కవిత్వం

ఇది చెప్పాలనే

అప్పటికే కొన్ని లక్షల ముక్కలైన ఓ బిందువు కిటికీ చువ్వపై చింది మరిన్ని చినుకులైంది అప్పటికే నిద్రపోవాల్సిన ఓ ఒంటరి చెంపపై తుప్పరగా వాలింది దుప్పట్లోకి చేరాక దూరాల్సిన జ్ఞాపకాలేవో దుప్పటిలా కప్పేశాయి ఎప్పటి నుండో గుండెలో...

సియాచిన్ ..!!

చీకటి  రాత్రి నేలకి దిగుతోంది చుక్కల చీరకట్టుకుని చంద్రదీపం చేతబట్టుకుని భూమ్మీద శవాల స్థావరం దర్శించి శాంతి చిరునామా కోసం అన్వేషిస్తుంది గులాబీలు పూచే మట్టిమీద ఎర్రని చారికల చారిత్రక సత్యాలనుండి నిద్రలోనే శవాలై పోయిన...

ఋతురాగాల సరిగమలు

కఠినమైన మండు-వేసవి-సమ్మెట పోట్లకు గురై చెట్ల వేళ్ళూ, వాటి కొమ్మలూ, ఎండిన నాలుకలతో మనుషులు-పక్షులు-వృక్షాలూ; బీటవారి పగిలిన నేలతల్లి విషన్న వదనమూ — ప్రతి ఒక్కరూ ఋతుపవన వర్షాలకై – దాహార్తితో ఎదురు చూపు… నైఋతి...

ఆకాశమై విస్తరించి……

అక్షరాలను రువ్వినా, వాక్యాలను సంధించినా లక్ష్యం కవితా కేంద్రమే కదా. కాని ఆకాశ వైశాల్యం చెక్కుకున్న చుక్కల వాడలో ఏ రిక్క కవన బిందువో కనుక్కోవడం కష్టమే మరి. నా మనోభావాన్ని విన్నట్టు లక్ష నక్షత్రాలు ఒక్కుమ్మడి పక్కుమన్నాయి...

ఆమె మీది అనంతమైన ప్రేమ- యథేచ్ఛ

కాస్త తడి చేర్చుకున్న వాక్యం కంటబడితే కరిగిపోతాను. ఒక్క అందమైన ఊహను రెక్కగా చేసుకున్న వాక్యాన్ని చూస్తే ఉప్పొంగుతాను.

పరాయితనం

ఎత్తు కున్న దరువు ఏడేడు లోకాలు చుట్టి వచ్చేది మైరావణుడుగా,వీరభాహుడిగా ఏడు మెరువులు ఒక్క లగువు లో దూకిన మనిషి ఇప్పుడు మంచంలో శిథిల రాగంలా పడుకున్నాడు చెంచులక్షి కథలో ఎరుకులసాని చెప్పినట్టు పంజరాన చిలుక తుర్రుమనే కాలం...

judgement is reserved

ఏం జరగనుందో ఊహించాలని కూడా కాదు కేవలం మాటలతో కన్నా చెప్పాలనే ఒత్తిడిలో కుదించుకపోయి ఇంకా అనేక అర్థచాయల బంధనాలలో రెక్కలు కత్తిరించబడి మనుషులు నిస్సహాయతలోనికి ముడుచుకొని పోవడమే ఊపిరి సలపనీయదు ఒక చోటును పాదుకొలిపేందుకు...

ఇక్కడే, ఇప్పుడే…

నిద్రరాని రాత్రులలో నిట్టూరుస్తూ నువ్వు లెక్కపెట్టిన చుక్కలన్నీ ఒక్కసారిగా మాయమవుతాయి – భళ్లున నీ బతుకు తెల్లారగానే.   జీవితాంతం నెత్తినపెట్టుకు తిరిగిన నీ పేరుని మొదట నీ వాళ్లే మర్చిపోతారు. అందరి నోటా ఒకే రసహీన...

