22 లక్షల మంది కన్నీళ్లు

ఫోన్ మోగుతోంది. స్క్రీన్ మీద “అమ్మ” అని.

ఈ ప్రపంచంలో ఆదిత్యకు మిగిలిన ఏకైక ధైర్యం ఆ పిలుపు. వణుకుతున్న చేత్తో ఫోన్ లిఫ్ట్ చేశాడు.

“ఏరా నాన్నా, తిన్నావా? కళ్ళు లోపలికి పోయినట్టున్నాయ్. పరీక్షకు రెండు రోజులే ఉంది. టెన్షన్ పడకు. నువ్వు డాక్టర్ అవుతావ్. మన ఊర్లో పేదోళ్లకు ఉచితంగా వైద్యం చేస్తావ్. నీ చెయ్యి తగిలితే చాలు, వాళ్ళ జ్వరం తగ్గిపోతుంది.”

ఆదిత్య గొంతు సవరించుకున్నాడు. గది మొత్తం చూశాడు. సాయంత్రం ఆరు గంటలు. కోటా, రాజస్థాన్. హాస్టల్ మూడో అంతస్తు. గది నంబర్ 203.

ఈ గదిలో ఫ్యాన్ తిరగదు. ఇక్కడ ఉరి తాళ్ళు మాత్రం ఊగుతుంటాయి.

టేబుల్ నిండా NEET పుస్తకాలు. చదివి చదివి అక్షరాలు చెరిగిపోయిన పేజీలు. NCERT బయాలజీ పుస్తకం తెరిచి ఉంది. “కణ చక్రం” అనే పాఠం. ఆ పేజీ మీద కన్నీటి మరకలు. అవి చెమట చుక్కలు కావు, 730 రోజుల యాతనకు గుర్తులు.

గోడకు ఒక టైమ్ టేబుల్ అతికించి ఉంది. “తెల్లవారుజాము 4 – 7 బయాలజీ”. దాని కింద ఎర్ర స్కెచ్‌తో ఒక గీత. దాని పక్కనే ఇంకో మాట రాసి ఉంది: “అమ్మకు ఫోన్ చేయి. నువ్వు ఇంకా బతికే ఉన్నావని చెప్పు.”

పక్కనే అమ్మ ఫోటో. చీర కొంగుతో కన్నీళ్లు దాచుకుంటోంది. కానీ ఫోటోల్లో కన్నీళ్లు దాగవు కదా. నాన్న ఫోటో కూడా ఉంది. చేతిలో నాగలి లేదు, కానీ కుటుంబం బరువంతా ఆయన భుజాల మీదే ఉంది. వాళ్ళ కళ్ళు రెండూ ఒకే మాట చెబుతున్నట్టున్నాయి: “డాక్టర్ అయ్యి రా కన్నా.”

“హా అమ్మా,” ఆదిత్య మెల్లగా అన్నాడు. “నువ్వు షుగర్ మాత్రలు వేసుకున్నావా? నాన్నకు మోకాళ్ల నొప్పులు తగ్గాయా? ఇంకా పొలంలోనే కష్టపడుతున్నాడా? వానలు పడలేదంట కదా, మన బోరులో నీళ్లు ఉన్నాయా?”

అమ్మ కాసేపు మౌనంగా ఉంది. తర్వాత చిన్నగా నవ్వింది. ఆ నవ్వులో దాచిన దుఃఖం ఆదిత్యకు వినిపించింది. “అన్నీ బాగున్నాయిలే కన్నా. మీ నాన్న బోర్‌వెల్ రిపేర్ చేయిస్తున్నాడు. నువ్వు జాగ్రత్త. మన పొలం సగం అమ్మేశాం, మిగతా సగం బ్యాంకులో తాకట్టు పెట్టాం. అంతా నీ చదువు కోసమే. మన ఊరికి నువ్వే మొదటి డాక్టర్‌వి కావాలి.”

