1
కిటికి ఆవల
ముసురు రాతిరిలా
నా గది నిండా
అలుముకున్న దిగులు చీకటి_
చమురింకినా…
విఫల ప్రయత్నంగా దిగుట్లో దీపం
ఆరిపోతూ రెప రేపల మధ్య .
గోడలు
తరాల మౌన దీక్షలో నిశ్శబ్దాన్ని భరిస్తూన్నాయి.
కిటికి ఆవల
పలకలు కట్టిన కరిమబ్బుల ఆకాశం
ఎవరి వాటకో ఆతిధ్యం_
నేల ఆనిన
అడుగుకిందా దృశ్యం కట్టని
నీడ
రహస్యంగా
నా పాదముద్రలను మోస్తూనే ఉంది_
నేనింకా
ఎంత నడవాలి నా మీద నాకే అసహ్యంగా ఉంది…
దుఃఖానికి ఆశకి మధ్య వారధిగా_
దారి పొడువునా…
ఆసువులు బాసిన
అరణ్య స్వప్నాల కన్నీటి చుక్కలు…
మిణుగురులై మెరుస్తునే ఉన్నాయి_
వెన్ను విరిగిన వెదురు బొంగు
వేరవడం లేదు శిధిల స్తూపాలపై
జెండాను
మోస్తూ..!మోస్తూ!!
2
ఇదే కదా !
ఈ నిశబ్దం
నీ మౌనం
నా ఆర్ద్రత
ఇదే కదా !
ప్రేమంటే-
ఒక తపన
ఒక సంకల్పం
ఈ నిండు భావనే కదా!
నీ
ఆరాధన
కొంచం
విశ్వాసంగాను
మరికొంచం విస్మయంగాను
నా ప్రార్థనలో విస్తరించవూ
నీకై
చేతులెత్తిన ప్రతిసారి నా
దోసిలి
నిండిపోతు ఉంటుంది
కన్నీటిభాష కవిత్వానికి తెలిసినట్టు .
రాసినప్రతి సారి
నాలోకి నేను నిష్క్రమిస్తూ ఉంటాను.
నేనులేని
ఖాళీ తనంలో నిన్ను వెతుకుతూ…
నువ్వు
హృదయ ద్వారం తెరిచినట్టు
భళ్ళున తెల్లవారుతుంది
తెరవడానికి
రెప్పలు నిరాకరించిన క్షణం
అప్పుడే…!?
వొక కల
విరిగిన చప్పుడు.
*








అరణ్య స్వప్నాల కన్నీటి చుక్కలు
బావున్నాయి కవితలు