కవిత్వం

ఒక యోగి భాషించిన మౌనం

భయ్యా రహ్మతుల్లా! నిన్న మొన్ననే కదా గుర్తుకు చేసుకున్నం ఆయనతో నాలుగు దశాబ్దుల కిందటి అనుబంధాన్నీ అనుభూతుల్నీ ఒక్కొక్కటిగా నెమరేసుకున్నం తొందరగానే కలిసివొద్దామనీ అనుకున్నం కదా   నంబరు దొరికితే పలకరిద్దామనుకుంటే...

నువ్వూ…నేను

విడిపోవడం మొదలయ్యాక నిమిషాలు గంటలు రోజులు అంటూ ఉండవు నిశ్శబ్దాన్ని బద్దలు చేద్దామని ఎంతగా ప్రయత్నించినా నీ అహంకారం అడ్డుగోడగా నిలిచింది అపోహ ఊపిరిపోసుకుని మనమధ్య గీతని పెంచుతున్నది ప్రతి క్షణం ప్రతిస్పందన లేనిదిగా...

నీలోకి నీవే …

నీ లోకి నీవే నీ లోనికి నీవే ఒక్కసారైనా తొంగి  చూడు గుండె గోడలకేమైనా కొవ్వు పాకురులా పేరుక పోవచ్చు నీ అంతరాత్మ కుహరంలోకి చెయ్యి పెట్టి ఏకాంతంగా దేవులాడుతుండు అహంకారపు మాటలు, ఎవరినైనా గుచ్చి నొప్పించిన బుడిపెలు వేళ్లకు...

రాపోక

రావడం వెళ్ళిపోవడం వొక క్షణంలా వో జీవితంలా అందరూ వస్తారు అందరూ వెళతారు కొందరు మాత్రం మన మధ్యే మిగులుతారు కొందరు రాస్తారు మరికొందరు గుర్తుచేస్తారు వుండలేకా వెళ్ళలేకా కాలగమనంలో అలా చెదిరిపోతారు జననం మరణం రెప్పకవతలా...

ఈ కవి అద్దెకివ్వబడును

ఖాళీ అయిపోయాడు పాపం లేదు, తనను ఖాళీ చేసుకున్నాడు లోపలి సముద్రాలన్నీ ఊదేశాడు అడవులన్నీ ఊడ్చేశాడు శిఖరాలు కూల్చేశాడు   బొట్లు బొట్లుగా  జారిపోయాయి కలలు పొడి రెప్పలకు  టు లెట్ బోర్డులు తగిలించుకున్నాడు రాసిందంతా కుప్ప...

ఆకలి ఒక యుద్ధక్షేత్రం

నీరూ,నిప్పూ,నింగీ,నేలా, గాలీ ఒక్కటే అందరికీ మనుషులే వేర్వేరు – మనుషులు ఒక్కటికాలేనంతవరకు ఏదీ ఒక్కటి కానే కాదు. ఆకలికీ కులముంది. ఆ ఒడ్డున నిన్ను తాకిన ఆ నీరే ఈ ఒడ్డున నన్నూ తాకింది. అయినా నీటికీ జంధ్యముంది. నేల...

నేనో ఎరుపు రంగు పుస్తకాన్ని!

అవును నేనెవరిని అందరి లాగే నేను ఐనా నేనంటే గిట్టదు నా ముస్తాబు నా ఇష్టం రకరకాల రంగుల్లో నాకు నచ్చిన రంగు తొడుక్కుంటా నాలోని భావాలు నలుగురిలో పంచాలనుకుని రూపు దిద్దుకుని జనంలోకి వస్తా నా ఆశయాలు వేరు నా ఆదర్శాలు వేరు...

పసి గెవుతులు

నీళ్ళు దట్టంగా పెరిగిన చెరువు అడివిలో కొంగల రెక్కల గానం చెవులకి ఎంత ఇంపో పగటి పడవ పై ఎండ తెరలెత్తి మిన్ను కడలిలో తిరుగాడే సూర్యుడెంత చక్కనోడో ఊరిలోంచి గుప్పున లేచే బువ్వ పరిమళం ఎంత ఆకలి తీపో ఎల్లిపాయకారం నూరిన రోట్లో...

చరిత్ర గుండెలపై సంచరిస్తున్నాను

మామిడికాయ కోశాడనో మరచెంబుని దొంగిలించాడనో లేదా తెల్లని తన కూతుర్ని కౌగలించుకుని నల్లబరిచాడనో మా అయ్యనో , మా అన్న నో ఊరి చావిడీ కి ఎదురుగా హత్యలు చేసినట్టు ఇతని హత్య అసలు కొత్తగాలేదు.   తల్లి పాలకు , తల్లి స్పర్శకు...