ఫోన్ పెట్టేశాక ఆదిత్య గోడకు తల ఆనించాడు. రెండేళ్లు. 730 రోజులు. ఇల్లు చూడలేదు. అమ్మ చేతి గోంగూర పచ్చడి వాసన ఎలా ఉంటుందో మర్చిపోయాడు. నాన్న గుండెల మీద తల పెట్టి ఎన్నేళ్లయిందో గుర్తు లేదు. దీపావళికి టెస్ట్, సంక్రాంతికి క్రాష్ కోర్స్. “ఈ దేశంలో పేదవాడి కడుపున పుట్టడం కూడా ఒక శిక్షేనేమో” అనిపించింది వాడికి.

ఇంతలో తలుపు గట్టిగా కొట్టిన శబ్దం. రోహిత్ పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. మొహం నిండా చెమట. కళ్ళు ఎర్రగా ఉన్నాయి.

“ఒరేయ్ ఆదిత్యా, పేపర్ లీక్ అయ్యింది! మనం గెలిచాం రా!” రోహిత్ ఆయాసపడుతూ అన్నాడు.

“ఏంటి నువ్వనేది? పరీక్ష ఎల్లుండి కదా.” ఆదిత్యకు అర్థం కాలేదు.

రోహిత్ ఫోన్ తీసి టెలిగ్రామ్ మెసేజ్ చూపించాడు. “చూడు. ‘NEET UG 2026 Confirm Leak’. 140 ప్రశ్నలు కరెక్ట్. బయాలజీ 90, కెమిస్ట్రీ 45, ఫిజిక్స్ 5. రేటు 28 లక్షలు. కానీ మన హాస్టల్ వాళ్లకు స్పెషల్ ఆఫర్. తలా 5 లక్షలు. మనం ఐదుగురం వేసుకుంటే తలా లక్ష.”

ఆదిత్యకు ఊపిరి ఆగినంత పనైంది. 140 కరెక్ట్ అంటే 560 మార్కులు. తను మాక్ టెస్టుల్లో తెచ్చుకునేది 480. 480 వస్తే మళ్ళీ ఏడాది కోచింగ్. మళ్ళీ అప్పు. మళ్ళీ అమ్మ ఉపవాసం. 560 వస్తే గవర్నమెంట్ సీటు. స్టెతస్కోప్. అమ్మ మెడలో కొత్త తాళి. నాన్న పొలం విడిపించుకోవచ్చు.

“వద్దురా. అది తప్పు. రెండేళ్లు కష్టపడి చదివాం. రోజుకి 14 గంటలు. నా కళ్ళ కింద నల్లటి చారలు చూడు. ఇవి 730 రోజుల కష్టానికి గుర్తులు.”

రోహిత్‌కు కోపం వచ్చింది. “పిచ్చివాడిలా మాట్లాడకు. ప్రపంచం ఇలాగే నడుస్తోంది. శర్మ వాళ్ళ నాన్న 28 లక్షలు కట్టేశాడు. వాడికి PDF వచ్చేసింది. రేపు వాడు 640 మార్కులతో AIIMSలో సీటు తెచ్చుకుంటాడు. నువ్వు 490తో మళ్ళీ ఇంకో ఏడాది ఇక్కడే కూర్చుంటావ్. మీ అమ్మ పొలం ఇంకేం మిగిలింది?”

ఆదిత్య తల పట్టుకున్నాడు. “ఒక్కసారి చూపించు. నేను కొనను. ఒక్కసారి చూస్తాను.”

రోహిత్ PDF ఓపెన్ చేశాడు. “1వ ప్రశ్న – కణ విభజన. 2వ ప్రశ్న – జన్యుశాస్త్రం.”

