కృతజ్ఞత

నువ్వు కనపడినప్పుడు
నీళ్లు నిండిన కళ్ళతో
గద్గదమయిన స్వరంతో
వణుకుతున్న చేతులతో
నేను నమస్కరించాలని చూస్తావు

గడ్డిపరకతోనయినా గమ్యం  చేరాలనే నా  నిస్సహాయతను
ఆ పూట  గడిచినా చాలన్న నాటి కలవరాన్ని
కళ్ల ముందు నిలిపే నీ ఉనికి
గుండెల్లో గునపాల్ని దింపుతుంది
బడబాగ్ని రేపుతుంది

మరచిపోయిన జ్ఞాపకం అకస్మాత్తుగా ఎదురయి.
మానిపోయిన గాయం మరోసారి పుండవుతుంది
పాతిపెట్టిన పాత రోజు లేచి వచ్చి
సమాధి చేసిన చేదు నిజానికి ప్రాణం పోస్తుంది

ఆ చీకటి క్షణాలను మరచి పోనివ్వని నీతో
మాటేదో మాట్లాడి అర్థం లేకుండా నవ్వేస్తూ
మౌనంగా చూసి గుర్తించనట్లు నటిస్తూ
గొంతు నులిమి చంపాలన్న ఉద్వేగాన్ని గుండెలో ఇముడ్చుకొని
నిష్క్రియగా నడచి పోవడమే నేను చూపే పెద్ద కృతజ్ఞత