పాటలోని బైరాగి తత్వమేదో….

తెరలు తెరలుగా కదిలే మబ్బులు పర్వత సానువుల్ని మంద్రంగా తాకినట్టు- నిన్న నిదురించిన రాత్రి ఈ పొద్దుటి మెళకువయై వికసించేలోపే మంచుతెమ్మెరలా  చుట్టేసింది నీ పాట.   నన్ను నిద్రబుచ్చడానికి హిచ్చొ…. ళ ళ ళ…...

విస్పృహ

చెఱువు గట్టుమీద ఓ కొంగ చెఱువు నీళ్లలోపల ఓ చేప ఎవరి పాట్లు వారివి బతకడానికి వాడు విసిరే వలకు మాత్రం ఇద్దరూ సమానమే ఎవరికేం ఇవ్వాలో ఆ వాడికే బాగా తెలుసు ఇప్పుడందరి మెదళ్ళనూ వేదికలను చేసుకుని రాజ్యకాంక్ష జెండాను...

భిన్నధృవాలు

ఉదయాస్తమయాల నడుమ మలుపుమలుపులో మంచుబిందువుల మృదుస్పర్శను రవికిరణపుగోరువెచ్చదనాన్ని హత్తుకుంటూ అందమైన పూవునై వికసిస్తుంటాను నువ్వు చీకట్ల సాగులో తలమునకలవుతూ రాత్రులను మోసుకు తిరుగుతుంటావు చెక్కిన ఆకర్షణీయమైన అక్షరాలను...

అల్విదా!  

అతడిని జీవించనివ్వండి అతడిని విడుదల చేయండి లేదంటే ముగిసిపోతాడు     జీవితం ఇక చాలు అని ఎందుకనిపిస్తుందో ఇప్పుడర్ధమవుతోంది   ఎంతో వివేచనాపరులు కొందరు  అర్ధాంతరంగా జీవితాన్ని ముగించడం చూసి ఎందుకలా అనుకునేవాళ్ళం మద్యం...

సచ్చిదానందన్ కవితలు రెండు

పిచ్చోళ్లకు కులం లేదు మతం లేదు. వాళ్లు లింగాతీతులు భావజాలాలకు బయట బతుకుతారు. వాళ్ల అమాయకత్వానికి మనం అనర్హులం.   వాళ్ళ భాష కలల భాష కాదు, మరో  వాస్తవానిది. వాళ్ళ ప్రేమ వెన్నెల వంటిది.   అది పూర్ణిమ నాడు పొంగి...

నీలో నాలో పునరుత్థానం!

మూలవాసుల గాయాల మూలం అడివిపిట్ట గొంతులో స్రవిస్తూనే వుంటోంది కదా, అయినా –మరబొమ్మలం బోన్సాయ్ అడవి జాడల్లో ఇంద్రియాలు పారేసుకొన్న మరబొమ్మలకి ఎప్పటికి పట్టుబడేను పిట్టల గుండెచప్పుళ్ళు. మాట ఎప్పుడూ ఓ పక్షిలాటిదే–...

కలవరం

అక్షరాలు కన్నీరు పెడుతున్నాయి వార్తలు అలుక్కుపోయి కనిపిస్తున్నాయి మదిలో సముద్ర హోరు కలవరం మాటలొచ్చినా మర్మం తెలియని పిల్లి కూనలు పాలుగారే పసితనాలు బేబీ కేర్ సెంటర్లో అడుగులు, ఆటలు నేర్వలే నర్సరీ రైమ్స్ తో గొంతు కలపలే...

ప్రాణబిందువు

చిక్కుకున్న సుడిగుండాల్లోంచో అడుగేసిన ఊబుల్లోంచో నిర్దాక్షిణ్యంగా వదిలేసిన సమూహాల్లోంచో నిలబడేందుకు చేసే ఆఖరి ప్రయత్నమిది గడ్డకట్టని రక్తం విప్పారిన పువ్వుల్లోంచి నిరంతరం స్రవిస్తూనేవుంది నీటిని వర్షించాల్సిన మేఘం...

మిగిలిపోయే కథలు కొన్ని

ప్రతీ కధా ఏదోఒకరోజు కంచికి చేరుతుందనుకుంటారు కానీ ఇక్కడ మాత్రం రోజుకో కొత్తకథ పుడుతుంది. తరచిచూస్తే మస్కారాతో మెరిసే కళ్ళలోనో లిప్స్టిక్ పెదవులలోనో ప్రాణం పోసుకునే ఓ కొత్తకథ కనిపిస్తుంది ఫౌండేషన్ క్రీములతో,ఐలాష్ లతో...