ఆదిత్య చదివాడు. గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టనిపించింది. నిన్న రాత్రి రెండు  గంటల వరకు బట్టీ పట్టిన “హెరిడిటీ” పాఠం నుండే ప్రశ్నలు. 17వ ప్రశ్న ఈరోజు ఉదయం తను తప్పు చేసిన కెమిస్ట్రీ బిట్టు.

చేతులు వణుకుతున్నాయి. ఒక్క క్లిక్‌తో లక్ష. లక్షతో అమ్మ మెడలో తాళి నిలబడుతుంది. నాన్న మోకాళ్ల నొప్పులు తగ్గిపోతాయి. కానీ అదే సమయంలో అమ్మ మాటలు గుర్తొచ్చాయి.

“వద్దు. నేను కొనను.” ఆదిత్య గొంతు బొంగురుపోయింది. “నా కష్టంతోనే రాస్తాను. పాస్ అయినా, ఫెయిల్ అయినా. మా అమ్మ అబద్ధం చెప్పడం నేర్పలేదు. మా నాన్న చెమట దొంగది కాదు.”

రోహిత్ కోపంగా తలుపు వేసి వెళ్లిపోయాడు. “రేపు శర్మ MBBSలో జాయిన్ అయిన ఫోటో చూసి ఏడుస్తూ కూర్చో.”

అర్ధరాత్రి 1:17 అయ్యింది. హాస్టల్ అంతా నిశ్శబ్దం. కానీ 203 రూమ్‌లో ఆదిత్యకు నిద్ర పట్టలేదు. వణుకుతున్న చేతులతో మళ్ళీ అమ్మకు ఫోన్ చేశాడు.

“ఏరా నాన్నా? భయమేస్తోందా?” అమ్మ నిద్రమత్తులోనే అడిగింది.

“అమ్మా, నేను డాక్టర్ కాకపోతే, ఫెయిల్ అయితే మీరు బాధపడతారా? నిజం చెప్పు.”

“నోరు మూయ్. అలాంటి మాటలు అనకు. నువ్వు ఏమైనా నా కొడుకువే. కూలి పని చేసినా, రిక్షా తొక్కినా నువ్వు నా కొడుకువే. కానీ నువ్వు కష్టపడ్డావ్ కదా. ఎవరు ఏమన్నారు?”

“ఊరికే అడిగానమ్మా. నేను నిజాయితీగా పరీక్ష రాస్తాను. 400 వస్తే 400. 300 వస్తే 300. ఫెయిల్ అయినా సరే. నా సర్టిఫికెట్ మీద నా చెమట ఉండాలి, దొంగ సంతకం ఉండకూడదు. మీకు సమ్మతమేనా? ఫెయిల్ అయిన కొడుకుని ఇంట్లోకి రానిస్తారా?”

అవతల ఐదు సెకన్ల నిశ్శబ్దం. తర్వాత అమ్మ ఏడుస్తూ మాట్లాడింది. “అదే కావాలి కన్నా. అదే. మనం పేదవాళ్ళం కావచ్చు. అప్పుల్లో ఉండొచ్చు. కానీ అబద్ధం తిని బతకలేదు. మోసం చేసి దాహం తీర్చుకోలేదు. మీ నాన్న చెమటలో నిజాయితీ ఉంది. పాస్ కాకపోయినా పర్లేదు. మళ్ళీ చదువుదాం. కూలి చేసి అయినా చదివిద్దాం. కానీ దొంగవు కావొద్దు. దొంగ డాక్టర్ అయితే, నన్ను చంపేసినట్టే.”

ఆదిత్య ఫోన్ పెట్టేశాడు. గుండె కాస్త తేలికపడింది.

మే 5 – పరీక్ష తర్వాత.

టీవీలో బ్రేకింగ్ న్యూస్: “NEET UG 2026 రద్దు. దేశవ్యాప్తంగా పేపర్ లీక్. 22 లక్షల మంది విద్యార్థుల భవిష్యత్తు ప్రశ్నార్థకం.”

