలవంటి బ్యాగుల మధ్య అలసటతో ముందుకు వంగి కూర్చుంది ఆ అమ్మాయి. స్టీరింగు వెనకాల వున్న స్త్రీ తన దృష్టిని రోడ్డు మీంచి మరల్చకుండా “టిన్నులో కొంచెం సాండ్విచ్ వుంది. నీ అంతట నువ్వే తీసుకోగలవు కదా” అని,“నువ్వు కూడా ఇంకొంచెం తింటావా, రే” అని … [ఇంకా వుంది...]

అనువాద నవల/ శారద

veelunama11

అంతా మన మంచికే..

సాధారణంగా మేనేజర్లూ, అందులోనూ అనాథ శరణాలయాలు నడిపే వారూ ప్రేమ కథలు చదివే అవకాశం తక్కువ. ఏదో దారి తప్పి మంచి ప్రేమ కథ వున్న పుస్తకం వాళ్ళ చేతికందినా అక్కడక్కడా తిరగేసి పుస్తకం పక్కన పారేసే రకాలు వాళ్ళు. అందుకే వారికి ఫ్రాన్సిస్ అయిదుగురినీ ఒకేసారి రమ్మని వర్తమానం పంపితే, దానికి కారణం ఏమై ఉంటుందో కొంచెం కూడా ఊహించలేకపోయారు. ఫ్రాన్సిస్ చెప్పిన సమయానికి అయిదుగురు మేనేజర్లూ అక్కడికి చేరుకున్నారు. ఉపోద్ఘాతం ఏదీ లేకుండానే ఫ్రాన్సిస్ వారికి మిసెస్ పెక్ సంతకం చేసిన కాగితాలు ఇచ్చాడు. అందరూ గబ గబా వృత్తాంతం చదివారు తప్పితే ఏ వ్యాఖ్యానమూ చేయలేదు. "అందులో వుండేది నిజమే అయి వుండొచ్చంటారా?" ఫ్రాన్సిస్ అడిగాడు. ఎవరూ ఏం మాట్లాడలేదు. ఆఖరికి అంథ విద్యార్థుల శరణాలయం అధికారి గొంతు సవరించుకొని, "ఏమో మరి, మాకు మాత్రం ఎలా తెలుస్తుంది? అయి వుండొచ్చు!" ఎటూ తేలకుండా అన్నాడు. వకీలు మెక్ ఫర్లేన్ కలగజేసుకున్నాడు. ఫ్రాన్సిస్ తొందరపడి ఎక్కడా దూకుడు నిర్ణయాలు తీసుకుంటాడో అని ఆయన కూడా వచ్చారు, కేసు ఇంకొక వకీలుకి అప్పజెప్పినా కూడా. "అసలు ఈ వృత్తాంతం వల్ల ఫ్రాన్సిస్ పరిస్థితిలో ఏ మార్పూ వుండదనుకోండి! ఆస్తీ ఎస్టేటూ అతనికి హెన్రీ రాసిన విల్లు ద్వారా సంక్రమించాయే గానీ, పిత్రార్జితమైన ఆస్తిలా కాదుగా? అటువంటప్పుడు ఫ్రాన్సిస్ హెన్రీ కొడుకైనా, కాకపోయినా తేడాలేదు. " "అవునవును. ఆ సంగతి మాకూ గుర్తుంది. అది సరే, ఇప్పుడు మమ్మల్ని పిలిచి మరీ ఈ సంగతి చెప్పడం దేనికి?" మూగ-చెవిటి శరణాలయం అధికారి అడిగాడు. "ఎందుకంటే, వీలునామాలో నేను దగ్గరి బంధువులని పెళ్ళాడనంతకాలం ఆస్తికి హక్కుదారుణ్ణని రాసి వుంది. ఇప్పుడు మరి నాకూ జేన్ కీ ఏమీ సంబంధం లేదు. ఆమెకి నేను మేన మామ కొడుకునేమీ కానూ. ఆమెని పెళ్ళాడాలని నాకెంతకాలం గానో ఆశ. ఇప్పుడు నేను ఆమెని పెళ్ళాడినా వీలునామా నిబంధనలేమీ అతిక్రమించడంలేదుగా?" ఫ్రాన్సిస్ అడిగాడు. "ఆ!! అదీ సంగతి. మీకు అమ్మాయీ కావాలి, ఆస్తీ కావాలన్నమాట." "చట్టరీత్యా సాధ్యమైతే! పెద్దాయన హెన్రీ హొగార్త్ ఇప్పుడు బ్రతికి వున్నట్టైతే, తప్పక ఈ పెళ్ళికి ఒప్పుకునేవాడు.” "చూడండి ఫ్రాన్సిస్! ఇక్కడ మా వ్యక్తిగత అభిప్రాయాలతో పనిలేదు. మేం నడుపుతున్న శరణాలయాల్లో ఎందరో అనాథ బాల బాలికలుంటున్నారు. ఆ నిర్భాగ్యుల కోసమైనా, మీరు వీలునామాలోని నిబంధనలని అతిక్రమించిన మరుక్షణం మీమీద కోర్టులో దావా వేయాల్సిన బాధ్యత మాపైన వుంటుంది. … [ఇంకా చదవండి ...]

కార్టూనిజం/ మృత్యుంజయ్

saaranga cartoon-13-08-14

పాపం, వెంకన్న!