ఆత్మను శుభ్రపరచే వసుధారాణి కవిత్వం

విజయవాడలో జరిగిన “కేవలం నువ్వే” పుస్తకావిష్కరణ సభలో వాడ్రేవు చిన వీరభద్రుడు గారు వసుధారాణి గారి కవిత్వాన్ని టాగోర్, గోథే, జిబ్రాన్, నీషే, రూమీ లాంటి మహామహుల కవిత్వాలతో పోల్చుతూ సారూప్యాలను వివరించారు. ఆ ప్రసంగ పాఠాన్ని...

ఊర్మిళ నిప్పుకల

పుస్తకం ప్రచురించే క్రమంలో ఈ కవిత్వం పలుమార్లు చదివి ఉంటాను. ప్రతిసారీ కొత్తగానే స్ఫురించింది. ఆద్యంతం ఎడతెగని దాహార్తి కనిపించింది.

ఇంతకీ కవిత్వమంటే ఏమిటి ?

ఎందరిని అడిగానో కవిత్వమంటే ఏమిటని ఓ చలి చీకటి రాత్రివేళ తల్లిలేని ఆ పదేళ్ల పాప నా చేయిపట్టుకుని ఆకాశంకేసి చూస్తూ ఆ చందమామ అచ్చం మా అమ్మలా ఆ నక్షత్రాలు ఆమె నవ్వుల్లా ఉన్నాయి ఈ మేఘాలు  రెక్కల గుర్రాలై నన్ను ఎగరేసుకు పోతే...

స్పర్శరేఖ

నువ్వెంత గుండ్రంగా ముడుచుకుపోతున్నా ఎక్కడో ఒకచోట నిన్ను స్పర్శించకుండా ఉండలేను   నన్ను నువ్వు ఎంత కాదనుకున్నా ఒకే ఒక్క స్పర్శ కోసమనే నీకూ తెలుసు నాకూ తెలుసు   ఆ క్షణమే అలా రాకపోతేనేం అభినయంగా అది అనిపిస్తేనేం...

నాకు గుర్తింపు సంఖ్యలు లేవు

అనేక రేణువుల  మానవ దేహాన్ని ఒకే ముద్దగా ఎలా గుర్తించను? నీ దగ్గర నిలబడి శిథిల భూమిని కాదని అనేక వర్ణాల పూదోటనని ఎలా వివరించను- నరకబడిన కంఠం కాలుతున్న శవం రెండు ముక్కలయిన స్వరం పాము పడగ నీడ ఎవరి చేతుల్లో నుండి కదులుతుంది...

ఉన్న‌ట్టుండి..

“ఓ క‌థ చెబుతానాన్న‌.. ” అంటుంది. త‌న చిన్న జంగిల్‌బుక్ ప్ర‌పంచంలో.. ఎన్నో జంతువుల జీవితాల్ని.. ట్విస్టుల‌తో చెబుతాది! రౌడీబేబీ.. అని పాడుతావ‌చ్చి.. నా ముక్కు ప‌ట్టుకుని.. చెవులు మెలితిప్పుతాది! నానీ నానీ...

లోపలి ఉక్క

ఎడారి ఎద లోగిలిలో అవిరామ ఎలుక గర్జించే ఏనుగై ఊటబావి కలలో ఈదుతోంది … తుంటరి కాలేని తాబేలు తొందరపాటుకు గత భుజాన్ని చరచడం తప్ప మజ్జనం ఒక అనాలోచిత సుకర్మ … గుర్రప్పరుగు దీక్షలో గోళ యుగాల అనిద్రాణ పురుగు లోకానికి...

దృశ్య రహస్యాల వెనుక

నాకు తెలియని నాపుట్టుక పుట్టిన తరువాత తెలిసిన నా ఉనికి నన్నో కట్టుగొయ్యకు కట్టి పడేశాయి నిజానికి మట్టికదా నా ఉనికి మట్టి మీద ఆంక్షలు నా చుట్టూ కొన్ని గోడల్ని నిర్మించాయి కొన్ని అక్షాంశ రేఖాంశాల ముళ్లతీగలకి చిక్కుకున్న...