కవిత్వం

బాలసుధాకర్ మౌళి కవితలు మూడు

1 రెండు మైళ్ల అవతల ~ రెండు మైళ్ల అవతల బాలసుధాకర్ మౌళి ఇక్కడికి రెండు మైళ్ల అవతల ఒక ఊరుంది ఊరిని చేరాలంటే నదిని దాటాలి నదిని దాటాలంటే తెప్ప వేయాలి ఇక్కణ్ణుంచి అక్కడికి ప్రయాణించటం ఎప్పుడూ ఒక లాలన అక్కడికి చేరాక అక్కడే...

“అదేనేల”లో ఆకాశమంత కవిత్వం

అంతకుముందు చదివినవే అయినా ఒక కవి కవితలన్నీ ఒక పుస్తకంలో చూడడం కొత్తగా ఉంటుంది. విడి విడి పువ్వులని చూడడం కంటే, వాటన్నిటినీ కలిపి అల్లిన ఒక పూమాలని చూసినట్టు. ఒక కవితాసంకలనం చదివినప్పుడు ఆ కవి యొక్క కవితాత్మ మనకి మరింత...

చిత్రమేమోగానీ…

వాడు నాముందు కూర్చొని అదే పనిగా మెక్కుతూ ఉంటే నాకూ తినాలనిపిస్తుంది. వాడు నా పక్కనే నిలబడి నిలుపుకోలేక కక్కుతూ ఉంటే నాకూ కక్కాలనిపిస్తుంది. వాడు నా ముందే కూర్చొని ఆవలింతలు చేస్తుంటే నాకూ ఆవలింతలై వస్తోంది. చిత్రమేమోగానీ...

కొత్త స్నేహితుడి పరిచయం

రేపు నీకో కొత్త స్నేహితుడు పరిచయం కాబోతున్నాడని తెలిసినప్పుడు నాకు గొప్ప దుఃఖమే కలిగింది. కొంత నీ గురించీ మరికొంత తన గురించీ తను నిన్ను తీసుకెళుతున్నాడో నువ్వు తనతో వెళుతున్నావో నాకర్థం కాలేదు. యెందుకంటే అప్పటికే...

ఒక కదలిక కదిలి చూడు

ఇప్పటి నీ మౌనాన్ని అప్పుడేవరో శిలాజాల్లోంచి బయటికి తీసి నిప్పెడతాడు”నీ అప్పటి మౌనం నా ఇప్పటి విధ్వంసం” అని శివాలెత్తుతాడుఇప్పటి నీ వ్యక్తిత్వం వాడి కంట్లో కాగడాలా మండాలి నువ్వొదిలిన వెలుతురు జాడల్లోనే నిన్ను...

కువ్వారం లేని కుహరం నుంచి నేను

ఒక రాకాసి ఉప్పెన వచ్చి ఊరంతా ఊడ్చుక పెట్టుకుపోయిట్టుంది నీరవ నిశ్శబ్దంలో నిర్మానుష్యంగా–   తెల్ల కోటు తన శవాన్ని తానే మోసుకుంటూ తిరుగుతోంది ఒంటరు దారులెంట కనీసం ఒక్కటంటే ఒక్క దహన వాటిక వేటలో–  ...

మర్త్యలోకం

అక్కడ అందరూ మరణిస్తారని తెలిసీ జీవితం గురించి కలలు కంటుంటారు సీతాకోకచిలుకలు కావాలని గొంగళిపురుగుల్లా హైబర్నేట్‌ అవుతుంటారు! పోలార్‌ బేర్‌ లాగా ఒక ధ్రువం చెంతనే విసిగిపోయి వేలాడుతుంటారు, పరిథి దాటి రాలేని చట్రాల్లో...

కొరోనాలో వాళ్ళు!

ఎండ మండిపోతోంది, బాటిల్ లో నీళ్ళు అయిపోవచ్చాయి, ఎన్ని తాగినా గొంతు తడవట్లేదు, అయినా మిలిగిన చుక్కతో దాహం తీర్చుకోకుండా, ఎండకి వాలిపోయిన ఓ పక్షి గొంతు తడిపారు, తిన్న అన్నం ఆవిరై అరిగి ఎగిరిపోతోంది, అయినా రోడ్డు మీద...

