కవిత్వం

లవ్ & లేబుల్స్

115బ్రాడ్వే ట్రినిటీ బార్ బ్యాంక్ వాల్ట్‌ లో కూర్చుని రిజర్వ్ మాల్ట్ బాటిల్ల మధ్య బానిసగా మారిన నరుడా ఎప్పుడో మధ్యంపై నిషేధం ఎత్తేసారు ఇంకా‌ ఈ రహస్య సహచర్యం ఎందుకు?   రెండు శతాబ్దాల డోయర్స్ స్ట్రీట్ బ్రోతల్...

కాసేపు బ్రేక్‌…

క్షతగాత్రుడి ఆఖరిరక్తపు బొట్టు వడ్డించుకుని అమెరికన్‌ ఆసుపత్రిలో పుట్టాడు మార్క్స్‌ స్టీమ్‌బాత్‌లో జారిన అరిటాకు లుంగీ సాక్షిగా దాస్తోవిస్కీలో బ్రాహ్మణీకాన్ని కలిపి నిప్పుపూలు తింటూ ఈ దేహమే నా దేశమనుకుంటూ ఎక్సైజ్‌ సుంకం...

సమాధానం

చెట్టుమీద ఉన్న శవాన్ని భుజాన వేసుకొని నడుస్తున్నాను   శవం కథ చెప్పటం మొదలెట్టింది మొదట లో గొంతుకతో క్రమక్రమంగా భీకర అరుపులతో, ఊళలతో   గంటలు రోజులు సంవత్సరాలు కథ సాగుతోంది అనంతంగా ఎన్నో దృశ్యాలు కళ్ళముందు...

ఏదైనా పాట …!

కొన్ని వేల సాగరాలని  దాటాక అడిగిందామె ‘ఇంకా ఎంత దూరమా ద్వీపం’ తెడ్డు వేస్తూ అన్నా నేను… మరి కాసేపు.   ఒడ్డు చేరతామని ఖచ్చితంగా తెలుసు కానీ, ‘ఎంత సేపు?’ కాసేపేనమ్మా, ఇదిగో చుక్క...

ఝుల్ కాన్వాసు 

ఊబంతి కొండల నడుంవంచి   గాల్లోకి ఎగరక ముందే ఝుబడి కళ్ళు కప్పి  మమ్మల్ని ధోతి బట్టలో చుట్టి షికారుకి పోతది మా నాయనమ్మ   షికారు నుండి వస్తూవస్తూ కాల్చిన జీడికాయలు, సీతాఫలాలు రంగురంగుల పూసలు, ఊలు దారాల ఉండలు దోసిళ్ళ ...

 బ్రహ్మకమలాల వాన 

ఎన్ని కల్పాలు చిలుక్కుని చిలుక్కుని ఎవరెగరేసుకున్నారో – ఆకాశానికి ఉట్టి కట్టుకున్న రాత్రి చల్లకుండలో వెన్నముద్దలా తేలుతోంది చలువచందనాల పంజరంలో నేలనేలనంతా బందీ చేసుకుపోతోంది   మునిమాపు వంకల్లో పూబంతులాడుకుంటున్న వేళ...

అమావాస్య సుందరి!

ఆమె చీకట్లో శరీరాన్ని వ్రేలాడదీస్తుంది వేళ్ళతోనూ కాళ్ళతోనూ కుళ్ళబొడుస్తుంది బస్కీలు తీస్తుంది- నన్నూ తీయిస్తుంది ఆమెది ప్రళయ భీకర మహదానందం అంతా క్షణికం అయినా భయంకరం-   బీభత్స రసాస్వాదనలో ఆమె ఒక వెర్రినవ్వు...

నిష్క్రమించిన రాత్రి

ముడుచుకున్న గొంగళిపురుగులా చలిని ధిక్కరిస్తుంది కురుస్తున్న మంచువానలో మల్లెతీగ వణుకుతూ పాకుతోంది అదేపనిగా కదుపుతున్న నిద్ర కనుపాపలపై కమనీయ ద్రుశ్య కావ్యమయింది కల కలవరిస్తూ కట్లపాములా వొంకర్లు తిరుగుతోంది పగలు రాత్రి...

దేశ ద్రోహితో… స్నేహం

రంజాన్ నాడు వాడు దారాలు దారాలుగా ప్రేమ పాయసం అయ్యేవాడు. బక్రీద్ దినాన దం బిర్యానీ రుచి చూపేవాడు. నెత్తిన పెట్రొ మాక్స్ లైట్లు మోస్తూ, కందిల్  తీసుకొచ్చే గుర్రం కళ్ళకు దారి చూపుతూ ట్యూబ్ లైటై రాత్రంతా సోంద్ షాహెద్ దర్గా...

రిగ్రెట్

1 నువ్వూ అదే అన్నాక ఏదో లోపలిప్పుడు ఓ పేరు తెలియని భయం  మొదలౌతుంది.. ఎక్కడికైనా, ఎవరూ నన్ను గమనించని చోటుకు  దూరంగా వెళ్లిపోవాలి అనిపిస్తుంది. ఎంతకీ కావాల్సినంతగా నాకు నేను దొరకడం లేదని మెల్లగా అర్థమౌతోంది బయటకి...