కోటా హాస్టల్ మొత్తం ఒక శ్మశానాన్ని తలపిస్తోంది. రోహిత్ గోడకు తల బాదుకుంటున్నాడు. నుదురు నుంచి రక్తం కారుతోంది. “మోసపోయాం రా. 5 లక్షలు! మా నాన్న ఆటో అమ్మేశాడు. మా అమ్మ తాళి తాకట్టు పెట్టాడు. డబ్బూ పోయింది, ఇయర్ పోయింది!”

శర్మ మంచం మీద నిర్జీవంగా పడి ఉన్నాడు. “ఆదిత్యా, మా నాన్న 2 ఎకరాలు అమ్మి 28 లక్షలు కట్టాడు. ఊరంతా ‘మా ఇంట్లో డాక్టర్’ అని చెప్పుకున్నాడు. ఇప్పుడు గుండెపోటుతో ICUలో ఉన్నాడు. డాక్టర్లు బ్రెయిన్ డెడ్ అంటున్నారు. నేనే మా నాన్నను చంపేశాను.”

ఆదిత్య ఫోన్ మోగింది. “అమ్మ”.

“నాన్నా, టీవీలో చూశాను. 22 లక్షల మంది ఏడుస్తున్నారు. నువ్వు కూడా ఆ పేపర్ కొన్నావా కన్నా? నిజం చెప్పు. నీ మీద ఒట్టు. నా పాల మీద ఒట్టు.”

ఆదిత్య కళ్ళు మూసుకున్నాడు. “లేదమ్మా. మీ మీద ప్రమాణం. నేను ముట్టుకోలేదు. ఒక్క బిట్ కూడా చూడలేదు. నా చేతులు శుభ్రంగా ఉన్నాయి.”

అవతల అమ్మ భోరున ఏడ్చింది. దాదాపు అర నిమిషం. ఆ ఏడుపులో ఓటమి లేదు. ఒక తల్లి గెలిచిన ఆనందం ఉంది.

“ఈరోజు నువ్వు పాస్ అయ్యావ్ కన్నా. 720కి 720 కాదు. 720 జన్మలకు సరిపడా పుణ్యం మూటగట్టుకున్నావ్. మార్కులతో కాదు, మనిషిగా పాస్ అయ్యావ్. నా కొడుకు దొంగ సర్టిఫికెట్‌తో డాక్టర్ కాలేదు. వాడి గుండెల్లో నిజాయితీ ఉంది. అది చాలు. ఈ జన్మకు అది చాలు.”

ఆదిత్యకు అర్థమైంది. పేపర్ లీక్ కాలేదు. వ్యవస్థ లీక్ అయింది. పరీక్ష రద్దు కాలేదు. విలువలు రద్దు అయ్యాయి. కానీ తనలాంటి కొందరు మిగిలే ఉన్నారు. అమ్మ లాంటి వాళ్ళు బతికే ఉన్నారు. అది చాలు. ఈ దేశానికి ఇంకా గుండె కొట్టుకోవడానికి అది చాలు.

ఇది ఆదిత్య కథ కాదు. ఇది 22 లక్షల మంది కన్నీటి కథ. ఈరోజు ఒక పరీక్ష లీక్ అయితే, రేపు ఒక తరం లీక్ అవుతుంది. ఈరోజు ఒక కాగితం అమ్ముడుపోతే, రేపు దేశ భవిష్యత్తు అమ్ముడుపోతుంది.

కాబట్టి పిల్లలకు సిలబస్ కాదు, సంస్కారం నేర్పండి. ర్యాంక్ కాదు, రైట్ ఎలా బతకాలో నేర్పండి. 100% మార్కులు కాదు, 100% మనిషిగా ఎలా బతకాలో నేర్పండి. లేకపోతే పేపర్లు కాదు, ప్రతిభ లీక్ అవుతుంది. వ్యవస్థ దారి తప్పితే దేశ మనుగడకే ప్రమాదం

*