బతుకు బొమ్మగా నిలపాలి

ఓ అజ్ఞాత ఆగామి కోట్లాది జన కోలాహాలాన్ని నిర్జనచిత్రంగా మార్చేసింది ఇప్పుడు కొయ్య బొమ్మకు జీవకళను అద్ది బతుకు బొమ్మగా నిలపాలి చిన్ని చిన్ని దూరాల నడక సాగి సాగి అదృశ్య శత్రువుని నిర్వీర్యం చేయాలి బుల్లి బుల్లి అడుగులతో...

ఏం చేస్తున్నారక్కడ వాళ్ళు రైలు పట్టాల మీద?

ఏం చేస్తారు? ఎన్నటికీ కలవని రైలుపట్టాల మీద జీవితకాలం లేటనిపించే నడవని రైళ్ల కోసం కూర్చునీ, కూర్చునీ ఆకలితో సొమ్మసిల్లి సోలిపోతూ ఆకాశాల్ని మోసుకుంటూ మెలకువలో భారంగా ఎదురుచూస్తారు ఇంకేం చేస్తారు? దూరం మరిచిన పాదాలతో...

దేవిప్రియ కవితలు మూడు

నా పుట్టినరోజుదేముంది ఒక కాడ్వెల్ తరువాత ఒక శ్రీశ్రీ తరువాత ఒక పాణిగ్రాహి తరువాత ఒక చెరబండరాజు తరువాత పుట్టినవాణ్ని నేను అన్న ఈ కాలపు విశిష్టమైన కవి, ఈ యుగం వేదనల్ని అక్షరాలుగా చెక్కిన శిల్పి దేవిప్రియ. 1992లో “ఆధునికత...

ఆత్మీయ ఆలింగనాలు ఇక జ్ఞాపకాలేగా…

నేనెప్పుడూ ఊహించలేదు నాకా ఆలోచనే రాలేదు ఎవరికి మాత్రం వస్తుంది ఇలాంటి రోజులు వస్తాయని మూసేసిన షట్టర్లు, బాధలు తవ్వి కుప్పగా పోస్తాయని నిశ్శబ్దం నగర వీధుల్లో లాఠీ పట్టుకుని కాపలా కాస్తుందని చంకన బిడ్డ, నెత్తిన మూట...

జవాబు

మీ ప్రశ్నకు జవాబు నా మాటల్లో ఉండదు.. కనుక- నేనిచ్చే సమాధానం అర్ధరహితమే అవుతుంది.. అయినప్పటికీ మీకు, జవాబు కావాలంటారు..? ద్రాక్షా వర్ణపు పెదవులతో దొరచుట్ట పొగ నూదుతూ సముద్రపు వెన్నల వీధిలో ఒంటరి జాబిల్లినైన నన్నెవరూ...

అనివార్యప్రకటన

ఒక వేసవి మధ్యాహ్నం మా ఇంటి వాకిట్లో కూర్చున్న అమ్మలక్కలు బియ్యం లో రాళ్లు ఎరుతూ ఒక అమ్మ నుగ్గింజలు జల్లెడ పడుతూ ఒక అక్క   ఒకరు చింతకాయలు ఒలుస్తున్నారు తల్లో పేలు చూస్తూ మరొకరు తిరగలి లో నలుగుతున్న రాగి గింజలా కాలం...

వలసపిట్టలు

దిక్కులన్నీ మూగ బోయాక ఖాళీ చేతులు వెక్కిరించాక ఆకలికి ఆత్మాభిమానం ఎక్కడుంది పాదాలకు దూరం పనేముంది. *** ఇనుప రాడ్లను పూల గీతల్లా తెంపినోళ్ళు బండరాళ్ళను దూది దిండుల్లా మోసినోళ్ళు చెమట చుక్కలతో పంట కాలువల్లా పారినోళ్ళు...