అండమాన్ సముద్రం

సముద్రం
పెదాల కింద
హసిస్తున్న
ఉదయాలు

ప్రతి ఉదయం
గుప్పెడు నీలి ఆశల్ని
ద్వీపం మొహమ్మీద
చిలకరిస్తుంటుంది

పక్షులు
తమ తమ ఆకాశాల్ని
అనేక రాగాలుగా పాడుకుంటాయి

వందల వేల ద్వీపాలు
మడ అడవుల చేతుల వేళ్ళతో
ఒళ్ళంతా తడుముకుంటాయి

వేలకు వేల ఇంద్రథనుస్సులు
వదిలివెళ్లిన రంగుల్ని
ఒక్కక్క చెట్టు
ఒక్కొక్క ఆకు
ఒడిసి పట్టుకుంటాయి

నిశ్శబ్ద నిశ్చ ల ఆకాశం
దానికింద
అనంతంగా వ్యాపించిన
పగడాల కళ్ళు
రంగు రంగుల చేపలు
ఆ మధ్య
రహస్యంగా
సంచరిస్తూ తాబేలు
తాబేలు గుండెల్లో
దాగివున్న
ప్రాచీన మానవుడి జాడలు

ప్రతి సాయంత్రం
చంద్రుడు విసిరిన
నిచ్చెన
ఒక్కొక్క మెట్టు
ఎక్కిన అలలు
నక్షత్రాలుగా మారిపోతాయి

వలయాలుగా
వ్యాపించిన అడవులు
హోరుగాలిగా
రూపాంతరం చెందుతాయి

ఆకులు
గాఢ నిద్రలోంచి
లేచిన
పసిపాప కళ్ళలా
ఒణుకుతాయి

సముద్రం
మటుకు
ఒక్క క్షణం కూడా
కునుకు తియ్యదు
తన వేల లక్షల
పగడాల కళ్ళను
విప్పార్చి
కురవని మేఘాల్ని
మొహం చాటేసిన
చంద్రుణ్ణి
రాత్రంతా
మార్చి మార్చి
చూస్తూనే ఉంటుంది

ఏ దిగంతం
ఏ నేల
ఏ ప్రపంచం
ఎక్కడున్నా
సముద్రం
తడి చేతులతో
దేహాత్మల్ని
ఎప్పటికీ
తడుముతూనే ఉంటుంది

2

ద్వీపాంతరం

వర్షాన్ని చూసినపుడు
వర్షంలో ఊగుతున్న
చెట్ల కొమ్మల్ని చూసినపుడు

భూప్రపంచంలో వున్న
వాసనలు
వెలుగులు
వస్తువులు

ఆన్నీ చిన్న పడవుల్లా మారి
దీవుల వేపు పరిగెడతాయి
కొద్దికొద్దిగా
కరిగిపోతాను
నీళ్లల్లా
అడివిలా
ఎల్లపుడు కురిసే ఆకాశంలా
దీవుల్లోకి ఇంకిపోతాను

జీవితం కన్నా ఎత్తయిన జెండాలా
ప్రేమ కన్నా పొడవయిన తీరంలా
మారిపోతాను
ఒక పిచ్చి ప్రేలాపనలా
నా వేర్లు విడిచి
నా నేల విడిచి

కొత్త ప్రపంచం
కొత్త భూగోళం
కొత్త ప్రపంచం లోకి ఇంకి పోతాను
నాలో ఏం వెలుగుతోంది
నాలో ఏం మాడి బూడిదవుతోంది
ఏం జ్వలిస్తోంది
ఏం ఆరిపోతోంది
అసలు ఏమవుతోంది తెలీదు
అసలు ఎందుకిలా అవుతోంది తెలీదు
వర్షాన్ని చూసినపుడు
వర్షంలో ఊగుతున్న
చెట్ల కొమ్మల్ని చూసినపుడు

నేను అనేక ద్వీపాలుగా
మారిపోతాను

నీళ్లల్లా
అడివిలా
ఎల్లపుడు కురిసే ఆకాశంలా
దీవుల్లోకి ఇంకిపోతాను

*